Valsblaðið - 24.12.1967, Síða 35

VALSBLAÐIÐ
33
urbæingum hafi farið Franz Ara-
son, fullhugi mikill og rammur að
afli. En fyrir Vesturbæingum fór
Eiríkur Beck, þéttur á velli og ein-
beittur.
Ekki er að orðlengja það að sam-
an sigu fylkingar og varð af nokk-
ur vopnagnýr og barsmíðar, og
stóð bardaginn um nokkra hríð.
Höfðu þá margir brotið vopn sín,
og allur glans farið af pjátursverð-
unum. Þegar menn höfðu gefið
orku sinni útrás um stund, hætti
orustan, af því er virtist án þess
að annarhvor hefði sigrað eða legði
á flótta, og fór hver til síns heima.
Ég minnist einnig annars bardaga,
sem fór fram á svokölluðum Hóla-
velli. Getur verið að þeir Austur-
bæjarmenn hafi ekki verið ánægð-
ir með sína fyrri för, og hugsað
sér að taka betur á næst, því svo
mikið er víst að þeir ráðast alla
leið vestur á Hólavöll.
Sem fyrr var það Franz Arason,
sem hafði forustuna fyrir Austur-
bæjarmönnum. Voru nú öll pjátur-
sverð lögð niður, og haldbetri vopn
tekin í hönd. Fyrir Vesturbæing-
um var að þessu sinni Ólafur Ingi-
mundarson, hraustmenni mikið og
djarfur kappi. — Stjórnuðu þeir
Franz og Ólafur liði sínu af mik-
illi leikni og ákafa og hvöttu
menn til að duga sem bezt. Þeir
höguðu þó aðgerðum sínum þannig
að þeir gengu berserksgang um
völlinn, þar sem þeir þurftu ekki
að mætast sjálfir.
Var þetta snarpur bardagi, sem
stóð alllanga stund. Ýmsir sáust
með blóðnasir og smákúlur, en eng-
inn var stórslasaður. Sennilega
hefur þeim Vesturbæingum ekki
þótt sinn hlutur nógu góður í þess-
ari viðureign, því næst ætla þeir
að leggja til orustu við Vesturbæ-
inga á Arnarhóli.
Var nú safnað saman harðsnúnu
liði, og það búið hinum beztu vopn-
um, sem talið var að mundu duga
vel. Var liðinu fylkt upp skipulega
og síðan haldið af stað sem leið
liggur austur á bóginn og komnir
alla leið í Lækjargötuna. Fyrir
sveitinni fóru þeir Haraldur Á.
Sigurðsson og Júlíus Ólafsson, sem
voru hinir einbeittustu og stöpp-
uðu stáli í sína menn. Þegar að
Lækjargötunni kom, voru þeir ó-
vænt stöðvaðir af lögreglu bæjar-
ins, þeim Jónasi „Polití“ og Ólafi
Jónssyni, sem báðir voru þéttir á
velli, og spyrja þeir hvert ferðinni
sé heitið, og það stendur ekki á
svarinu: Upp á Arnarhól. Er ekki
ólíklegt að lögreglunni hafi verið
kunnugt um bardagann á Hóla-
velli, og borizt njósnir um næstu
viðureign, sem mundi verða á
Arnarhólstúni. Munu þeir hafa
viljað binda enda á þessa borgara-
styrjöld, og svörðu ákveðnum
rómi: Nei. Þið farið ekki fet þang-
að, þið farið heim til ykkar, það
verður engin orusta í dag. Og við
þetta sat. Hópurinn varð að snúa
við, þótt súrt væri í broti. Haldið
var vestur á Geirstún, og eitthvað
varð að aðhafast, og var farið í
knattspyrnu. Varð leikurinn sá
harðasti sem ég minnist að hafa
séð í þá daga, og er ekki ósenni-
legt að mönnum hafi sollið í sinni
fyrir orustuna sem stóð til að
heyja, og ekki verið búnir að róast
nóg. Eftir leikinn gengu margir
heim skakkir og haltir og með
skrámur hér og þar!
