Iðunn - 01.07.1885, Qupperneq 18

12
Jónas Jónasson:
»Jœja, þá sér hún eitthvað til með henni aumingja
ekkjunni«.
»Og jæja, eg vænti þess, líklega fær hún nú samt
að spila mest með sínum eigin spýtum — enn það
getum við nú ekki hugsað um. Eg ætla að halda
fram hennar rétti, og gera alt sem eg get henni til
þægðar, að því leyti sem eg get, án þess þó náttúr-
lega að hafa skaða af því sjálfr«.
»Já ... enn þú verðr að muna mig um það, kunn-
ingi, að eg verð að fá þessar 100 kr. óskertar, ein-
hvernveginn út úr búinu, og helzt með rentu, því að
síra jpórðr lofaði því, að eg skyldi fá rentu eftir þær«.
»Blessaðr vertu, eg skal ábyrgjast þér, að þú skalt
ná þér einhverstaðar niðri. Eg skal nú segja þér
hvernig eg var að brjóta heilann í þessu í morgun,
og fann loksins ii.t ágætt ráð til þess, að við tveir
getum náð okkr niðri !«
»Já, hvernig er það kunningi ? Bíddu eftir mér á
meðan eg vik mér snöggvast frá«, sagði jporvaldr;
hann gekk heim að húsagarðinum, að reiðtygjum
sínum, og leysti frá hnakknum fornfálega selskinns-
sál. Hún var með trébotnum, og var fangamark
forvalds skorið á annan, enn ártalið, er sálin var
saumuð, á hinn botninn. 1 sálinni voru tvær brenni-
vínsfiöskur; önnur var full, hin vísaði á hádegi. jpá
flöskuna tók hann og fór með hana í barminum til
jporláks ; nviltu ekki smakka ?«
»Og aldrei er eg nú mikið fyrir það, blessaðr vertu
. . . er það af Bakkanum þetta ?« sagði jporlákr er
hann hafði smakkað 1 flöskunni.
»Nei kunningi . . . að sunnan .... Enn hvernig
hafði þér nú hugsazt þetta ?«