Vikan

Tölublað

Vikan - 26.06.1975, Blaðsíða 20

Vikan - 26.06.1975, Blaðsíða 20
1. KAPITULI Klukkan var orðin tíu. Þaö voru aðeins þrír menn á barnum, og einn maður sat viö borð úti i horni, þegar hóran kom inn. Gustur af köldu næturloítinu fylgdi á hæla henni. Hún settist á barstól og varpaði kápunni af öxlum sér. „Einn bjór", sagöi hún. Þögull fyllti barþjónninn glas af bjór og setti það fyrir hana. Hann tók tuttugu og fimm sentin upp af borðinu og lét þau I kassann. „Eitthvaö á sey&i Jimmy?" spuröi hún. Hún leit barþjóninn spyrjandi augum. Barþjónninn hristi höfuðiö. „Ekki i kvöld Maria. Það er sunnudagskvöld, og allir túrist- arnir sofa heima". Hann vék sér frá og tók að fægja glös. Hann fylgdist með henni meðan hún dreypti á bjórnum. Maria. Hann kallaði þær allar Mariur þessar smávöxnu stelpur frá Puerto Rico með þrýstnu brjóstin og rasskinnarnar. Hann velti þvi fyrir sér hvenær hún hefði fengið það siðast. Með sjálfri sér gaf hóran menn- ina við barinn upp á bátinn. Hún sneri sér við til að athuga þann sem sat við borðið. Hún sá á sniði fatanna, sem hann klæddist, að hann var ekki.úr hverfinu. Hún horfði spurulum augum á bar- þjóninn. Hann yppti öxlum, og hún renndi sér niður af barstóln- um og lagði af stað i átt til borös- ins. Maðurinn starði niður i viský- glasið sitt er hún stansaði við hlið hans. „Einmana senor?" spurði hún. Um leið og hann lyfti höfði til að lit-a á hana vissi hún hvert svar hans yrði. Dókkblá augu, sólbrúnt andlit og sultarlegur munnur. Slikir menn keyptu aldrei gaman sitt, þeir tóku það. „Nei þakka þér fyrir", sagði Cesare kurteislega. Hóran brosti dauflega, kinkaði kolli og sneri aftur i átt að barn- um. Hún prilaði upp á stólinn og tók upp sígarettu. Smávaxinn þjónninn gaf henni eld. „Eins og ég sagði", hvlslaði hann brosandi, „það er sunnu- dagskvöld". Stúlkan saug sigarettuna fast og lét reykinn Hða hægt út milli vara sér. „Ég veit", sagði hún dauf I dálkinn og fyrsta daufa merkinu um áhyggjur sást bregða fyrir á andliti hennar. „En ég verð að halda áfram að vinna. Þetta er dýr vani", hugs- aði hún dapurlega er henni varð litið á glasið á borðinu. Siminn i klefanum við hliðina á barnum hringdi, og barþjónninn fór til aö svara. Hann kom út úr klefanum og gekk að borði Cesar- es. „Para usted, senor". „Mil gracias", svaraði Cesare um leið og hann gekk að sima- klefanum. „Halló", sagði hann i þvi er hann lokaði dyrunum. Rödd konunnar var nánast hvisl. Hiin talaði Itölsku. „Það verður að gerast á morgun", sagði hún, „áður en hann mætir fyrir réttinum". 20 VIKAN 26. TBL. WnNGURNN Cesare svaraði á sama tungu- máli. „Er enginn annar staður?" „Nei", sagði hún, rödd hennar mjög skýr þrátt fyrir mjúkleik- ann. „Okkur hefur ekki tekist að komast að hvaðan hann kemur. Hið eina, sem við vitum, er að hann kemur fyrir rétt klukkan ellefu". „Og hinir?" spuröi Cesare. „Eru þeir enn á sama stað?" „Já", svaraði hún. „I Las Veg- as og Miami. Er ráðagerð þin til- búin?" „Ég er fullkomlega reiðubú- inn", svaraði Cesare. Málrómur konunnar varð hvass. „Maðurinn verður að deyja áður en hann sest I vitna- stúkuna. Hinir líka". Cesare hló stuttlega. „Segðu Don Emilio að vera ekki áhyggju- fullur. Þeir eru svo gott sem dauðir nú þegar". Hann lagði á og gekk út I svarta nótt spánska Harlem. Hann bretti upp frakkakragann til varnar köldum vetrarnæðingnum og gekk af stað. Hann hafði ekki lengi gengið er hann náði I leigu- bll. Hann settist inn I bilinn. „El Morocco", sagði hann við bll- stjórann. Hann hallaði sér aftur á bak I sætinu og kveikti sér i sigarettu. Spenna tók að gera vart við sig innra með honum. Nú var það orðið raunverulegt. 1 fyrsta sinn siðan I strlðinu var það aftur orðið að veruleika. Hann mundi hvern- ig það var i fyrsta skipti. Fyrsta stúlkan og fyrsti dauðinn. Undar- legt hvernig þetta tvennt hélst alltaf í hendur I huga hans. Raun- veruleiki llfsins var aldrei meiri en þegar þvl hélst á dauðanum I krepptri hendi. — 0 — Það virtist langt um liðið frá þvi það gerðist. Hann var fimm-

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.