Iðunn - 01.07.1885, Blaðsíða 66

60
Friedrich von Hellwald :
og hár á hreindýrsfeldi, og grasið eins og vant er í
brunabeltinu, gróðrmikið og vaxið yfir sig ; hylr það
þannig moldarleðjuua undir niðri, síblauta ; gufar
upp úr þessu banvæn eitrsvæla, einkum eftir sólar-
lagið ; þar sem Bengalssléttur og lerai koma saman
eru stórgerðar rastir eins og hálsar af malargrjóti;
ber það þögult enn áreiðanlegt vitni um, liverju
vatnið hefir megnað og megnar að ýta úr stað. Fyrst
er ómögulegt að sjá hvað lerai er hættuleg, ogmönn-
um jafnvel bregðr við að sjá hvað vatnið er þar
lítið, og fúalykt engin, eins og á Mangle-bökkum í
brunabeltin, og jarðvegrinn er þur; enn það er ekk-
ert annað enn sjónhverfing ; undir grasflækjunni ei'
úldið vatn, sem gufar upp gegn um jarðvegarhimn-
una efstu og eitrar loftið.
Oðara enn komið er yfir lerai, breytist landslagið
í einum svip, og fer þá að svipatil annara fjalllenda.
Bftir tíu stunda rugg í burðarstólnum, sem sumum
fellr ekki sérjega vel, koma menn að stöð einni,
Kursíong. þaðan er altaf í fangið upp að Dards-
chilling, og fara menn það oftast ríðandi. Allir
þessir staðir, sem nefndir hafa verið, eru inn á milli
fjalla, sem ganga fram úr miðkerfi Himalaya.
það sem mest og fegrst einkennir Himalayafjöllin
er auk hinnar tröllslegu jöldamyndunar og fjalla-
greiua, einkum fyllitig og fjölbreytni trjá- og plöntu-
gróðans, því að það gegnir furðu, hvað það heldr
prýði sinni alt upp að jökulmörkum. jpegar kornið
er 2450 til 3050 metra hátt upp, er jurtagróðinn á
hæðum og í daladrögum ótrúlega ríkulegr og mikill.
Skrautleg tré eru öll vafin í vafjurtum, enn stór-
vaxnir burknar breiðast um jörðina. Menn ríða eft-