Vikan


Vikan - 01.06.1967, Blaðsíða 43

Vikan - 01.06.1967, Blaðsíða 43
alltaf áhuga ó því. Ég er fast- ráðinn hjó sjónvarpinu eihs og er, en það getur vel verið, að maður fari út í þetta aftur. Ég hef til dæmis alltaf verið hrifinn of Önnu frá Stóruborg eftir Jón Trausta og langað til að kvikmynda hana, en ekki ráðið við kostnaðinn. Það eru miklir möguleikar í kvikmyndagerð hér ó landi. Landslagið er stór- kostlegt, og ekki vantar okkur sög- urnar. Angelique Framhald af bls. 23 Hann leit útundan sér á bóndakonuna og tengdaföður hennar, kom- inn að fótum fram, sem sat framan við eldinn. Svo strauk hann rautt nefið með erminni og hélt áfram: __ Ég sá prestínn, Sverðfinn-Malbrant, Monsieur le Baron og Martin Genert. — Þeir segja, að nú sé orrustan ekki lengur orrusta, heldur mannaveiðar, eða öllu heldur konuveiðar. Það eruð þér, Madame la Marquise, sem Þeir eru aO sœkjast eftir. Það hefur verið sett fé til höfuðs yður, og þeir eru öruggir með að finna einhvern, sem selur yður fyrir fimm hundruð livres. Fólkið er svo hrætt og svo hungrað. Og hér er áætlunin: 1 kvöld eigum við að hittast við Dúfutýru og þegar við erum öll saman komin, förum við inn í fenin, gegnum skóg- inn, og þaðan niður til strandarinnar. Þeir hafa ekki ennþá náð Ponce- le-Palud á sitt vald, og hann hjálpar okkur annaðhvort að komast í felur ...... eOa í skip. — I skip, endurtók Angelique. ÞaO var eins og þessi orö innsigluöu ósigur hennar. Þennan vetur haföi hún smátt og smátt misst allan skilning á tilgangi orrustunnar, sem þau háöu. Þeirra eina viOfangsefni og jafnvel eftir aO þaO var það eina, sem þau gátu, var að bjarga sjálfum sér meðan þau hrökkluðust úr einum stað i annan. Fögnuðurinn sá einn, að finna sjálfan sig lif- andi á hverju kvöldi. Nú var ekkert annaö eftir en flóttinn. — Ég sagöi þeim ekki að hitta okkur hér, hvislaði Flipot, — vegna þess að ég treysti ekki fólkinu hér. Þaö veit hver þér eruð. Og eins og allir aðrir, kennir það yOur um hrakfarir sínar. Bóndakonan og tengdafaöirinn tuldruðu saman og litu illskulega i áttin til þeirra. Nú var svo komið fyrir Angelique, að hún þoröi ekki aO koma of nálægt daufum eldinum með dóttur sína, Því hún gerði sér ljósa grein fyrir þeim haturshug, sem vesalings fóikið bar til hennar. Maður konunnar hafði íallið í orrustunni gegn herjum konungsins. Hermennirnir höfðu svipt þau öllu um leið og þeir fóru hjá, brauðinu, búpeningnum, korninu, og höfðu tekið elztu dótturina með sér. E'ng- inn vissi, hvað um hana hafði orðið. Fjarst i herberginu, þar sem stóra rúmið stóð, grillti í fjögur lítil andlit undan rifnum ábreiðunum. Börnin voru látin halda kyrru fyrir i rúmunum allan daginn, sVo þeim yrði hlýrra og þau myndu ekki eins til hungursins. Nokkrum andartökum seinna gaf gamli maðurinn tengdadóttur sinni merki, brá yfir sig treyjunni og tók öxi sína; svo sagðist hann ætla að fara út og höggva í eldinn. — Mér kæmi ekki á óvart, þótt hann ætlaði að fara á fund hermann- anna, hvslaði Flipot. — Ef til vill ættum við að hypja okkur þegar í stað. Angelifiue var sammála. Af engri sjáanlegri ástæöu reyndi konan að halda í hana. Angelique lét sig það engu varða. Án þess að biðja nokkurs, tók hún með sér hleif af brauði og ostbita handa Honorine. Konan hellti yfir hana ókvæðisorðum. — Burt með þig! Burt með þig! Og andskotinn hirði þig! Þú hefur gert nógu illt þegar með þvi að komast upp á milli mín og húsálfanna minna, þú og þessi bölvaði