Vikan


Vikan - 15.01.1970, Blaðsíða 43

Vikan - 15.01.1970, Blaðsíða 43
hissa á því að hún hafði ekki að fyrra bragði spurt um hann. fcg var í miðri setningu, að segja henni frá heimili okkar, þegar hún, allt í einu, greip í klukkustrenginn. Klukkuhljómurinn heyrðist greini- lega inn til okkar, sömuleiðis hund- gá. Ég þagnaði, en þá sagði hún, næstum reiðilega: — Haltu áfram! Hvert fóru ferða- félagar þínir? — Til London á laugardagsmorg- un. — Svo þú ert þá ein á ferð núna? Er það heppilegt- — Hversvegna ekki? Ég get séð um mig. Og í rauninni .... — Ég efast ekki um það. Hvað er stúlkuráfan að gera. Hún beindi orðum sínum að John Lethman, sem hrökk við. — Halide? Hún getur ekki verið langt í burtu. Ef það eru töflurn- ar . . — Ég vil fá pípuna mína! Jæja, þarna kemur þú þá! Hvar hefurðu verið? Halide flýtti sér gegnum fremri hluta herbergisins. Hún var lafmóð og hræðsluleg. — Þér hringduð? — Það fer ekki á milli mála, ég hringdi, sagði Harriet frænka hvasst. — Ég vil fá pípuna mína. Halide leit vandraeðalega á John Lethman. — Sæktu hana; sagði hann. Stúlkan leit hræðslulega á rúm- ið, en flýtti sér svo að skápnum. Ég horfði undrandi á eftir henni. Aður hafði ég haft það á tilfinningunni að ekki væri svo auðvelt að hræða þessa stúlku, svo mér fannst fram- ferði hennar skrítið. En svo varð mér hugsað til sögunnar um lafði Hester Stanhope, sem hafði kaghýtt þjóna sína, og ef það dugði ekki, lét hún hella laxerolíu ofan í þá með valdi. Gat það verið að frænka mín notaði slíkar aðferðir? Eg virti „lafði" Harriet fyrir mér. Hún sat í hnipri innan um allar druslurnar, mér fannst eðlilegt að það væri ónotalegt að þjóna henni, en tæp- lega hræðsluefni. En svo varð mér litið upp á vegginn fyrir ofan rúm- ið. Þar voru krókar, einir þrír, og svei mér ef ekki héngu á þeim bæði svipa og byssur. En það hlutu að vera takmörk fyrir því sem hægt var aS framkvæma á tuttugustu öld- inni, jafnvel hér. Stúlkan dró út skúffu og tók upp tréskrín, sem leit út fyrir að vera fyrir tóbak. Hún bar það yfir aS rúminu. Ég gat ekki séS hvaS hún var aS bauka, en eftir andartak heyrSi ég soghljóS í vatnspípunni. — Haltu áfram meS ferSasöguna, stúlka litla, sagSi frænka mín. — HvaS gerSirSu í Damaskus? — ÞaS var nokkuS skrítiS, ég rakst af tilviljun á Charles frænda. — Charles? sagSi hún snöggt, og ég sá að þau Halide og Lethman horfðu hvort á annað. — Er hann á þessum slóðum? Er þetta eins- konar ættarmót? HvaS er Charles bróðursonur minn aS gera hér? — Ég á ekki við Chas frænda, föSurbróSir minn, það var Charles, sonur hans. Hann er líka á ferð um þessar slóSir. ViS vorum að hugsa um að verða samferSa til þín, en hann kemúr ekki til Libanon fyrr en á morgun, og ég hálf skammast mín fyrir aS hafa fariS á bak viS hann. Hann langar svo til ið hitta þig. ÞaS gutlaSi í pípunni og lyktin var hræSileg, loftiS í herberginu var alveg óþolandi. Ég reyndi samt aS sitja bein í stólnum. — Þú — þú manst líklega eftir Charles, Harriet frænka? — Það er nú Hklegt. Hann var myndarlegasti piltur. En mér hefir aldrei líkað reglulega vel viS lag- lega pilta. Dökku augun litu á mig. — ÞiS eruS nokkuS lík. Hún tinaSi og fálmaSi við sjaliS á herSum sér. — LafSi Harriet, sagSi John Leth- man allt í einu. — Nú verSið þér aS hvíla yður. Ungfrú Mansel. — Já, ef Harriet frænka vill að ég fari, en ég vil fá að vita hvað ég á að segja viS Charles, sagSi ég og stóS upp. — Berðu hcnum kveðju mína. Nú var röddin svo dauf, að hún var líkust skrjáfi í laufi. — En .... ég leit undrandi á hana. — Viltu ekki hitta hann? Má hann ekki koma og heimsækja þig á mánudaginn? — Nei. Ég er búin að taka á móti þér, og það er nóg, það verður að duga. — En hann verður mjög vonsvik- inn. Og hann verSur líka reiður við mig. — Nei! Ég gat ekki talaS um fyrir henni. — Þá skal ég bera honum kveSju þína. GóSa nótt, Harriet frænka! — GóSa nótt; John, komdu strax þegar þú ert búinn aS fylgja frænku minni til herbergis hennar. — Sjálfsagt, sagSi hann, og þaS var greinilegt aS honum létti mikiS. Hann ýtti mér bókstaflega