Vikan - 25.03.1993, Blaðsíða 14

TEXTI: LOFTUR ATLIEIRÍKSSON
LEIKUR MEÐ
VIÐTAL VIÐ HLÍN GUNNARSDÓTTUR LEIKMYNDAHÖFUND
*
Ar hvert útskrifast fjöldi
ungra leikara úr leiklist-
arskólanum og einnig
hafa margir bæst í stétt leik-
stjóra á undanförnum árum.
Vorið í íslenskri kvikmynda-
gerð hefur átt sinn þátt í grósk-
unni í þessum listgreinum og
ánægjulegt hefur verið að
fylgjast með hversu mikið af
hæfileikaríku fólki er að koma
fram á sjónarsviðið. Sviðsljósið
beinist gjarnan að nýju andlit-
unum á sviðinu og umfjöllun
um leikhúslíf og bíómyndir vill
einkennast af umræðunni um
frammistöðu þeirra.
Allir sem komið hafa ná-
lægt leikhús- og kvikmynda-
vinnu vita að undirstaða vel
heppnaðrar leiksýningar eða
kvikmyndar byggist ekki síst á
góðri samvinnu margra aðila.
Það er í verkahring höfundar
sviðsmyndar að gera umgjörð
verksins trúverðuga og nýta
töfra leiksviðsins til að koma
sögunni á framfæri sannfær-
andi hátt. Líta má á leikmynd-
ina sem virkan þátttakanda í
leiknum og það er oft hún
sem gefur leikverkum nýja og
ferska mynd eða þá að hún
fyllir upp í það rými sem liggur
á milli skynjunar áhorfandans
og frásagnar höfundarins.
Hlín Gunnarsdóttir er leik-
myndahöfundur sem hefur
haslað sér völl í íslensku leik-
húslífi á undanförnum misser-
um. Hún er höfundur leik-
myndar og búninga í upp-
færslu Leikfélags Reykjavíkur
á leikritinu um Ronju ræn-
ingjadóttur eftir Astrid Lind-
gren. Verkið hefur fengið
góða dóma og verið nánast
uppselt á allar sýningarnar f
Borgarleikhúsinu. Leikmyndin
er mjög lifandi í útfærslu Hlín-
ar og hún þjónar ekki aðeins
sem rammi eða bakgrunnur
fyrir sýninguna heldur er hún
virkur þátttakandi í leiknum.
Okkur lék forvitni á að
kynnast Hlín og öllu því sem
snýr að starfi leikmyndahöf-
undar. Þrátt fyrir annir varð
hún góðfúslega við þeirri ósk
og við mæltum okkur mót á
heimili hennar í gömlu timbur-
húsi við Grettisgötuna. Þau
hjónin hafa á undanförnum
árum verið að gera húsið upp
og hún sýnir mér það í hólf og
gólf. í kjallaranum er vinnu-
stofa Hlínar og þar er hún að
Ijúka við að myndskreyta
barnabók. Ég dáist að fallegu
trégólfinu f stofunni og Hlín
segir að það hafi verið eins og
að vinna í happdrætti að taka
gólfdúkinn ofan af vanræktum
tréborðunum sem þá komu í
Ijós. Svefnherbergið er inn af
stofunni og þar blasir við eitt
glæsilegasta hjónarúm sem
ég hef augum litið. Það er
aldagamall gripur sem hún
krækti sér í á Ítalíu þaðan
sem hún útskrifaðist frá Kon-
unglega listaháskólanum í
Torino vorið 1983.
„Skólinn tók fjögur ár og
megináherslan var lögð á leik-
myndateiknun en síðan var
boðið upp á val um búninga-
hönnun, sviðsmyndagerð fyrir
sjónvarp og myndbönd og
aðra sérhæfingu. Námið fór
þannig fram að allir árgang-
arnir voru saman í einum stór-
um sal og prófessorarnir sátu
við langborð fyrir öðrum enda
salarins. Aðaláherslan var
lögð á mótun nemendanna
sem myndlistarmanna og að
styðja okkur við að sníða hug-
myndir okkar að ramma leik-
hússins. Einnig lærðum við að
gera líkön og tilheyrandi fag-
teikningar. Þannig var þetta
öll fjögur árin en einnig var
lesin listasaga og leiklistar-
14VIKAN 6.TBL. 1993