Valsblaðið - 24.12.1967, Page 30

28
VALSBLAÐIÐ
til þess að sjá og skilja að þar fer
enginn veifiskati, sem hrekkur við
hvaða tízkuvindgusti sem er, held-
ur maður, sem veit vilja sinn og
stefnir alls ótrauður að settu
marki.
Frímann Helgason er fæddur
að Litlu-Heiði í Mýrdal hinn 21.
ágúst 1907. Hann ólst upp í Reynis-
hverfi, sem er vestan Víkur og
Reynisfjalls, í fögru og gróður-
sælu umhverfi. Fyrstu kynni Frí-
manns af íþróttum, aðallega þó
knattspyrnu var, er hann dvaldi við
vinnu 1925—26 í Vestmannaeyj-
um. Hann æfði með Tý og gerðist
þar félagi. Áður en þetta gerðist
hafði hann, sem ungur drengur
komizt í nokkra snertingu við
þessa íþrótt, sem síðar varð hans
eftirlæti, þegar hann, um 18 ára
gamall sá leðurknöttinn í Vík,
það var í fyrsta sinn, sem hann
sá slíkan undrahlut. Hann fékk
meira að segja að handleika þenna
merkilega grip, lykta af honum og
varpa honum niður á jörðina, en
ekki spyrna honum.
Þvílík opinberun, segir hann
sjálfur frá, og hann bætir við, leð-
urlyktin var heillandi; einhver sá
bezti ilmur, sem ég hef fundið
um dagana. Og knötturinn ....
hvað hann hoppaði og skoppaði dá-
samlega fyrir mínum unglings-
augum. Skyldi mér nokkurntíma-
takast að fá að leika mér með
slíkan knött?
Er heim kom í sveitina hóf Frí-
mann að vinna að knetti, sem not-
hæfur mætti reynast, því snemma
beygist krókurinn til þess, sem
verða vill. Hann bjó sér út tusku-
knött, troðinn út með heyi. En lag-
ið reyndist næsta böngulegt. Þá
hugkvæmdist honum snjailræði,
sem fleiri drengir munu hafa not-
að. Hann fékk sér hrútspung, tróð
hann upp með heyi, og sjá, hann
hélt lagi og valt prýðilega. En
hann vantaði leikfélaga. Hann var
eini drengurinn á bænum. En hann
dó ekki ráðalaus. Hann notaði
brekkuna fyrir ofan bæinn sinn.
Spyrnti knettinum upp eftir henni,
sem svo skilaði honum með ná-
kvæmni „atvinnumannsins“. Þann-
ig varð bæjarbrekkan að Görðum
í Reynishverfi í Mýrdal fyrsti
„samherji" þess pilts, sem síðar
átti eftir að verða einn bezti bak-
vörður íslands í knattspyrnu og
einn hinna fjögurra í hinni róm-
uðu Valsvörn á sínum tíma. Já,
margt getur skemmtilegt skeð og
þá ekki síður í knattspyrnu en á
öðrum sviðum.
Árið 1929 fór Frímann „suður“
og gerðist starfsmaður hjá ísaga
og hefur verið þar síðan, mörg
hin síðari ár sem verkstjóri. Mik-
ilsmetinn þar sem annarsstaðar,
af yfirmönnum sem undirgefnum.
Eins og áður segir gekk Frímann
fljótlega í Val er suður kom. Hann
var einn þeirra 11, sem færðu Val
sigurinn heim í Islandsmótinu
1930, þegar Valur sigraði í fyrsta
sinn og varð íslandsmeistari. Frí-
mann var einnig í hópi þeirra
handknattleiksmanna Vals, er
færðu „heim“ sigurinn í fyrsta
handknattleiksmóti Islands. Það
var 10 árum eftir sigurinn í Is-
landsmótinu.
Frímann hefur átt sæti í stjórn
Vals um 10 ára skeið og formaður
í 6 ár. Nú er hann formaður Full-
trúaráðs Vals og hefur verið það
undanfarin ár.
