Iðunn - 01.07.1885, Page 46

40
Alexander Puschkin:
lýsa rússneska sloppnum hans Adrians Prochoroífs,
né skarti þeirra Akúlínu og Darju, sem var eftir
Evrópumanna tízku; að því leyti vík eg frá venju
skáldsöguhöfundanna. Samt er ekki af vegi að
geta þess, að báðar dömurnar báru gula hatta og
rauða skó, og gerðu þær það ekki nema við mjög
hátíðleg tækifæri.
Litla húsið skóarans var troðfult af gestum;
voru það mest þýzkir iðnaðarmenn, konur þeirra
og sveinar.
Af rússneskum embættismönnum var bara einn
við, Este Jurko, nætrvörðr einn, sem hafði haft
lag á því þó lágt væri settr, að koma sér inn und-
ir hjá veitanda sínum. Hann hafði þjónað emhætt-
inu með trú og dygð í tuttugu og fimm ár. Elds-
voðinn 1812, sem eyddi höfuðstaðinn, eyddi líka
gula varðhúsinu hans. Enn undir eins og fjand-
manna herinn var á flótta rekinD, kom nýtt hús í
þess stað. jpað var grátt með litlum hvftum dór-
iskum súlum, og Jurko fór aftr að skálma fram og
aftr úti fyrir því í vopnfrakkanum gráa með reidda
öxina. Eétt allir þjóðverjar, sem bjuggu nálægt
Nikitski-hliðinu, þéktu hann, og sumir þeirra höfðu
jafnvel náttað sig frá sunnudegi til mánudags undir
þaki hans.
Adrian kom sór strax í kunningsskap við hann,
eins og við mann, sem hann fyrr eða síðar kynni að
þurfa á að halda, og þegar gestirnir settust að borði,
sátu þeir saman. Herra og frú Schulze og Lotta
dóttir þeirra, er var 17 ára gömul, hjálpuðu elda-
buskunni til við frammistöðuna meðan gestirnir voru
að borða og skrafa saman. Bjórinn fossaði í straum-