Æskan - 01.10.1969, Blaðsíða 57

virtust byltingarnuMin liafa öll ráö boi'garinnar í bendi sér og
afi enginn efi væri á |)\i, að bessi bvlting mundi breifiast út um
landið. Henni væri beint gegn aðalsmönnunum og beir mundu
missa völd og lif. betta var lýsing gestsins frá Paris á ástand-
inu bar.
Dóttir greifahjónanna, sem bét Danielle, bafði heyrt betta
samtal úr felustað í skrifstofu fööur sins. I>é>tt ung væi’i afi árum,
skynjaði hún |>egar ógnina í ástandi |>vi, er maðurinn lýsti,
og varft sem lömuö af bræðslu. Hún lieyrfíi, að gesturinn ráfi-
lagði föður hennar aö flýja til Knglands meö fjölskylduna, en
greifinn svaraði b'í til, aö hann mundi ekki gera slikt, hann
hefíSi ekkert að óttast, b'i að á óðali hans lieffti enginn liðið
skort og aö engan ]>ar um slóðir mundi langa til að svipta sig
efta fjölskyldu sína lifi.
Skömmu eftir að gesturinn var farinn læddist Danielle óséð
úr felustað sínum niftur í hallargarðinn. Hún var nýkomin út úr
höllinni, begar hún heyrfii fötatak handan við Iiingirðingu. Nú
heyrfii hún einnig samtal og svo heyrfii hún fótatak |>eirru
greinilegar. Tveir menn voru |)arna á ferfi, og annar |)eirra
virtist lialtra. Danielle kraup við girfiinguna og nú heyrfii hún
greinilega, afi annar |>eirrn sagfii:
„Vera má, afi ]>essi greifi hér sé gófiur maður, eins og |)ú
segir, en samt sem áfiur er hann nú afialsmafiur og |>eir verfia
allir settir i fangelsi. Vifi niunuin fá bændurna hér í kring
til að gera uppreisn og vifi náum höllinni á okkar vald.“
Nú voru mennirnir komnir frant hjá handan limgirfiingar-
innar. I>á stófi Danielle upp og hljóp sem fætur togufiu inn í
höllina, en |>ar sátu foreldrar hennar nifiursokkin i alvarlegar
samræfiur. Hún greindi beim mófi og másandi frá samtali mann-
anna.
Greifinn hlustafii mefi athygli og hleypti brúnum en sagfii
sifian:
„Kg verfi afi koma ykkur tafarlaust á öruggan stafi. bifi verfiifi
afi flýja héfian strax i kvöld.“
„En hvafi um sjálfan |>ig?“ spurfii greifafrúin áhyggjufull.
„Kg kem sífiar," svarafii hann.
„Kn hvert getum vifi flúið?"
„Ég mun útvega vkknr bátsfar til Englands og ég sendi mefi
ykkur peninga til vifiskiptavina minna í London. Svo læt ég
ykkur einnig hafa næga peninga til uppihalds ]>ar.“
Frúin leit í kringum sig í hinuin skrautlega sal og sagfii:
„Einn hlut verfi ég |>ó afi taka mefi mér, og ]>uð er spegillinn, af
l>vi afi ]>ú lézt smifia hann handa mér.“
Greifinn hrosti hlýlega og sagfii: „Eins og |)ú vilt. Eg skal
láta g nga frá farangri ykkar og hafa vagn tilbúinn."
Um kvöldifi var Danielle látin fara afi sofa á venjulegum tima,
en vakin um mifinætti. Móðir hennar sagði henni afi fara á fætur
<>g klæfia sig. Litla stúlkan reis upp, en brá heldur í brún, ]>egar
''ún sá bin ósjálegu og stögufiu föt, sem hún átti að klæfiast.
Hún spurfii eftir fallega silkikjólnum, sem hún haffii verifi i
nokkrum stundum áfiur. Mófiir hennar skýrfii fyrir henni, afi
bær ættu afi dulbúast, svo afi enginn veitti ])eim athygli og
bær yrfiu sifiur fyrir hindrunum á ferðalaginu. Hún var sjálf
tlulbúin sem bóndakona í blettóttum og bættum kjól mefi dökk-
bláa skýlu yfir hárinu, en jafnframt undrafiist Danielle yfir
bvi, afi lienni haffii aldrei \ irzt andlit mófiur sinnar jafnfagurt
°g nú.“
Birgir Bentson sló öskuna úr pipu sinni. Björg leit til Stínu,
Se>n sat og horffii á hann, bæfii undrandi og hrifin.
„betta er skemmtileg saga,“ sagfii Stina. „Hvafi gerfiist svo
fleira ?“
„Spegillinn ]>arna var vissulega mefi i farangrinum, annars
beffii bann ekki orðifi afialuppistaðan í ]>essari frásögn. En
böldum nú áfram. begar Danielle haffii klæfizt, fóru l>ær út
bakdy ramegin. bar beifi ]>eirra slitlegur vinnuvagn mefi göml-
u»' dráttarhesti fyrir. Tjöld voru yfir vagninum til hliffiar gegn
'ætu. Greifinn kom og kvaddi konu sína og dóttur, klæddur
Hún speglaði sig daglega.
í dökka kápu og haffii barfiastóran batt á höfði. Sifian ók vagn-
inn af stafi. ba>r voru aleinar, og greifafrúin reyndi afi tala
glafilega vifi dóttur sina, ]x>tt i lágum hljófium væri, ]>ar sem
hún sat í ekilssætinu mefi taumana i hendinni. En vifi glampa
frá tunglinu sá Danielle |>ó, afi tár runnu nifiur kinnar mófiur
hennar.
Greifafrúin var kunnug á |>essum slófium, og |m>r óku sem
leifi lá til borps vifi ströndina. bafi heitir St. Valery, og |>egar
|>angafi kom, byrjufiu erfiðleikarnir fyrir alvöru. Vifi höfnina
áttu ]>ær afi hitta enskan skipstjóra, sem greifinn |>ekkti og
vissi afi mundi flvtja |>ær yfir til Englands. En margir byltingar-
menn voru i bænum og ]>eir reyndu afi hindra afialsmenn i afi
komast úr landi.
betta var erfifiasti |)átfur ferfiarinnar, |>vi Danielle varfi afi
hafa stjórn á hræfislu sinni, svo afi ekki kæmist upp uin ]ner.
Hún gerfii sér grein fyrir hættunni og |>eirri ábvrgfi, sem á
henni hvildi, svo afi flóttinn tiekist. bær óku eftir smærri götum
í útjafiri borpsins, unz |>ær gátu fylgt sjónum til hafnarinnar,
en ]>ar fundu ]>ær enska bátinn eftir tilvísun greifans. bier
stönzufiu vifi hafnargarfiinn. bar kom skipstjórinn til ]>eirra og
sagfii lágt: „Allt er lilbúifi. Ég skal flytja farangurinn um l>orfi.“
Nú sá greifafrúin fyrir vist, afi hrafibofii, sem greifinn haffii sent
á undan |>eim, haffii getafi lokifi sínuin eriiidum. Hún steig nifiur
úr vagninum en í ])'’i hili komu nokkrir menn hlaupandi nifiur
afi höfninni og báru merki byltingarmanna á fötum sinum.“
„()!“ kallafii Stína. „Hvernig fór ]>ctta?“
Birgir tók pipu sina og trófi tóbaki í hana, en á mefian gaf
473