Lærði mest af
Friðþjófi Thorsteinssyni.
Eg keppti fyrst með KR um 1920
í þriðja flokki. Fyrstu árin lék ég
í fyrsta sinn með fyrsta flokki
(sama og meistaraflokkur í dag).
Eg æfði alltaf þrisvar í viku
minnst, og oftar er ástæða var til.
Ég hafði ákaflega gaman af leikn-
um og reyndi að tileinka mér allt
sem ég sá. Ég fór hverju sinni er
Fram hafði æfingu, og ég vissi að
Friðþjófur Thorsteinsson var með
til að horfa á hann. Friðþjófur var
snillingur að mínu áliti og reyndi
ég að tileinka mér það sem hann
gerði, og reyndi eins og ég gat að
gera eins og hann. Því miðum tókst
mér ekki að gera eins, en ég lærði
mjög mikið á þessu. Hann skaut
þótt hann væri á harðahlaupum,
og þegar hann hljóp með knöttinn,
var eins og hann kæmi við hann í
hverju skrefi. Hann skaut yfirleitt
áður en hann kom inn í yítateig-
inn, og oftast út við stöng.
Síðar kom hingað maður að
nafni Tempelton frá Skotlandi og
lærði ég mikið af honum. Ég var
líka svo heppinn að hafa Guðmund
Ólafsson sem þjálfara um langt
skeið, því Guðmundur hafði mikil
áhrif á mig, og meiri en nokkur
annar. Hann var strangur, rak mig
útaf ef ég var ekki að hans höfði.
Það hafði einnig góð áhrif á mig
og alla sem æfðu að yfirleitt komu
þeir Erlendur Ó. Pétursson og
Kristján Gestsson á æfingar og
hvöttu okkur. Guðmundur lagði
mikla áherzlu á það að við værum
saman utan vallarins einnig, sem
við og gerðum. Þá má geta þess,
hve áhuginn var mikill á þessum
árum, að við Sigurjón Pétursson,
markmaður, æfðum um skeið á
morgnana, fórum á fætur fyrir kl.
8 og æfðum í 30—40 mínútur,
þannig að hann var kominn á
skrifstofuna kl. 9, og ég samdi um
það að koma ekki fyrr en kl. 9 til
vinnu með því að vinna það af mér
á kvöldin. Þetta voru auðvitað
aukaæfingar, því við mættum á
allar æfingar félagsins líka. Við
athugun á skrám um æfingasókn
hafði ég mætt á allar æfingar 1 3
ár nema eina!
Langþráðum sigri náð.
Það var langþráður sigur fyrir
okkur þessa ungu Vesturbæinga,
er við sigruðum Fram í íslands-
móti 1926. Þeir voru yfirleitt allir
mun eldri en við, með langan
frægðarferil að baki. Þetta hafði
þau áhrif á okkur að við höfðum
minnimáttarkennd gagnvart þeim,
og það virtist hægara sagt en gert
að fjarlægja hana, og það var eins
og það snerti helzt keppnina um
Islandsmeistaratiltilinn. Við höfð-
um unnið þá í öðrum mótum með
nokkrum mun, en Islandsmótið,
nei, þá brást okkur bogalistin. Og
allt benti til þess að íslandsmótið
1926 ætlaði að fara á sömu leið.
Aðeins örfáar mínútur til leiks-
loka, og það standa 2:1 Fram í vil.
Örstuttu fyrir leikslok tekst Guð-
jóni Ólafssyni að jafna á hinn sér-
kennilegasta hátt, og endaði leik-
urin þannig jafn 2:2.
Þetta var fyrsti leikur mótsins,
og fyrsti leikurinn á Melavellin-
um sem háður var. Það vildi líka
svo til að ég skoraði fyrsta mai’k
leiksins og þar með fyrsta markið,
sem þar var skorað. Að mótinu
loknu stóðu KR og Fram jöfn að