Þá hefur hann verið í rit-
stjórn Valsblaðsins allt frá ár-
inu 1957 eða frá því það hóf
göngu sína að nýju- Það getur
sá sem þetta ritar fullyrt af eigin
raun að án Frímanns eða manns
með elju hans og dugnaði myndi
vart vera unnt að halda blaðinu
úti. Það er meira verk en margur
heldur að halda slíku blaði úti, þó
ekki sé nema einu sinni á ári.
Safna efni, hafa tal af mörgu fólki,
m. a. allt slíkt krefst tíma og „tek-
ur á taugarnar".
Auk starfa sinna í Val, hefur
Frímann látið íþróttamál almennt
mikið til sín taka. Hann hefur átt
sæti í stjórn I. S. I. um árabil og
átt sæti í ótal nefndum innan
heildarsamtakanna. Og enn er
ótalinn sá þáttur Frímanns í
íþróttastarfinu, sem ekki er
minnstur, en það er blaðamennsk-
an. En íþróttablaðamaður og rit-
stjóri hefur hann verið um ára-
tuga skeið. Auk þess sem hann er
fréttaritari fyrir ýms íþróttablöð
á Norðurlöndum og víðar í Evrópu.
Allt þetta samanlagt sýnir og
sannar margþætt og mikil störf
um áratuga skeið fyrir íþróttirn-
ar á hinum ýmsu sviðum, sem
segja má að hæfust heima að
Litlu-Heiði, endur fyrir löngu með
bæjarbrekkuna að samherja.
Svo sem að líkum lætur hefur
íþróttahreyfingin heiðrað Frí-
mann á ýmsan hátt, m. a. hefur
hann verið sæmdur gullmerki
I. S. I., Valsorðunni úr gulli, silf-
urmerki K. S. I., gullmerki sam-
taka íþróttafréttaritara o. fl.
Af þessu er ljóst að for-
ystumenn íþróttahreyfingarinnar
kunna vel að meta þátt Frímanns
Helgasonar í því að hrífa hreyf-
inguna fram á leið með margþættu
áratuga starfi á hinum mismun-
andi sviðum.
En þrátt fyrir verðlaun og við-
urkenningar, eru þó þau launin
bezt, að vera sér þess meðvitandi,
þegar litið er til baka, að hafa
unnið vel og staðið dyggan vörð
um þær hugsjónir, sem í æsku var
bundizt trúnaði við, og geta með
sanni tekið undir með Kolskeggi:
„hvártki skal ek á þessu níðazt
ok á engu öðru því er mjer er til
trúat“. Fáa þekki ég innan eða
utan íþróttahreyfingarinnar, sem
frekar geta tekið undir þessi orð
Kolskeggs Hámundarsonar en Frí-
mann Helgason.
★
Ég flyt svo að lokum Frímanni
vini mínum kærar þakkir fyrir
margra ára viðkynningu. Þar hef-
ur aldrei skuggi á fallið. Ég þakka
fyrir samstarfið innan Vals, sem
ég vona að megi enn haldast um
ókomin ár, og síðast en ekki sízt
þakka ég samvinnuna í ritstjórn
Valsblaðsins, en þar hefur þú
vissulega borið hitann og þungann.
Þeir félagar okkar eldri og yngri
í Val, sem gaman hafa af að fá
félagsblað sitt um jólaleytið, geta
fyrst og fremst þakkað þér það
öðrum fremur í ritstjórninni.
Skáldið talar um áttræðan og
aldrei hafði tvítugs manns fyrir
tær stigið.
Ekki ertu áttræður, en vonandi
verður þú það. Sextugur er þó
nokkuð. En erindi skáldsins á ekki
við þig, jafnvel áttræðan. Hér má
snúa vísuorðunum við, svo ungur
ertu í anda, að margur tvítugur