Vikan


Vikan - 08.08.2000, Blaðsíða 46

Vikan - 08.08.2000, Blaðsíða 46
sveinbörn eftir honum. Við vorum fjórir á mínum aldri sem bárum nafnið hans." Annie hallaði sér áköf fram. „Þarna sérðu, það er ekkert skrýtið þótt þú hafir fengið hann á heilann! Var hann eini breski hermaðurinn sem var grafinn í kirkjugarðinum?" Hann kinkaði kolli. „Og þessi hermaður var nokkurs konar goðsögn. Svona dramatísk saga hlýtur að hafa heillað börnin í þorp- inu, sérstaklega strákana sem báru nafnið hans. Eftir að stríðinu lauk var viss róman- tík yfir því. Ég er viss um að þið strákarnir hafið oft farið í stríðsleik í skóginum og látist vera breski hermaðurinn. Bresk börn þykjast vera Hrói höttur. Sögulegir atburðir verða oft eins og ævintýri í augum barna." Hann hnyklaði brýnnar og svaraði ekki. Annie horði á hann samúðarfull. „Marc, þú hlýtur að skilja þetta. Þú heyrðir þessa sögu þegar þú varst áhrifagjarn smástrákur. Þegar þú fékkst heilahristing við að berjast við skógareldinn yfirfærðir þú bardagann við eldinn á annars konar stríð." Hann var þögull og Annie gat ekkert lesið úr andliti hans. Hún vildi óska þess að hún gæti lesið hugsanir hans. Hún yrði að ná sambandi við hann og reyna að sannfæra hann um að til væru jarð- bundnari skýringar á þessum hugarórum. „Þú fékkst slæmt höfuð- högg og misstir meðvitund. Þú veist hvernig draumar eru; í drauminum féllstu fyrir skoti frá Þjóðverjunum. Ég skal veðja við þig að breski flug- maðurinn var skotinn í höfuð- ið! Sérðu ekki hvernig þetta kemur heim og saman?" Marc brosti svolítið sorg- mæddur. „Allt nema eitt. Enginn í þorpinu sagði mér frá því hver hafði annast her- manninn í húsinu í skóginum, hver það var sem hjúkraði honum og gerði að sárum hans, gaf honum að borða og vitjaði hans þegar það var óhætt Þjóðverjanna vegna. Enginn gæti hafa sagt mér hvað gerðist á milli Englend- ingsins og Önnu Durmont vegna þess að hún sagði það engum. Enginn komst að því nema auðvitað einhverjir fé- laga hennar í andspyrnuhreyf- ingunni. En ekki einu sinni þeir vissu að þau hefðu orðið ástfangin hvort af öðru Hennivarmjög annt um einkalíf sitt. Af þeirri ástæðu gat „ enginn hafa sagt mér frá Önnu Dur mont og syni hennar þegar ég var lítill strákur. Þau fluttu til Englands mörgum árum áður en ég fæddist. Flestir úr fjölskyldu hennar voru dánir eða fluttir í burtu. Það eina sem mér var sagt var að einn bresku flugmann- anna, sem andspyrnuhreyf- ingin reyndi að koma undan, hefði verið skotinn til bana. Segðu mér nú, Annie, hvern- ig gat ég vitað um flugmann- inn og Önnu Durmont?" „Þú hlýtur að hafa heyrt það einhvern tíma einhvers staðar frá og lagt saman tvo og tvo," svaraði hún hugsi. Hún neitaði að viðurkenna hinn möguleikann. Hún hélt dauðahaldi í trúna á hið skyn- samlega. Hann andvarpaði. „Nei, Annie." „Ef enginn sagði þér bein- um orðum að amma mín hefði átt í ástarsambandi við flug- manninn er það líklega vegna þess að það er ekki satt," sagði hún reiðilega. „Kannski sag- an sé eingöngu hugarfóstur þitt. Einhver sagði þér sögu um konu sem var f andspyrnu- hreyfingunni og fluttist til Englands áður en þú fæddist. Þú hefur sennilega