Valsblaðið - 24.12.1967, Qupperneq 23

VALSBLAÐIÐ
21
Hannes Pálsson, einn af enduneisnarmönnunum:
„Kunni illa við mig í slíku sviðsljósi“
íþróttum og þá hvaða greinum
helzt?
Það má segja að ég hafi haft
áhuga fyrir íþróttum allt frá því
að ég man eftir mér. Við strákarn-
ir vestur á Önundarfirði fórum
fljótt að renna okkur á skíðum, og
tók ég snemma þátt í þeim leik.
Þetta varð til þess að ég hélt áfram
þótt aldurinn færðist yfir, og þeg-
ar þroski, þjálfun og svolítil kunn-
átta bættist við og tók ég að keppa
í þessari grein, og var þá með í
skíðagöngu, stökki og svigi. Ég
val aldrei neinn snillingur á nú-
tímamælikvarða, en ég hafði mjög
gaman af að taka þátt í þessu og
hélt því ein 20 ár ef ég man rétt.
Þessu hélt ég áfram með IR eftir
að ég fluttist hingað til Reykja-
víkur. Fimleika stundaði ég einnig
um allangt skeið, og þá í IR.
Hvenær gerðist þú Valsmaður?
Páll brosir, og heldur svo áfram:
Það byrjaði eiginlega á ísafirði,
sem ég tók að halda með Val.
Þangað kom eitt sinn Hrólfur
Benediktsson, sem kunnur er öllum
Valsmönnum og æfði með okkur
knattspyrnu þar vestra. Við vor-
um mjög hrifnir af Hrólfi og
kunnáttu hans, og þar með fannst
mér sjálfsagt að halda með Val.
Síðar kynntist ég fleiri Valsmönn-
um í sambandi við skíðaíþróttina,
þegar ég var með ÍR-ingum á Kol-
viðarhóli, en Valsmenn í sínum
skála. Ætlaði ég alltaf að gerast
styrktarfélagi í Skíðadeild Vals,
og hafði orð á því við einhverja í
deildinni, en af einhverjum ástæð-
um komst það aldrei í framkvæmd.
Ég gekk svo í Val, fyrir áhrif
Páls Guðnasonar, fyrrverandi for-
manns Vals, er við stunduðum
saman badminton í iR-húsinu fyr-
ir u.þ.b. 6 árum síðan.
Og svo ert þú orðinn formaður
badmintondeildarinnar, og hvernig
lízt þér á það?
Mér leizt hreint ekkert á það
þegar komið var til mín og ég beð-
inn að verða formaður í deildinni.
Ég hafði ekki átt neinn þátt í
stofnun hennar, og var því ekki
kunnugur neinu sem skildi. Það
fór þó svo, að ég lét til leiðast, sem
gamall aðdáandi félagsins, og orð-
inn „hagvanur" í húsi þess.
Framh. á bls. 29.
I blöðum Vals hefur verið leitazt
við að undanförnu að binda fortíð
félagsins við nútíð, leitað að atvik-
um úr sögu Vals og þannig að
smátt og smátt verði hægt að raða
þeim brotum saman í eina heild.
Við höfum einnig viljað kynna
fyrir yngri kynslóðinni þá menn,
sem á sínum tíma mörkuðu varan-
leg spor í söguna.
Einn mikilvægasti atburðurinn í
sögu félagsins var þegar annar
flokkur vann mótið 1919, einmitt
þegar allt virtist svo dapurt og
vonlaust, og skýrt kom fram í frá-
sögn Magnúsar Guðbrandssonar í
blaðinu í fyrra. I síðasta blaði
ræddum við örlítið við Daníel Þor-
kelsson, sem var fyrirliði flokksins
í þá daga, og nú er rætt við Hannes
Pálsson, skipstjóra, og núverandi
forstjóra Hampiðjunnar.
Hannes átti ekki langan knatt-
spyrnuferil, sjórinn og sjómennsk-
an heilluðu hann þegar á unga
aldri, og þeirri köllun sinni hefur
hann verið sannarlega trúr. Það
lætur því að líkum að það hafi ekki
verið mikill tími til æfinga, enda
baráttan fyrir tilverunni harðari
þá en nú, og minni tími til að
„leika“ sér, en nú gerist. Sjósókn
sína byrjaði hann á vélbátum, og
síðar gerðist hann togarasjómað-
ur. Hann var í Sjómannaskólanum
1922—23. Um skeið var hann há-
seti á hinum stóru seglskipum
Kveldúlfs „Huginn“ og „Muninn“
og sigldi þá til Miðjarðarhafsins
með saltfisk.
Skipstjóri á togara gerðist hann
1939, en það var á „Gylli“ og var
með hann öll stríðsárin, eða til
1946. Þá er það sem ákveðið er að
láta byggja 30 nýtízku togara, og
sá hann um og hafði eftirlit með
smíði fyrsta togarans, Ingólfs
Arnarsonar, og var þá hálft ár er-
lendis og skipstjóri á honum í 4 ár.
Síðar sótti hann svo Þorstein Ing-
ólfsson og Þorkel Mána og var
Hannes Pálsson, eins og hann lítur út
í dag, maðurinn, sem skoraði sigurmark-
ið fyrir Yal 1919, í fyrsta mótinu sem
vannst.
skipstjóri á honum til ársins 1953,
en þá hætti hann skipstjórn. Á
næstu árum starfaði hann m.a. í
Hamborg og sá um löndun og
flutninga á fiski til Austur-Þýzka-
lands.
Árið 1956 gerðist hann svo for-
stjóri Hampiðjunnar hér í borg, og
hefur starfað þar síðan. Á þessari
stuttu og þurru upptalningu sést
að Hannes hefur ekki setið auðum
höndum í þessi nær 50 ár, sem lið-
in eru síðan hann skoraði eina
markið, sem sett var í úrslitaleikn-
um 1919.
Hannes tók því vel að rifja svo-
lítið upp frá þessum tíma, og er
það hin skemmtilegasta frásögn,
og fengur fyrir Val að fá í sögu-
safn sitt, og fer frásögnin hér á
eftir:
Fótboltafélög, eins og knatt-
spyrnufélögin voru köiluð hér í
upphafi, voru stofnuð í mörgum