Vikan


Vikan - 15.01.1970, Blaðsíða 20

Vikan - 15.01.1970, Blaðsíða 20
EFTIR MARY STEWART Hringur soldánsins Ég hafði fengið meira en nóg af Harriet frænku og hennar undarlega umhverfi, og ég hafði hug á því einu að komast burt. En ég var ekki hrædd, - ekki að svo stöddu..... ÞRIÐJ! HLUTI ÞAÐ SEM SKEÐ HEFUR: Ég vissi að Charles frændi minn var einhvers- staðar í MiS-Austurlöndum, þar sem ég var á ferS meo ferSamannahópi. Við hittumst af tilviljun í Damaskus. ViS vorum tengd sterkum ættar- böndum, því aS feSur okkar voru tvíburar, og ég hafSi alla æví veriS mjög hrifin af Charles. ViS höfSum ekki sézt í fjögur ár, þar sem for- eldrar mínir voru flutt til Los Ange- les. FeSur okkar voru auSugír banka- eigendur, svo viS höfSum alltaf haft nóg af öllu. ÞaS varS úr að vi8 ákváSum aS hittast í Beirut, og reyna aS komast í samband viS afa- systur okkar, Harriet Boyd, sem var orSin áttræð og hafSi búiS í Libanon mestan hluta ævi sinnar; bjó eins og austurlenzkur höfSingi í gam- alli höll, Dar Ibrahim, og hagaSi sér aS háttum þarlendra. Charles sagðist geta notað tækifærið og vitjað þess sem hún hafði ánafnaS honum, en það voru tveir postu- Hnshundar frá Ming-tímabilinu, kallaðir Gabrielshundarnír. ÞaS varð að samkomulagi milli okkar aS hann léti mig vita þegar hann færi frá Damaskus. I Beirut fékk ég leigubíl meS bílstjóra, til aS skoða nágrenniS. ViS ókum fram hjá Dar Ibrahim og ég freistaSi þess aS komast inn, sem gekk æSi erfiS- lega. Ungur maður, John Lethman, sem leit eftir frænku minni, iét til leiðazt aS fá gömlu konuna til að tala viS mig, en ég varS aS vera þar um nóttina. Auk hans voru þrjár aSrar persónur þar, Halide, Nasir- ulla og dyravörSur..... — Hún hefur ekki þurft á laekni aS halda síSan hann fór. Hann hló. 20 VIKAN 3- "*• — En þér getið verið róleg, ég lít vel eftir henni, og lít líka eftir hús- haldinu, eins vel og það hefur nokkurn tíma veriS gert. Það eru fimm húsagarðar hér, tveir trjá- garðar, þrjú tyrknesk baðhús, eitt bænahús, hesthús handa fimmtíu hestum og tólf úlföldum, fleiri kílómetrar af göngum, einn eða tveir leynigangar, en ég hefi ekki ennþá komið tölu á herbergin. Ég þyrfti eiginlega radar til að kom- ast frá Ibúð furstans að kvennabúr- unum. Eg hló og benti á óhreinindin á gólfinu. — Hafið þér ekki þræla til að gera húsverkin? — Við erum aðeins fjögur; dyra- vörðurinn Jassmin, stúlka, sem heit- ir Halida og Nasirulla bróðir henn- ar, sem býr í þorpinu en kemur hingað daglega. ÞaS er ekki mikið eftir af peningum hér. En þetta gengur sæmilega, gamla konan gerir ekki svo miklar kröfur nú orðið. En sá hluti hallarinnar sem hún býr í er í betra standi nú, en áSur en ég kom. Þér þurfiS ekki aS hafa áhyggjur. — Ég hef ekki minnst á áhyggj- ur. ÞaS hvarflar ekki aS mér aS ásaka yður um eitt eSa neitt. Ég er því fegin aS þér eruð hér og lít- ið eftir henni. Mig langar aðeins til að tala viS hana í fimm mínút- ur, svo ég geti sagt fjölskyldunni hvernig henni líSur. ÞaS varS þögn. Við erum ennþá í sömu sporum, hugsaði ég. Hann ók sér vandræðalega. — En við höfum ströng fyrirmæli um að hleypa engum ókunnugum inn til hennar, og mér hefur skilizt að hún geri engar undantekningar, þótt fjölskyldan eigi í hlut. — En viljið þér ekki láta hana ákveða það sjálfa? Veit hún að ég er hér. Hann tuldraði eitthvað, sem ég skildi ekki, svo ég tók það ráð að birsta mig, og sagðist ekki fara fet, fyrr en ég fengi að tala við frænku mína. — Ég skal sjá hvað ég get gert, sagði hann, — en það verður aldr- ei fyrr en í kvöld, svo þér verSiS aS dvelja hér í nótt. Mér fannst þaS óhugnanlegt, en þrjózkan kom upp í mér, — ég vildi ekki láta þaS eftir honum aS fara viS svo búiS, en þaS var örugg- lega það sem hann ætlaðist til. ÞaS varS úr aS ég sagSi Hamid að fara, og sækja mig aftur næsta morgun. Það var greinilegt að John Lethman