krakki þinn. Síðan þú komst, hef ég ekkert heyrt til búálfanna í veggj- unum. Ef búálfarnir yfirgefa staðinn, hvaö verður þá um okkur? Brottflutningur búálfanna virtist miklu ægilegri í hennar augum en allar þær hörmungar, sem hún hafði mátt þola. Angelique lagöi af staö á múldýri, sem var svo af sér gengiö, aO þaö geröi ekki betur en að það gæti staulast áfram. Flipot teymdi undir henni. Þau fóru gegnum brunnin þorp, þar sem líkin dingluðu dap- urlega niður úr trjánum á þorpstorgunum. Nóttin var að falla á, þegar þau náðu til Dúfutýru. Þar logaði ljós. Þetta var vitinn í Bocage. Þetta voru stór steinkerti, sem stóðu á stöll- um og lágu þrep upp að þeim; Mannvirkið hafOi veriö reist á kross- götum til aö leiöbeina næturferöalöngum, sem annars heföu getaO villzt á koldimmum, niödimmum vegunum. Annað hlutverk týrunnar var að draga að sér reikandi sálir og koma í veg fyrir, að þær ofsæktu sofandi, lifandi menn, i draumum. Þrátt fyrir skort á olíu og feitmeti á enduðum þessum vetri, kepptust guðhræddar hendur um að halda lifandi á týrunni. Skógarinn, sem bjó skammt frá Dúfutýru, kom þang- að á hverju kvöldi með tinnuna sína til að tendra hampkveikinn. Angelique sté af baki og settist niður á mosavaxin steinþrepin. — Hér er enginn, sagði hún. — Sennilega frjósum við í hel, ef við verðum að sitja hérna með barnið í margar klukkustundir. Flipot, taktu múldýrið og farðu og finndu hina. Segðu þeim að flýta sér aO finna hlýju, þar sem við getum dvalizt i nótt. Flipot lagði af stað og fótatak múldýrsins heyrðist lengi í gegnum tært loftið. Annað slagiö gnast í freönum trjánum. Kuldinn var nist- andi. Angelique sat grafkyrr og fann hvernig hún varO æ kaldari og kaldari. Andardráttur henna þéttist og varð að úða rétt íyrir framan vitin. Þótt hún hefði vafið Honorine að brjósti sér, innan undir skikkjunni, voru kinnar hennar ekki einu sinni hlýjar viðkomu. 1 daufri skímunni af týrunni sá hún augu barnsins, svört og glaðvak- andi, eins og í þresti, horfa á nóttina umhverfis þær. Angelique var ekki lengur íær um að hlýja henni meö likama sinum. Litlu hendurn- ar, sem héldu fast um brauðvitann og ostinn, voru rauðar af kulda. Angelique minntist orða bóndakonunnar: — Bölvaði krakki. Svo það var hún kölluð. Varir Angelique skulfu af reiði. Hvaö voru þeir að skipta sér af þessu, bændakurfarnir? — Það er mitt að segja, hvort Þú ert bölvuð eða ekki. Hún tók með kuldastirðum fingrum sjaliO sitt og vafði það betur utan um barnið, svo sperrti hún eyrun í von um að heyra fjarlægt fótatak múldýrsins eða hófagný. En eyru hennar greindu annaö hljóð, sem hún átti ekki von á: skrjáf og brak í lággróðri. — Hver er þar? kallaði hún. Hún reyndi að grilla hvað var á hreyfingu í lággróðrinum. Allt i einu heyrði hún langdregið væl, og stóð upp með öndina i hálsinum. Úlfar! Hún hefði átt að geta sér þess til að Þeir myndu koma! Hvað eftir annað, síðustu mánuðina, höfðu þau lent í kasti við solt- in villidýr, sem langur og erfiður vetur hafði knúið frá sinum venju- legu heimkynnum. Úlfahópar höfðu jafnvel veitt herfylkjum eftirför. Þeir lúskruðu allt í kringum varðeldana, og mennirnir neyddust til að kasta að þeim logandi eldibröndum. Hér var birtan af týrunni ekki nóg til að reka þá burtu Angelique bar skambyssu í belti sér. Hún gæti hrætt Þá, en ekki lengi. Hún minntist skógarakofans skammt frá. Hún yrði að ná þangað, áð- ur en úlfarnir kæmu of nálægt, og meðan enn vottaði fyrir