Iðunn - 01.07.1885, Page 47

Draugaveizlan.
41
urn; Jurko át fyrir fjóra. Adrian gaf honum ekkert
öftir. Bnn dæturnar borðuðu nokkurnveginn sið-
samlega. |>að var talað saman á þýzku, og menn
farnir að gerast háværir. Alt í einu bað veitandinn
mn fárra augnablika hljóð, dró tappa úr innsiglaðri
flösku og kallaði hátt á rússnesku :
»Minni sómakonunnar henuar Lovísu minnar !«
Kampavínið, sem átti að heita, freyddi. Veitandinn
kysti blíðlega ið glaðlega andlit fertugrar konu sinn-
ar’ °g gestirnir drukku minni sómakonunnar hennar
Lovísu með mesta glamranda.
»Minni minna elskuverðu gesta« mælti veitandi,
°g tók tappann úr annari flöskunni.
Og gestirnir þökkuðu honum fyrir og glömruðu
Baman staupunum. Nú rak eitt minnið annað. það
var drukkið minni hvers af gestunum fyrir sig, minni
kloskvu og eitthvað tveggja kúgilda af þýzkum smá-
korgum; svo var drukkið minni allra iðnaðarfélaga í
8anaeiningu, og svo hvers fyrir sig. Svo voru drukkin
minni meistaranna og sveinanna. Adrian drakk
með slíku þoli, og varð svo hátíðlegr í huga, að
flann stakk upp á því að drekka gamans minni. Alt
f einu lyfti einn gestanna, digr bakari, glasi sínu
°g sagði:
»Minni þeirra, sem við vinnum fyrir—og sérstak-
foga allra kaupanauta vorra !«
Tillögu þessari var tekið með mesta fögnuði í
emu liljóði eins og öðrum. Gestirnir fóru að heilsa
flver öðrum, skraddarinn hneigði sig djúpt fyrir skó-
aranum, skóarinn aftr fyrir skraddaranum, svo báðir
fyrir bakaranum, og bakarinn fyrir báðum aftr og
svo frv.