átti ekki von á því að ég tæki þetta alvarlega, en hann reyndi að láta ekki bera á því, en sagði að ég yrði að bíða með aS hitta frænku mína til kvölds. Hann kippti í klukkustreng. Eftir stund- arkorn kom stúlka inn, og mér datt strax í hug að'þetta væri Halide, enda kom það á daginn. Hún var liómandi lagleg, klædd fallegum gullnum búningi, pokabuxum og ísaumuðu vesti. Blæjunni hafði hún lyft aftur á hnakka, og horfði á mig, tortryggu, næstum fjandsam- legu augnaráði. Lethman sagði eitthvað við hana á arabisku og hún benti mér að fylgja sér. Mér var ómögulegt að átta mig á hvert hún fór með mig, gegnum ganga og allskonar ranghala, en að lokum vísaði Halide mér inn í sæmilega þokkalegt herbergi. Ég skildi lítið af því sem stúlkan sagði, en skildi þó að hún var að bjóða mér einhverja hressingu. Ég af- þakkaði annað en kaffi, og lét sem ég hefði engan áhuga á nærveru hennar, en þó var ég að velta því fyrir mér, hver staða stúlkunnar væri, og hversvegna hún sýndi mér augljósa andúð. Hún fór þá, og reigSi frekjulega höfuðið. Ég var eiginlega hissa á að hún skyldi þora að koma þannig fram, og giskaði á þaS með sjálfri mér, að líklega væri vingott milli hennar og Lethmans. Ég fór að athuga umhverfið og komst helzt að því aS þetta væri sá hluti hallarinnar þar sem kvenna- búrin höfSu veriS áður. Það var ekki langt til kvölds, og ég beið þess, dálítið óróleg, að mér yrði vísaS til Harriet frænku . . Loksins kom að þvi. Halida kom og fylgdi mér. Divan furstans var geysistórt herbergi, fullt af því sem ég hafðí löngun til aS kalla glæsilegt rusl. Marmaragólfið var þakið persneskum teppum, sem voru svo óhrein að varla var hægt aS sjá gerS þeirra; veggirnir voru skreyttir mosaik, og víSa vegggróp- ir, sem eflaust voru ætlaSir fyrir lampa eSa styttur, en voru nú full- ar af drasli, pappakössum, pappír, bókum og lyfiaglösum. Fjalir höfSu veriS settar yfir gosbrunninn, svo hann var notaður sem borð. Skápur meS ennþá fleiri glösum og pillu- dósum, var meðfram einum veggn- um. Þriú þrep lágu upp á upphækk- un við enda salarins, þar sem hon- um var skipt í tvennt. Á pallinum var geysistórt rúm, skrautlega út- skorið, skreytt gullinni lágmynd, sem minnti á fugl ,og frá klóm hans héngu þung silkitjöld, báðum meg- in við höfðagaflinn, og þau huldu næstum veruna sem lá í rúminu, innan um einhver ósköp af tepp- um og ábreiðum. Ljós á olíulampa á borSi viS rúmið, var eina birtan, þarna inni, og þegar ég gekk aS rúminu, féll skuggi minn, sem var eins og afturganga á undan mér, líka á óhugnanlegu veruna í rúminu. Þetta var sannarlega ógeSfellt. Eins og ég hefi áSur sagt, hafði ég ekki séð frænku mína, síðan ég var sjö ára, en ég mundi eftir því að hún var hávaxin kona með grá- sprengt hár og mjög dökk augu og ákveðinn svip. Þrátt fyrir það að mér fannst ég kannast við hið sér- kennilega nef hennar og augun, var ekkert sem minnti mig á hana, ég hefði ekki þekkt hana aftur. Ef ég hefði ekki vitað hver hún var, þá hefði ég haldið að mann- eskjan í rúminu væri gamall, furðu- legur karlmaður, af austurlenzkum uppruna. Hún var klædd einskonar náttkjól, utan yfir honum var hún í rauðum silkijakka með gullísaumi, og þar yfir hafði hún brugðið sjali. Húðin var gul, varirnar þunnar og blóðlausar, en dökk augun voru greinilega mörkuS af dökkum augnabrúnum, sem sannarlega báru ekki nokkurn vott um elli. Hún hafSi líka makað allt andlitið I farða. Á höfðinu hafði hún túrban, sem hallaðis út á hlið, og ég sá ekki betur en hún væri bersköllótt undir honum. En svo sá ég aS hún hafði rakað höfuðið. Það mátti segja að hún væri ekki sérlega aðlaðandi. En það var eitt, sem ég hefði alltaf þekkt hana á; hringnum á vinstri hendi. Ég man hve heilluð við Charles vorum, þegar foreldrar okkar töluðu um þetta djásn. Rúbín-

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.