Fálkinn - 12.12.1962, Qupperneq 69

□TTD □□ HRINGUR RDBERTS LÁVARÐAR
Nokkrum klukkustundum eftir að Ottó kom hafði komið til
borgarinnar, kom þangað annar hópur manna. Gömul kona,
illa til fara, haltraði á undan í gegnum hliðið. Á eftir henni
voru þrir illmannlegir menn. Þessir náungar voru augsýnilega
ókunnir i borginni, eins og Ottó. Milla gamla lagði fast að
betlaranum að segja sér hvert ungi maðurinn hefði farið.
Reyndar þurfti þess ekki, því að betlarinn lét þeim fúslega í
té upplýsingar um hvert Ottó hafði farið. „Hann er i Daníels-
kránni,“ sagði betlarinn. „Lata Daniels?" spurði Tóki og fuss-
aði. „Einmitt," sagði Milla gamla. „Og nú skulum við taka
hús á honum og gera rúmrusk.“ En Ottó hafði fallið í djúpan
svefn.
Milla gamla virtist vera öllum staðháttum vel kunn. Hún leiddi
félaga sina án nokkurs hiks að húsagarði krárinnar. „Klifrið
yfir vegginn og bíðið þar eftir mér,“ hvíslaði hún. „Tóki og
Fóli skulu fara fyrst. Mennirnir tveir hlýddu þögulir, og nokkru
síðar voru þeir komnir yfir. ,,Nú skalt þú fara yfir, Jörgen,“
skipaði Milla. „Svona, flýttu þér.“ „Já, ég geri það,“ sagði
sköllótti maðurinn, en hann hafði augsýnilega ekki hugmynd
um, hvernig hann átti að komast yfir múrinn. Loksins komst
hann þó upp og horfði óstyrkur niður í garðinn. „Hvernig á
Milla gamla leiddi þá þremenningana að kránni. „Og svo skul-
uð þið vinna verk yðar í kyrrþey og láta ekki fuglinn fljúga.
Hérna eru bakdyrnar. Þær eru opnar. Fljótur, Tóki, og stattu
ekki þarna eins og þvara. Gangið inn. Sýndu, Tóki, að þú get-
ir gert út af við hann í einu höggi. Og komið ekki aftur án
þess að hafa hringinn.“ En Ottó var nú glaðvakandi. Hvaða
ég að komast niður,“ vældi hann. „Ég er engin fjallageit."
„Stökktu, asninn þinn,“ sagði Milla. „Bíddu samt,' ég skal
halda í þig..“ Hún greip um fótlegg Jörgens, sem dinglaði út
af veggnum hennar megin, og ýtti . honum hraustlega yfir.
Árangurinn varð undraverður. Jörgen datt niður hinum megin
í plankahrúgu og gerði þennan ógnar hávaða. En við þessi
læti vaknaði Ottó. Hann bjóst við hinu versta. Nú heyrði hann
ýlfur og hvísl ....
hávaði var þetta? Hann leit út um gluggann, en sá engan.
Hávaðinn kom frá stiganum. Hann leit í kringum sig, en sá
enga undankomuleið. Stiginn var eina leiðin út. Nú heyrði
hann fótatak þremenninganna, sem stormuðu upp stigann undir
hvatningarvæli Millu gömlu ....
FÁLKINN
65