dagskímu á bláum himninum, sem frostið gerði óendanlega tæran. Hún lagði af stað, vissi, að henni var veitt eftirför, og heyrði, þegar úlfarnir skut- ust í kringum hana. Þegar hún leit um öxl, sá hún glampa á glyrnumar i Þeim. Án Þess að hægja á sér, beygði hún sig, tók upp nokkra steina og kastaði í átt- ina til Þeirra, eins og Þeir væru aðeins heimarikir hundar. Framar öllu varð hún að gæta Þess að hrasa ekki og íalla. Hún dró andann léttar, Þegar hún sá rauða týru í glugganum og vissi, að kofinn var þarna undir trjánum. Hún varð að láta íæturna ganga á huröinni áö- ur en heyrnarleysingjanum varö ljóst, aö einhver var úti fyrir. Þegar skóarinn opnaöi, gerði Angelique honum skiljanlegt með merkjamáli, að úlfarnir væru á hælunum á henni, og hann yrði að verja hús- ið gegn þeim. Til að hughreysta skóarann og son hans, sem báðir horfðu á hana skelfdum augum, lagði hún gullmolann á borðið, síð- asta molann, sem barón de Crossiec hafði látið hana hafa. Á Þessum hallæristímum hefði svínssíða verið betur Þegin. Engu að síður tók skóarinn gullmolann og velti honum vandlega fyrir sér, áOur en hann stakk honum í pyngju sína, Angelique settist viö eldinn. Hér var aö minnsta kosti hlýtt. Heyrn- arlausi og máliausi drengurinn kastaði meiri viöi á eldinn, og Angeli- que tók aö orna Honorine litlu. Strax og barninu fór að hlýna, tók Þaö að narta i ostmolann sinn, jafnframt Því, sem hún virti Þetta nýja umhverfi fyrir sér með sínu venjulega, athugula augnaráði. Sérstakan áhuga hafði hún fyrir kippunni af tréskóm, sem hékk niður úr loft- röftunum. Angeiique hlustaði áfram af öllum mætti, vonaðist til aö heyra múskettuskot, sem hún var viss um að félagar hennar myndu hleypa af, Þegar Þeir næðu til fundarstaðarins og gerðu sér ljóst, að hún hafði flúið undan úlfunum. Þá ætlaði hún að fara út fyrir kofadyrnar og skjóta af skammbyssu sinni. Hún heyröi samt ekkert. Loks gafst hún upp og lagOist ásamt Honorine i rúmið, sem skóarinn benti á. Dýnan var full af spónum og afar þægileg. Hún afÞakkaði tortryggi- lega ábreiðu, en þáði gæruskinn. Hún var undarlega róleg og tókst jafnvel að sofa draumlaust í nokkr- ar klukkustundir. Hún var fyrir löngu hætt að gera sér grillur út af því, sem liðið var. Velta því fyrir sér, sem gæti eða gæti ekki hafa orðið, hugsa um dramatíkina, sem einkenndi hennar til Þess að gera stuttu ævi. Hún haföi óskaö sér Þess að lifa utan við lögin og varpa öllu fyrir borð, sem henni hafði verið kennt. Hafði fyrri eiginmaður hennar ekki einmitt goldið dýru verOi Þennan glæp? í staO Þess aO læra af því, hafði hún haldið áfram að reka sig á viðurkennd lög og reglur. Barátta hennar fyrir tilverunni varð hluti af eðli hennar, og hún hafði fríviljug yfirgefið hinn tamda heim forréttindanna og sitgið inn í konungdæmi villidýranna, sem daglega urðu að berjast íyrir lifi sínu UNGFRU YNDISFRIÐ býður yður hið landsþekkta konfekt f rá N Ó A. HVAR ER ÖRKIN HANS NOA? ÞaS «r alltat uml lelkurlnn t henni Ynd- IsfriS okkar. Hún hefur faliS örkina hans Nóa elnhvers staSar i blaSinu <u: hcttir g6Sum verSlaunum handa þeim, scm getur fundlS örktna. VerSlaunin eru st6r'kon- fektkassi, fullur af bezta konfektt, oe framleiSandlnn er auSvitaS SælgætisgerS- ln N61. Ilelmlll Örkln er í bl*. SÍSast er dreffis var hlaut vcrSlaunin: Sigurjón Jóhannsson Laugarásveg 67 Vinninganna má vitja í skrifstofu Vikunnar. 22.tw. VIKAN43

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.