Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 33

GAMLAR MINNINGAR
159
óviröing hrjáir
í hamingju smáir
þeir, háöungar líöa,
veikir og fáir
svo vogun ei tjáir
meö vopnum aö stríða
3. Kaupmanna stéttin
og fárleg er fréttin
er, frumkvöðull nauöa;
kífin og gletttin
og kjöftug og slettin
og kúgar þann snauða;
hatandi réttinn
en, hafandi prettinn
með hótanir skauöa;
æsa þeir sprettinn
með ærunnar blettinn
aÖ, eilífum dauöa.
Það var eitt sinn aö fundum þeirra
bar saman Guðm. og Sigvalda
skálda Jónsson’ar; byrjar þá Guðm.
og segir:
,,Ei þaö brjálast að eg skelf
innst í sálar fylgsnum;14
Segir þá Sigv.:
„Þegar hál er óðar elf,
á hana strjála’ eg mylsnum."
Ööru sinni hittust þeir; var Guð-
mundur þá við öl og segir:
„Segðu mér það Sigvaidi
hvað syndir mínar gilda;1-
Gegnir þá Sigv.:
,,Það er undir áliti
alfööurs hins milda.“
Guðm, var um eitt skeið, heim-
ilisrnaöurá Eiðstöðum í Blöndudal;
það var þá háttur dugandi manna,
aö vaða Blöndu á ýmsum stöðum
nær hún var lítil. ÞaÖ bar til á
hausti einu, aö Sölvi Sölvason ftá
Syðri-Löngumýri, kofn aö Eiðsstöö-
um, og spurðist fyrir, um hvort áin
mundi væö í svonefndutn Hrúthaga,
og kváðust menn vita þaö ógjörla;
Sölvi baö þá Guðm. aö fylgja sér
til árinnar. Þegar þeir kotnu nær
ánni, lét hátt í árgilinu. Segir
Sölvi þá:
„Glymur Blanda, gljúfrum í.
gaur aö vanda kendur,
móti fjanda magni því
má ei standa Gvendur."
Vildi þá Guðrn. eigi, sinn hlut
láta niðri liggja, og segir:
„Glymur voða gljúfrum í
Gjallar boði skaptur;
móti guða magni því
manns ei stoðar kraftur.“
Einn tíma er Guðm. var við
barnakenslu, suöur í Borgarfiröi,
kom liann að Gröf; var Halldór
bóndi þá ekki hcitna; en Guðm. var
vísaö tii stofu; litaöist þáGuðtn. um
og hvað vísu þessa:
Áður varstu guðagjöf,
glöð og skemtisögul,
en, nú ertu orðin nás að gröf.
nauðadimm og þögul.
Á Steiná var sauðamaður er Stef-
án hét, sem lítt var að sér í tölvísi;
taldi á fingrum sér, eins langt og
það vanst til, og lagöi þaÖ svo satn-
an meö þeim hætti, setn menn vissu
ekki. Um hann orti Guðm. vísu
þessa.
Reikningslistar dæmin dimm
dável ungur nam hann;
talið getur tvisvar fimm
en tæpast lagt þaö saman.
Einhverju sinni varö tilrætt unt,
hve lánið væri stopult, og hve opt
menn viltust út af hinni réttu lífs-
stefnu, þá kyað Guöm.