Æskan - 01.11.1984, Qupperneq 50

KDROTTNING blomanna*
wt3ew&msssssxmm»xxMXMMMmMM
Sumariö var komið. Þaö var árla
morguns. Og í gamla hallargaröin-
um voru blómin aö springa út hvert
af öðru. Og morgunstundina þessa
voru þau einlægt aö hvíslast á.
„Á morgun kemur blómálfa-
drottningin," sagöi eitt þeirra. Og
brátt var hvíslað um allan garöinn:
„Á morgun kemur hún. Þá
fögnum viö henni meö því að opna
krónurnar okkar. Og þegar blærinn
leikur um okkur, hneigjum viö okkur
öll fyrir drottningunni."
„En ef þaö yrði nú rigning?"
hvíslaöi eitt blómiö.
Og öll blómin uröu áhyggjufull og
hvísluðust á um þaö, hvaö þaö
væri leiðinlegt, ef það yröi rigning,
þegar blómálfadrottningin kæmi.
Kannski kæmi hún þá alls ekki. En
þau komust aö þeirri niðurstöðu, aö
rétt væri að vera bjartsýn og
vongóð.
Drottningin, sem blómin áttu von
á, kom alltaf á hverju sumri, þegar
allt var að komast í blóma. Og þá
valdi hún fegursta blómiö fyrir
„drottningu blómanna" það árið.
Og nú höföu býflugurnar fært blóm-
unum þann boðskap, aö von væri á
drottningunni á morgun! Á morgun
var dagurinn mikli, sem öll blómin
höföu þráð, frá því er fór aö grænka
og þau fóru aö teygja sig upp móti
himninum og sólunni.
Túlipurnar stóðu háar og
hnakkakerrtar og sigurvissar.
Stjúpmæöurnar breiddu út
flosmjúku blöðin sín. Og fjólurnar
gleymdu allri feimni og voru aö
skima í allar áttir. Þær vildu fylgjast
meö öllu, sem gerðist. Öll ætluöu
þau aö skína í allri sinni dýrö morg-
uninn eftir.
En í lágum runna í horni garös-
ins, þar sem lítið bar á, óx Ijómandi
falleg rós, nærri niður við jöröina.
Hún nefndist „jólarósin" og var
næstum mjallhvít á lit. Það vottaði
aöeins fyrir gula litnum, en það
gerði hana ennþá prýðilegri.
„Hún tekur víst ekki eftir mér,“
sagði hún. „Ég er svo lítil og
ómerkileg."
Og jólarósin hneigöi höfuð og var
ósköp hrygg.
En svo var eftirvæntingin mikil
meðal blómanna í garðinum, aö
ekkert þeirra haföi tekið eftir því, að
lengst í vestri haföi þykknaö í lofti.
Og þeim öllum aö óvörum hvarf
sólin allt í einu og þaö skall á helli-
rigning og fylgdu þrumur og eld-
ingar.
Blómin flýttu sér að loka krónun-
um sínum. Og þar sem ekki voru
neinar líkur til að hætti aö rigna,
varö það aö ráöi aö blómin tóku sig
saman um aö fara að sofa, í þeirri
sælu von, aö er morgnaði væri
komin sól og blíða.
Seint þá um kvöldiö, þegar tungl-
iö var komið upp, og rigningin var
aö mestu um garö gengin, flaug
dálítil eldfluga inn í garöinn, og á
eftir henni dálítill brúnn blómálfur.
„Hvílíkt feröalag, hvílíkt ferða-
lag,“ sagði blómálfurinn. „Eldfluga
góö, ég er gegnblautur og
þreyttur."
„Við sjáum nú til,“ sagöi eld-
flugan og um leið lýsti af henni, -
„kannski ég geti fundið hvíldarstað
handa þér.“
Og nú flaug eldflugan frá einu
blóminu til annars. Hún baröi aö
dyrum hjá túlipunum og öllum hin-
um blómunum. En þau sváfu nærri
öll svo fast, að eldflugan gat ekki
vakið þau. En hin voru önug og
sögöu, aö það væri skrítið, að þau
gætu ekki fengið aö sofa í friöi á
annarri eins nóttu og þessari.
„Þetta gengur illa,“ sagði eld-
flugan, „og nú er aðeins eitt óreynt.
Ég ætla aö berja aö dyrum hjá litlu,
hvítu rósinni, á runnanum þarna úti
í garðshorninu."
Og þaö geröi eldflugan.
„Komið inn,“ sagöi litla rósin.
„Blessuð komiö þið inn úr illviðrinu.
Það er svo blautt og ónotalegt úti.“
Og eldflugan og litli brúni blóm-
álfurinn létu ekki segja sér þaö
tvisvar. Þau fengu húsaskjól hjá
rósinni og fór mæta vel um þau, því
aö hvorttveggja var, að beðurinn
var mjúkur og hreinn, en svo var
andrúmsloftið líka hreint og hlýtt,
og þaö var ekki minna um vert.
Morguninn eftir var komið indælt
veöur. Sól skein í heiði og fuglarnir
sungu á hverri grein og fögnuðu
nýja deginum, deginum mikla, sem
blómin höföu beöið eftir meö svo
mikilli eftirvæntingu, enda reyndi
nú hvert um sig aö láta sem mest
bera á skrauti sínu og fegurð, og
litla rósin hvíta teygöi upp kollinn,
þótt hún geröi sér enga von um, að
eftir sér yröi tekið.
Skyndilega var blásið í lúöur. En
það var gert til þess aö tilkynna
komu blómálfadrottningarinnar. Og
brátt kom hún akandi í vagni, sem
var dreginn af sjö Ijómandi fall-
egum fiörildum, en á undan vagnin-
um flugu sex býflugur. Þær voru úr
varðliði drottningarinnar. En á eftir
vagninum flaug heill hópur blóm-
álfa og fremstur litli, brúni álfurinn.
Hann var hvorki meira né minna en
foringi blómálfasveitar drottningar-
innar.
Og nú steig litla blómálfadrottn-
ingin út úr vagninum sínum og
ávarpaði blómin í hallargarðinum:
„Þegnar mínir, elsku, fallegu
blómin mín. Á hverju ári er þaö mitt
hlutverk, aö velja hið fegursta ykkar
fyrir „drottningu blómanna". Svo
mikið er skraut ykkar og fegurö, að
valið er erfiðara en nokkru sinni. En
til þess hef ég raunar fundið fyrr.
Fyrir því hef ég ákveöiö, aö velja
„drottningu blómanna" í eitt skipti
fyrir öll. Slíkt val þarf að vanda og
fyrir því lét ég sendiboöa fara hing-
að á undan mér, sendiboða, sem
ég hef reynslu fyrir aö má treysta,
til þess aö afla mér nokkurrar vitn-
eskju um ykkur fyrirfram. Mig
hryggir þaö, aö honum var illa tek-
ið. Aðeins eitt blómanna í garðinum
bauð honum skjól í storminum. Sá,
sem auðsýnir þeim kærleika, sem
bágt eiga, á skiliö aö veröa krýnd-
ur. Litla, fagra, hvíta rós! Komdu og
taktu viö kórónu þinni.“
Og um leið lagði hún dálitla kór-
ónu silfurhvíta, gerða af smástjörn-
um, á höfuö jólarósarinnar.
Og öll hin blómin kinkuðu kolli til
samþykkis.