Vikan


Vikan - 01.06.1967, Blaðsíða 13

Vikan - 01.06.1967, Blaðsíða 13
i EIDD var orðin fjögur. Furðulegt hve tíminn hafði liðið fljótt. — Nú er mamma að koma, hrópaði Lena, og hljóp út í garðinn, og fleygði sér ( fangið á feitlaginni konu, sem var ( aepandi graenum kjól, með litað, rautt hár. — Hver segirðu að það sé? Rikka? Frú Borg leit inn um dyrnar. — En hvað það er gaman. Veit mamma hennar að hún er hér? Frú Borg fyllti eiginlega alveg út í lltlu stof- una. — Velkomin, Rikka. Mamma þín veit von- andi hvar þú ert? — Nei-ei, það gerir hún ekki, en það gerir ekkert tll. Það er allt svo fallegt hérna, sagði Rikka, og rétti frú Borg óhreina höndina. Pabbi Lenu kom líka. Stór, rjómalitur bíll rann inn í bílskúrinn, og út úr honum steig glæsileg- ur, en mjög sveittur maður. Hann rétti líka Rikku höndina, og spurði hvort dömurnar vildu ekki koma í badmintonkeppni við sig. — Ó, hve ég hefði notið alls þessa, hugsaði Rikka, — ef ekki væri hugsunin um einkunna- bókin að eyðileggja allt fyrir mér, og ef mamma vissi hvar ég væri. — Hér kem ég með svaladrykk handa ykkur, sagði frú Borg. Hún kom með bakka, hlaðinn glösum með ísköldum ávaxtadrykkium. — Villtu borða hjó okkur, Rikka? spurði hún. — Já, sagði Rikka og var fljótmælt. — En þá verðurðu að hringia heim til þín. — Við .... síminn er bilaður hjá okkur, sagði Rikka og roðnaði, þegar móðir Lenu horfði rannsakandi á hana. — En ég má það örugglega, ég hefi svo oft farið heim með einhverri stelpunni óður, sagði hún, og fékk velgju af því að skrökva svona. Þau voru ekki búin að borða fyrr en klukkan átta og þá sagði frú Borg. — Það er ekki vegna þess að mig langi til að reka þig, Rikka, en nú verðurðu að fara, það er orðið svo fram- orðið. Faðir Lenu bauðst til að aka henni heim, en hún afþakkaði það. — Þarna er þá vagninn, Lena fann að hann þrýsti krónupeningi í lófa hennar .Svo tók Lena töskuna, svo það var ekkert um annað að gera, en að koma sér af stað. Þegar hliðið lokaðist að baki hennar, datt henni ( hug aldingarður- inn f Eden, og Adam og Eva. Hún var ekki s(ð- ur syndug en þau. Skyldi Lena nokkru sinni bjóða henni heim aftur? — Við hittumst þá eftir sumarfríið, Rikka, og þá skulum við vera vinkonur. Gangi þér vel heiml Krónupeningurinn datt úr hendi hennar, og þegar hún beygði sig eftir honum, rann alt þetta hræðilega upp fyrir henni. Þorði hún að fara heim? Hún fór úr vagninum, þegar hann stanzaði í annað sinn. Þá fór hún eftir hliðar- götu, ( öfuga átt við það sem vagninn fór. Task- an var þung, en höfuðið ennþá þyngra. En hún grét samt ekki, enda var hún alltaf að mæta Framhald á bls. 36. ÞAÐ BREYTTIST ALLT, ÞEGAR HÚN HEYRÐI ÞURÍÐI FRÆNKU SEGJA: - ÞAÐ HLÝTUR AÐ VERA ÖÐRUVÍSI, ÞEGAR ÞÚ HEFUR GENGIÐ MEÐ HANN OG FÆTT HANN SJÁLF .... 22. tw. VIKAN 13

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.