Syrpa - 01.03.1914, Qupperneq 25

í RAUÐÁRDALNUM
151
væri hér, og aS eg þess vegna átti
hingaö brýnt erindi.“
,,Þaö get eg skiliö, herra O’Bri-
an,“ sagöi Góriot; ,,og uni hávaöa
og ókurteisi skulum við ekki tala.
En liitt get eg síöur fyrirgefiö, aö
þú sýndir mér banatilræöi nteö því
aö miöa á mig marghleypu.11
,,Blessi mig!“ sagði O’Brian og
gekk fram að dyrunum. ,,Það var
einungis í góöu skyni gjört, og kom
í veg fyrir þaö, aö þú þyrftir að eyöa
kúlu á mig að óþöt fu, því eg vona
að þú munir þaö, aö þú vildir veröa
fvrri en eg til aö grípa til vopna“.
,,Faröu undir eins út og komdu
hingaö aldrei aftur,“ sagði Góriot,
stóð upp og baröi í boröiö.
,,Veriö þið sælir, góöir hálsar,“
sagði O’Brian, opnaði dyrnar og
lét mig ganga út á undan sér. ,,Eg
verö aö segja þaö eins og þaö er,
aö eg hefi haft mikla ánægju af að
koma hingað í kvöld. “ Haun gekk
aftur á bak út úr dyrunum og lét
hurðina aftur á aftir sér meö mestu
hægð.
,,Hvert eigum við nú að fara?“
sagði eg.
,,Heim, sonur minn, heim,“ sagði
O’Brian.
Við lögðum svo á stað heimleiðis,
°g gengum hratt. Það var komið
yfir miönætti, og alt af dundi úr
loftinu. Eg leit sem snöggvast um
öxl og sá, að dyrnar á bjálkahúsinu
opnuöust, og að maöur kom út.
Rétt á eftir kom bundurinn geltandi
á eftir okkur. En þegar O’Brian
talaöi til hans, hætti hann aö gelta,
sneri viö aftur og hljóp heim.
,,Það segi eg satt,“ sagði O’Bri-
an, þegar viö vorum komnir yfir
brúna, ,,að aldrei á refi minni hefi
eg ratað í eins hlægilegt æfintýri
og þetta. Og víst verður vinum
okkar í bjáikahúsinu þessi nótt
næsta minnisstæð. En veistu af
hverju þeir gugnuðu, og af hverju
að hann Góriot lét marghleypuna
sína aftur í vasa sinn?“
,,Af því þú varst svo fijótur nð
grípa til skammbyssunnar þinnar
og miða henni á hann,“ sagði eg.
,,Það var nú það hlægilega viö
það,“ sagöi O’Brian, ,,að eg bélt á
engri skammbyssu, því eg hefi aldr-
ei A æfi minni átt slíkt verkfæri.
Eti það, sem eg hélt á í hendinni,
og þeim sýndist vera marghleypa,
var bara gamla reykjarpípan mín,
sem er úr krít. Líttu bara á“.
Hann tók gamla krítarpípu upp
úr vasa sínum og rétti mér. Hún
var í lagintt eins og skammbyssa
og var orðin svört af tóbakslegi —
Eg varð alveg hissa og gat ekki
varist því að brosa.
,,En það gjörir enginn nema for-
hertur íri aÖ leika sér svona að voð-
anum," sagöi O’Brian, ,,þvímað-
urinn var í vígahug og hafði hlaöna
marghleypu í vasanum".
,,En var hún sönn sagan, sem þú
sagöir þeim um viöureign þína við
hnefaleiksmanninn hann Sullivan?"
sagöi eg.
,,Við skulum ekkert á það minn-
ast, sonur minn,“ sagöi O’Brian;
,,eg vetö að játa það, að eg fór þar
með dálitlar ýkjur, og verð að
kaupa tnér syndakvittunar-seðil fyr-
ir bragöiö. “
Og svo töluðum viö ekki meira
um þaö.
Klukkan var víst oröiti eitt, þeg-
ar við komum heim. O’Brian tók
vingjarnlega í hönd mína, áður en
við skildum, og bað mig að geta
ekki um þetta æfintýri okkar viö