Vikan


Vikan - 08.08.2000, Blaðsíða 59

Vikan - 08.08.2000, Blaðsíða 59
TiŒfflniMíUiiaíCTi við myndum halda al- vörupartí með bollu og öllu á föstudagskvöldinu. Ég tók ágætlega í hugmyndina, jafn- vel þótt ég hefði engan til að bjóða, og Einar virtist líka spenntur. Föstudagskvöldið rann síð- an upp með tilheyrandi veisluhöldum og drykkju. Húsið fylltist fljótt af vinum Einars og Söru en ég sat ein úti í horni og drakk. Ég var orðin svolítið full þegar ég ákvað að fara út að fá mér ferskt loft. Ég settist í garðstól og horfði út í loftið þegar ég fann allt í einu að einhver kyssti mig á hálsinn. Ég sneri mér við og þar stóð Einar! Hann var greinilega búinn að drekka líka því hann var málglaður og hugrakkur og sagði mér beint út að hann væri alveg rosalega hrifinn af mér og liti alls ekki á mig sem neina stjúpsystur sína. Ég var bæði hissa og upp með mér því Einar var mynd- arlegur strákur og gat örugg- lega valið úr stelpunum. Eg hafði hins vegar aldrei séð þessa hlið á honum því mamma hafði reynt að inn- prenta okkur að við værum systkini sem við vorum auð- vitað alls ekki. Yndislegar nætur Til að gera langa sögu stutta læddumst við Einar upp í her- bergið hans og keluðum alla nóttina en sváfum þó ekki saman. Þegar það rann af okkur fundum við bæði að við bárum einhverjar tilfinningar til hvort annars en vissum ekki alveg hvernig við áttum að hegða okkur. Við ákváð- um því að halda þessu sam- bandi okkar leyndu til að byrja með enda fannst okkur það bara spennandi. Mamma og Þorvaldur komu heim tveimur dögum seinna og við létum sem ekk- ert hefði í skorist. Við Einar vorum hins vegar yfir okkur hrifin hvort af öðru og ég læddist inn til hans á hverri nóttu þar sem við kúrðum og keluðum. Við sváfum samt aldrei saman en það var ekki af því að mamma vildi að við höguðum okkur eins og stjúp- systkini, við vorum það ekki og höfðum aldrei verið, held- ur vegna þess að við vorum hrædd um að vekja einhvern í húsinu. Svona gekk sambandið í tæpa tvo mánuði eða allt þar til sprengjan féll. Eg hafði læðst inn til Einars um miðja nótt en við sofnuð- um bæði og vöknuðum ekki fyrr en Sara æddi inn á okk- ur hálfnakin um morguninn. Henni var þá þegar í nöp við mig og var alls ekki á því að þegja yfir þessu og hljóp því beint inn til mömmu og Þor- valds og sagði þeim „fréttir- nar". Mamma kom fram á nærfötunum og gjörsamlega trylltist við mig og rak mig inn í hjónaherbergi þar sem hún messaði yfir mér um dóm- greindarleysi og siðferðis- skort. Þorvaldur virtist vera alveg jafnreiður við mig því í stað þess að skamma Einar kom hann á eftir mömmu og hellti sér yfir mig. Þá reiddist mamma hins vegar og benti honum á að Einar ætti líka „sök" á þessu. Flutt út í reiðiskasti Það er ekki hægt að lýsa þessum afdrifaríka morgni öðruvísi en með því að segja að hann einkenndist af rifr- ildi, móðursýki og gráti. Mamma var reið út í mig fyr- ir það sem ég gerði jafnvel þótt mér fyndist og finnist enn að ég hafi ekki gert neitt af mér. Mamma var lfka reið út í Þorvald fyrir að skella skuld- inni á mig. í hita leiksins henti hún því nokkrum flíkum of an í ferðatösku og rauk út með mig og systur mínar. Við keyrðum í hendingskasti til ömmu þar sem við vorum í nokkrar vikur. Ég þjáðist auðvitað af samviskubiti yfir því að hafa skemmt fyrir mömmu og Þorvaldi en ég saknaði líka Einars dálítið. Þorvaldur reyndi ýmislegt til að fá mömmu aftur en hún hótaði skilnaði og ásakaði mig um að hafa splundrað fjölskyldunni. Þorvaldur elskaði mömmu greinilega mikið því að lokum sættist hann á að Einar og Sara flyttu til mömmu sinnar ef við mamma kæmum aftur. Við fluttum því aftur til Þorvalds nokkrum vikum seinna en það er engan veg- inn hægt að segja að allt hafi falli ljúfa löð. Mamma og Þor- valdur sættust, að minnsta kosti á yfirborðinu, en ég fann vel fyrir því að þeim fannst ég hafa splundrað fjölskyld- unni og eyðilagt heimilislíf- ið. Nú eru liðin fjórtán ár síð- an þetta gerðist og mamma og Þorvaldur eru ennþá gift. Ég hef aldrei haft neitt telj- andi samband við Einar eftir þetta enda erum við bæði gift í dag. Ég forðast þó enn að mæta í fjölskylduboð þar sem hann gæti verið því það er einf aldlega of erfitt fyrir okk- ur öll. Lesandi segir Gunnhildi Lily Magnúsdóttur sögu sína Vilt þú deila sögu þinni með okkur? Er eitthvað sem hefur haft mikil áhrif á þig, jafnvel breytt lífi þínu? Þér er vel- komið að skrifa eða hringja til okkar. Við gætum fyllstu nafnleyndar. 11 t'imil islíiii}»io er: Vikan - „I.íl'srcyilsliisiijja", Scljiivegur 2, 101 Rcykjavík, Nell'ans: vikiiii@l'rodi.is
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.