út úr herberginu. É'g nam andartak staSar í dyra- gættinni, og leit í kringum mig, Halide stóS viS rúmið, og ég sá aS hún hristi einhverjar töflur úr glasi. Ég sá einhverja hreyfingu í skugganum við fótagaflinn, og eitt- hvert lítið loðið kvikindi. Ég stirðn- aði, gátu verið rottur þarna. En svo sá ég dýrið stökkva upp i rúmið, og sá að þetta var lítill köttur. Ég sneri mér snöggt við og fylgdi eftir John Lethman. Hann lyfti vasaljósi, sem hann hélt á, og lýsti framan í mig. — Hvað er þetta, er ySur kallt? — Nei, það er ekkert. Ég andaði djúpt. Það var sannarlega hressandi að koma út ,í gott loft. — Fannst yður óþægilegt að tala við hana? — Já, að sumu leyéti, játaði ég. — Ég verð að viðurkenna að þetta var furðulegt samtal. Hún er svo- lítiS öðruvísi en annað fólk . . . — Það var leiðinlegt að þér sögð- uð hsnni ekki fyrr frá Charles frænda yðar. Þá hefði kannski verið hægt að fá hana til að hitta hann. — Ég hafði þaS á tilfinningunni að ég yrSi fyrst aS vita hvernig landið lá. En þetta er ótrúlegt, hún tilbað hann bókstaflega, já, hann var sá eini, sem hún kærði sig nokk- uð um. Og hann hefur mikinn áhuga á því að hitta hana. — Hve lengi verður hann hér í Libanon? — Ég veit það ekki. — Ég skal gera það sem ég get og láta yður vita. Ég hringi til yðar. Það rigndi um nóttina. Ég. var komin til herbergis míns um klukk- an tvö. Þá var ekki rigning og ekki minnsti andblær, ekkert sem boðaði óveðrið, sem síðar skall á. Mér er ekki Ijóst hvort þaS voru eldingar eða þrumurnar, sem vöktu mig, eða jafnvel rigningin. Ég hefi aldrei heyrt í annarri eins rigningu. Ég reis upp ,og gekk hálfnauð- ug út að glugganum, til að loka honum. Meðan ég var að þreyfa í myrkrinu eftir gluggajárninu, heyrSi ég ámátlegt ýlfur í hundun- um. ÞaS var ónotaleat hljóð. Ég fékk gæsahúð um allan líkamann. Að lokum gat ég lokað glugganum og fálmaSi í myrkrinu eftir handklæði ti! að þurrka mér. Það var engin furða, þótt einhverntima hafi verið sagt að slíkt ýlfur boðaði dauða. Ég fleygði frá mér handklæSinu og staulaðist í rúmið aftur. Eftir stundarkorn heyrði ég að hætt va/ að rigna, regnið hætti eins snögglega og það kom, rétt eins og skrúfaS hefði verið fyrir krana. En ég gat ekki sofnað. I kyrrð- inni eftir óveðrið heyrðist annað hljóð. ÞaS var fuglasöngur, í fyrstu heyrSist aðeins í einum fugli, síð- an tók annar viS og aS lokum var þetta unaðslegur kór. Ég opnaði dyrnar og gægðist út, og sá þá að dyrnar opnuðust út í fagran lysti- garð. Rykið var horfið af trjánum, silf- urtærir regndropar siluðust af grein- um þeirra, og næturgalasöngurinn ómaði allsstaðar. Eitthvað eða einhver var á hreyf- ingu undir gluggahvelfingunni. Það var maður. Hann gekk hljóðlega, og ég sá að það var ekki Arabi, það hlaut að vera John Lethman. Ég hugsaði með mér aS hann væri að athuga garðinn eftir óveSriS. En ég sá honum ekki bregSa fyrir aft- ur. ÞaS var ekkert fyrir mig aS gera annaS en að fara inn aftur og loka dyrunum. Ég vaknaði við að barið var að dyrum. Það var Halide, sem kom með morgunverðinn. Ég þvoði mér og fór svo með bakkann út í sólskinið. Rétt hjá var lítið garðhús, alþakið vafningsrós- um og naeturgalarnir sungu milli rósanna. John Lethman kom, hálftíma síðar. — Góðan dag! sagði ég. — Eg var að hugsa um aS fara á kreik og leita ySur uppi, vonaSi líka aS hundarnir væru lokaðir inni. — Það eru þeir alltaf á daginn, sagði hann. Vöknuðuð þér í nótt? Heyrðuð þér í óveðrinu. — Já, en mér tókst að fá blund undir morguninn. HWAB ER jjMjj HANS NBfl? Það er alltaf sami leikurinn í henni Yndisfríð okkar. Hún hefur falið örkina hans Nóa einhvers staðar í blaðinu og heitir góð- um verðlaunum handa beim, sem getur fundið örkina. Verð- launin eru stór konfektkassi, fullur af bezta konfekti. og fram- leiðandinn er auðvitað Sælgætisgerðin Nói. Siðast er clregið var hlaut verðlaunin: Bjarni Þórarinsson, Kleppsvegi 2, Reykjavík. Vlnninganna má vltja í skrifstoíu Vikunnar. Kafn Heiinlli Örkin er á bls. _/ 3. tbi. VIKAN 43

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.