Æskan - 01.11.1984, Page 97

Álftahjónin
Á tæru fjallavatni synda álfta-
hjón, þá segir önnur álftin. Sérðu
hvað ég sé? Þú sérð heiðskíran
himininn góða mín, sagði karlinn.
Hvað hann getur verið heiðskír,
engir skýjabólstrar. Ég man ekki
eftir svona fallega bláum himni fyrr.
Ég horfi ekki á himininn, heldur er
ég að horfa á silunginn, sem er
hérna í vatnsskorpunni rétt hjá okk-
ur. Hvaða vitleysa, sagði karlinn, leit
þó náðarsamlega niður til hennar
og rýndi niður í vatnið. Hvað segirðu
um heiðskira himininn þinn. Ég sé
ekki betur, en þarna séu skýja-
bólstrar. Þeir voru ekki þarna áðan,
sagði karlinn. En sú vitleysa, sagði
kerlingin, þú ert alltafað skrökva að
mér. Siðan þetta gerðist eru liðin
nokkur ár og enn eru álftahjónin að
kýtast um það, þegar þau voru að
synda á fjallavatninu forðum daga,
þegar álftamamma sá silunginn
sem enginn sá nema hún. Og álfta-
pabbi sá skýlausan himininn, sem
þrátt fyrir allt var skýjaður. Enn
þann dag í dag eru þau að sann-
færa hvort annað um það að þau
hefðu sagt satt. Þannig geta álftir
litið misjöfnum augum á málin og
horft á atburði frá ólíku sjónarhorni
ekki síður en við mennirnir.
Ef að þú treystir ekki ná-
unganum, hvernig ætti hann þá að
treysta þér.
Haraldur S. Magnússon.
Hérna sjáið þið nokkra drengi, sem
eru að slá köttinn úr tunnunni. Vitan-
lega er enginn köttur í tunnunni,
hvorki lifandi né dauður, því að nú eru
allir hættir þeim ósið, að láta lifandi
kött engjast sundur og saman af
hræðslu, meðan verið er að lumbra á
tunnunni. Þetta veit kisa líka og þess
vegna situr hún róieg þarna hjá og
horfir á leikinn. Hún veit að henni er
óhætt. En hvar er kisa? Getið þið
fundið hana?
Hver er þriðja veran í herberginu?
97