spunnið upp afganginn." Hann hristi höfuðið. Hún horfði á hann óþolin- móð. „Ef þú varst breskur í fyrra lífi hvers vegna ertu þá franskur núna? „Ég veit það ekki. Kannski vegna þess að ég dó í Frakk- landi? Þú fæddist aftur sem Englendingur. Kannski er það vegna þess að þú áttir heima í Englandi þegar þú andað- ist." Þetta var það sem hún hafði beðið eftir og verið hrædd um. „Ég er sem sagt amma mín endur- fædd?" Hún hló móður- sýkislega. „I guðanna bæn- um, Marc, þú hlýt- ur að sjá hvað þetta er fáránlegt!" Hún horfði undrandi á þeg- ar hann spratt á fætur og kraup fyrir framan hana. Hann tók um hendurnar á henni og horfði ákveðinn í augun á henni. „Þú ert lifandi eftirmynd hennar, Annie. Veistu það ekki? Þú hlýtur að hafa séð myndir af henni frá því hún var ung. Mörgum árum eftir að ég fékk heila- hristinginn sá ég mynd af þér utan á plötuumslagi. Ég þekkti þig samstundis aftur þótt þú værir yngri en Anna var þegar ég kynntist henni. Hún varð þrjátíu og tveggja ára það sumar. Þegar ég sá myndina af þér varstu aðeins tuttugu og tveggja ára, á sama aldri og Anna var þegar hún gifti sig. Lífið hafði verið henni erfitt eftir að hún varð ekkja. Hún hafði þjáðst mik- ið og það mátti sjá á andliti hennar. En engu að síður var hún gullfalleg." Annie komst ekki hjá því að finna fyrir afbrýðisemi. Hann talaði svo fallega um ömmu hennar, sem hann hafði greinilega elskað mjög heitt. Það var eins og hann gerði sér ekki grein fyrir því að hann var annar maður; maður sem var ástfanginn af konu sem hann hafði aldrei hitt og var löngu dáin. Marc horði á hana. „Þú ert líka yndisleg, Annie." „Þú gerir þér þá grein fyrir því að ég er ekki sama konan og þú varst að segja frá!" „Ekki frekar en ég er sami maðurinn," sagði hann. „Líf mitt er gjörólíkt lífi Marks Gr- ant og líf þitt er gjörólíkt lífi ömmu þinnar. En sá munur er aðeins ytra byrðið, Annie. Það skiptir engu máli hvort maður fæðist sem maður eða kona, hvar maður fæðist og hvað lífið ber í skauti sér. Það eru bara ramminn utan um líf okkar. Það sem gildir er það sem er innan rammans. Það er sálin sem er eilíf." Hún átti ekkert svar við þessu. Hann brosti til hennar. „Núna ertu lík ömmu þinni. Hún var ekki mjög málgefin kona. Hún var oft mjög hugsi og stundum sagði hún ekki orð tímunum saman. Hún var með sítt, dökkt hár eins og þú. Hárið náði henni niður í mitti og hún var vön að vefja því upp í hnút í hnakkanum. Hún var oftast svartklædd eins og var til siðs til sveita í Frakk- landi á þessum tíma. Vissir þú að hún hafði gaman af að syngja? Hún hafði aldrei lært að syngja, en það var sagt að..." „Þú getur ómögulega vitað þetta allt saman!" greip hún fram í fyrir honum. „Þetta er allt saman ímyndun! Ég veit ekki einu sinni svona mikið um hana, jafnvel þótt hún hafi verið amma mín!" „Ég elskaði hana meira en lífið sjálft," sagði hann. Og þá meina ég í bókstaflegum skilningi. Ég lét lífið fyrir hana." „Hvað meinar þú?" „Hún var hjá mér þegar Þjóðverjarnir komu. Ef þeir hefðu fundið hana hefðu þeir skotið hana líka en ekki fyrr en þeir væru búnir að pynta Vikan
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.