Vikan


Vikan - 08.08.2000, Blaðsíða 21

Vikan - 08.08.2000, Blaðsíða 21
vegi 5 í leit að fórnarlömbum en hann réðst á konur sem hann vissi að væru einar heima eða einar við vinnu sína. Ránið, plásturinn yfir nefið og lím- bandið sem hann notaði til að binda konurnar voru hluti af þekktum aðferðum 1-5 morð- ingjans og Diana gerði sér grein fyrir því að hennar beið ekki annað en kúla í ennið þegar hann hefði komið fram vilja sín- um við hana. Maðurinn lyfti upp peysunni hennar, hneppti frá henni blúss- unni og reif brjóstahaldarann í sundur. Hann gældi við brjóst hennar og þótt hún væri full af viðbjóði innra með sér barðist Diana við að halda ró sinni. Það eina sem komst að í huga henn- ar var að hún yrði að halda lífi með einhverju móti. „Eina hugsunin sem komst að í huga mér var hvar byssan væri," seg- ir Diana í viðtali við Cosmopolitan. „Ég vissi að hún væri annaðhvort á sófanum eða í buxnavasa hans en ég þorði ekki að líta við til að gá að henni. Á þeirri stundu var mér sama hvað hann gerði mér svo lengi sem mér tækist að halda lífi." Hafði allt bað sem morð- myinn sóttist eftir Diana var þrítug, dökkhærð og vann ein á sínum vinnustað og það var einmitt sú tegund kvenna sem morðinginn leitaði eftir. Hann hélt áfram að snerta lfkama Diönu á hvern þann hátt sem honum hentaði en hún kvaðst hafa verið dofin fyrir því. „Ég fann ekkert til, ég býst við að ég hafi verið algjörlega dof- in," segirDiana. „Snertinghans var hæg og ákveðin eins og hann virkilega nyti þess að hafa algjöra stjórn á því sem var að gerast. Mér fannst í fyrstu und- arlegt að hann skyldi ekki vera harðhentari og kannski má ég vera þakklát fyrir það en ég óskaði þess bara heitt og inni- lega að ég lifði þetta af en ég taldi ekki miklar líkur á því." Morðinginn var vanur að neyða konur til munnmaka við sig og nú gerði hann sig líkleg- an til að gera það sama við Diönu. Limur hans var rétt við andlit hennar og hann hóf að nudda honum framan í hana. Óttinn heltók Diönu en einhver innri rödd sagði henni að hún mætti ekki missa stjórn á sér: „Þú mátt ekki finna fyrir nein- um tilfinningum, gerðu það sem þér er sagt og þú mátt alls ekki berjast á móti." Þessi innri rödd bjargaði lífi Diönu. Maðurinn sem enn nuddaði limnum við andlit hennar og háls spurði hana hvort henni þætti þetta gott. Límband var límt fyrir munn Diönu svo hún gat ekki svarað. Hann ítrekaði spurn- inguna reiðilegar en fyrr og nú tókst henni að stynja upp ein- hverju umli til samþykkis. Hann leit undrandi í augu hennar og sá ekki þá skelfingu og hrylling sem hann bjóst við að sjá. „Það var eins og eitthvað gerðist innra með honum," sagði Diana. „Allt í einu lagði hann mig aftur út af á gólfið og ég var sannfærð um að nú væri minn tími kominn. Hann myndi skjóta mig í höfuðið en ég býst við að löngun hans til að hafa al- gjöra stjórn á annarri mann- eskju hafi ekki verið fullnægt í þetta sinn. Hann spurði mig skyndilega og allsendis óvænt hvort það væri allt í lagi með mig og ég kinkaði kolli til sam- þykkis. Þá sneri hann sér við, sleit símann af veggnum og flúði. Enn þann dag í dag á ég erfitt með að trúa að ég hafi komist lifandi frá þessu, svo ótrúlegt er það." Hafði ekki aliuya á hinni konunni Morðinginn snerti ekki Cindy og svo virðist sem snar- ræði Diönu hafi bjargað þeim báðum. Sú staðreynd að hún grét ekki og baðst miskunnar virðist hafa gert það að verk- um að hann fékk ekki þá full- nægju út úr glæpnum sem hann sóttist eftir. Dr. Eric Hickey sál- fræðingur segir að 1-5 glæpa- maðurinn sé einn af þeim sem njóti þess að brjóta konur nið- ur tilfinningalega. Bók hans Serial Murderers and Their Victims fjallar um hvernig raðmorðingjar líti á fórnarlömb sín. Diana var ótrúlega heppin því 97% fórnarlamba raðmorðingja lifa ekki af árás- ina. Dr. Eric og aðrir sérfræð- ingar telja að eini möguleikinn til að sleppa sé að sýna ekki ótta og gera allt sem morðinginn krefst. Skelfingaróp, bænir og hryllingur eru það sem þessir sjúku menn vilja og sækjast eft- ir. Þeir hafa mikla þörf fyrir að hafa aðra manneskju algjörlega á valdi sínu. „Diana komst af vegna þess að hún brást ekki við á þann hátt sem morðinginn bjóst við að hún myndi gera," segir dr. Eric. Hún bauð honum poka eins og hverjum öðrum viðskiptavini, spurði hvort hann vildi fá smápeningana líka og gaf til kynna að hún hefði ánægju af kynferðislegri mis- þyrmingu hans. Þegar hann uppgötvaði að hún var ekki nógu hrædd var glæpurinn hon- um engin ögrun lengur." Þótt Diana hafi komist af er ekki þar með sagt að hún hafi sloppið ósködduð. f tvær vikur eftir að árásin átti sér stað þorði hún ekki út úr húsi og mætti ekki í vinnuna. Að þeim tíma loknum sagði hún að runnið hefði upp fyrir sér að þessi ókunni maður stjórnaði í raun lífi hennar og hún ákvað að nú væri nóg komið. Þrátt fyrir það fannst henni hún hvergi örugg og hún leit stöðugt um öxl í langan tíma á eftir. Hún baðaði sig einnig aftur og aftur til að reyna þvo burtu óhreinindin sem henni fannst morðinginn hafa skilið eftir á líkama henn- ar og hún gat ekki haft kynferð- isleg samskipti við mann sinn. I hvert skipti sem hann snerti hana rifjaðist upp fyrir henni kvöldið hræðilega og hún fyllt- ist hryllingi. Eiginmaður henn- ar átti erfitt með skilja þetta, enda þóttu honum atlot sín alls óskyld þeim viðbjóði sem hún hafði upplifað og hjónabandið endaði með skilnaði. Mánuði eftir árásina hringdi lögreglan í Diönu og bað hana að bera kennsl á manninn, sem ráðist hafði á hana, í sakbend- ingu. Diana fór þótt hún kveld- ist af ótta um að maðurinn gæti á einhvern hátt séð hana gegn- um litaða glerið. Hún benti strax á þann grunaða, Randall Woodfield, og það var henni áfall að komast að því að þau höfðu stundum leikið sér sam- an þegar þau voru börn því pabbi hennar þekkti föður hans. Randall fór fyrir rétt og var dæmdur í lífstíðarfangelsi og 125 ára fangelsi að auki fyr- ir morð, nauðganir og líkams- árásir. Lögreglan telur að hann hafi drepið allt að þrettán kon- ur en Randall heldur sjálfur fram sakleysi sínu og segist trúa að honum verði sleppt úr fang- elsinu einhvern daginn. Vikan
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.