Syrpa - 01.03.1914, Qupperneq 21

í RAUÐÁRDALNUM
147
þetta, og þóttumst heyra aö hér
væri kátir drengir fyrir; og svo 1
þriðja lagi, þá höfum viö ef til vill
dálítið erindi við ykkur. “
,, Hvaða erindi hefirðu viðokkur?“
sagði maöurinn, sem stóð við dyrn-
ar. ,,Vertu fljóttir að bera það upp,
ella rekum við þig á dyr tafarlaust. “
,,Ekkert liggur á, vinir mínir,“
sagði O’Brian. ,,Eg verð fyrst að
láta ykkur vita, liver eg er. Eg
hefi sem sé þann heiður, að vera
fæddur íri, og heiti, með lej'fi,
Patrekur O’Brian."
,,Hvern skrattann varðar okkur
um það?“ sagði stóri maðurinn
mjög illhryssingslega. ,,Ef þú get-
ur ekki borið upp erindi þitt undir
eins, þá skulum við hjálpa þér til að
komast út“.
,,Þakka þér fyrir, vinur minn,“
sagði O’Brian; ,,en eg get fullviss-
að þig um, að eg kemst út alveg
hjálparlaust, þegar eg vil leggja af
stað heim. Eg er fastráðinn í því,
að standa hér af mér skúrina, og
vildi eg mælast til þess, að þú hall-
aðir aftur hurðinni á meðttn, svo
það slái ekki kulda að drengnum,
sem með mér er. “
,,Við skulum kasta þessum flæic-
ingtim út, fyrst þeir vilja eklci fara
sjálfviljugir, “ sagði stóri maðurinn
frakkneski og gekk innar á gólfið.
Drykkjunautar hans sögðust vera
til þess albúnir, og báru sig víga-
mannlega.
,,Hlaupið þið nú ekki á yklcur,
góðir hálsar, “ sagði O’Brian nieð
sömu stillingunni og áður; ,,eg vil
taka það fram á ný (ef svo kynni að
vera, að þið hefðuð eklci heyrt hvað
eg sagði áðan), að eg heiti Patrek-
ur O’B rian, og ersá hinn sami, sem
háði hnefaleikinp forðum við hann
Jón gamla Sullivan, í borginn;
Baltimore, og gafst elcki upp fyr en
eftir þrjátíu og sjö atrennur".
Þegar kynblendingarnir heyrðu
þetta, litu þeir hvor til annars og
hörfuðu aftur að borðinu, og gáfu
stafnum hans O’Brian ilt auga.
,,Hefir þú barist við hann Jón
Sullivan hinn mesta hnefaleiks-niann
í heimi?“ sagði frakkneski maður-
inn og ,lét aftur hurðina.
,,Já, eg hefi hlotið þann heiður,
vinur minn,“ sagði O’Brian; ,,en
eg vil taka það fram á ný, að eg
beið ósigur fyrir honum eftir að hafa
gjört þrjátíu og sjö atrennur11.
Eg sá eldci betur en mennirnir
yrðu náfölir í framan. Og þeir
settust allir viðborðið, en við O’Bri-
an stóðu á miðju gólfi.
,,Fáðu þér ofuriítið bragð af
Whisky", sagði frakkneski maður-
inn og helti töluverðu úr flöskunni
í einn bollann. , ,Og því næst
verðurðu svo góöur að bera upp
erindið“.
Eg hlýt að afþakka þitt góða
boð,“ sagði O’Brian, ,,því áfengt
vín má eg ekki bragða í nótt, af
þeirri einföldu ástæðu, að eg verð
að hafa alt mitt litla vit alveg ó-
skert á meðan eg dvel hér hjá ykkur.
En erindi mitt skuluð þið undir eins
fá að heyra. — Eg kem hingað sem
sé til þess að sækja ungling, sem
mér er mjög ant um. Hann fór
hingað yfir um til ýkkar f kvöld, og
er hér að öllum líkindum enn“.
,,Hvað heitir hann?“ sagði stóri
maðurinn.
,,H vað heitir hann, sonur minn?“
sagði O’Brian og leit til min; ,,eg
get, satt að segja, aldrei munað
þessi útlendu nöfn, þó líf mitt lsegi
við.“-'