Syrpa - 01.03.1914, Side 9

RAUÐÁRDALNUM
135
Þegar vií5 komum suöur að Broad-
way-stræti, nani Arnór staöar. Þar
á strætishorninu stóðu tvær dökk-
klæddar konur, og sá eg að hann
þekti þær, því hann lyfti hattinum
og gaf sig á tal við þær. Og það
leit jafn vel út eins og þær hefðu
verið að bíða þarna eftir honum.
Og í fyrstu datt mér í hug, að kon-
ur þessar væru íslenzkar og ættu
heima þar skamt frá, því margir
íslendingar bjuggu á þeim árum
fyrir sunnan Broadway-stræti, á
hinni svo nefndu ,,Hudson's Bay
sléttu". — En ekki höfðu þau lengi
talað saman, áður þau lögðu af
stað austur Broadway-strætið, og
gengu konurnar samsíðis á undan.
Eg fór á eftir þeim. Þau gengu
mjög hratt, og eg gekk líka mjög
hratt, og gætti eg þess, aðláta ekki
vera lengra milli mín og þeirra, en
sem svaraði tuttugu og fimm föðm-
um. Eg bjóst nú við að þau mundu
þá og þegar beyja út af strætinu og
halda heim að einhverjum af timb-
urkofum þeim (eða s/ianties), sem
þar voru á víð og dreif suður á fiöt-
inni milli Broadway og mölunar-
mylnu Hudson’s Bay-félagsins. En
því fór fjarri. Þau héldu rakleitt,
austur þangað til þau komu -að
Broadway-brúnni. Þar sneru kon-
urnar aftur, en Arnór gekk út á
brúna, borgaði brúar-tollinn og
hélt svo áfram yfir í St. Boniface.
Eg mætti nú konunum vonum bráð-
ara. Þær gengu eins hratt til
baka og þær höfðu gengiö austur
— ef til vill dálítið harðara. Og
þegar eg fór frarn hjá þeim, þóttist
eg sjá að þær væri ekki íslenzkar.
Onnur var nieðaldra kona, há og
gild og breiðleit, en liin var ung-
legri — á að gizka hMf-þrítug — há
Og grönn og (eftir því, sem eg gat
bezt séð) mjög fríð sýnum og djarf-
leg. Þær gættu víst að því, að eg
veitti þeim eftirtekt, því eg varð
var við það, að þær nántu staðar
sem allra snöggvast og horfðu á
eftir mér, þegar eg var nýfarinn
fram hjá þeim.
Eg þóttist nú vita að það væri
einhver yfir í St. Boniface, sem Arn-
ór ætlaði að finna, og konurnar,
setn höíðu fylgt honurn austur að
brúnni, vissu um erindi hans. Eí
til vill var hann verkfæri í þsirra
höndum, og var að öllum líkindum
að fara þetta fyrir þær. Eg hugs-
aði mér að halda á eftir honum yfir
í þorpið og vita í hvaða átt hann
færi, þegar þangað kæmi. Klukk-
an var enn ekki orðin ellefu, og enn
var töluverð umferð á strætunum.
Eg sá því alls enga ástæðu til að
hætta eftirförinni að svo stöddu.
Eg tafðist lengur á brúnni en eg
hafði búist við, því að eghafðienga
smápeninga í vasanum til að borga
toll þann, er hverjum manni bar að
greiða, sem um brúna fór (en það
voru tvö cents). Eg rétli brúarverð-
inurn fimm-dala seðil, og leið nokk-
ur stund áður en hann gat skift
honum í smátt. Og þegar egloks-
ins komst yfir brúna, var Arnór
kominn góðan spöl inn í þorpið.
En eg kom fijótt auga á hann og sá
að hann gekk norður Tachc Avenue
og fiýtti hann sér svo mikið, að þó
eg næstum hlypi við fót, þá dró alt
af lieldur sundur en saman með
okkur. Alt í einu beygði hann inn
á Ruz Grandin. Og þegar eg kom
þangað, sá eg að hann var horfinn.
Þar austur á götunni (sem er
mjög stutt) voru að eins fá hús, og
var langt á milli þeirra, að undan-