Syrpa - 01.03.1914, Side 55

TÝNDA GULLNÁMAN
181
synleg'ust voru. Héldu þeir félag-
ar svo norður árla sumars, og á-
kv&öu þeir aö lialda sér nærri fjöll-
unum, þar til þeir hittu læk þann
eða á, sem gullnáman átti að vera
við, að sögn þess sem ferðinni réði
og guliið hafði fundið.
Þeir komust klaklaust norður.
Hittu enga Indíána á leiðinni, sem
um það leyti árs voru á vísunda-
veiðum á sléttunum. Lækinn fundu
þeir um miðjan júní, og byrjuðu
strax að leita eftir gulli. Fundu
þeir strax gull, þó í smáum stíl
væri fyrst í stað. Það leið nærri
mánuður þar til þeir hittu á stað,
þar sem vel aflaðist, var það við
lækjamót.
Á þessum stöðvum héldu þeir sig
þar til seint í ágúst, og náðu full-
um $1,200 í gullmolutn, hver um
sig. Sögumaður geymdi gull sitt í
belti, er hann lengst af bar um mitt-
ið, en er það varð full þungt, faldi
hann það í klettaskoru nálægt ár-
bakkanum, og huldi það með hellu-
grjóti.
Nótt eina, seint í ágúst, rétt þeg-
ar þeir höfðu komið sér saman um
að hverfa suður aftur hið fyrsta.
áður kuldar kæmu, og koma aftur
næsta sumar, skall ólánið yfir. Fé-
lagarnir tveir höfðu gengið til hvíld-
ar í tjaldinu, en Mexíkaninn svaf
undir einum vagninum. Um miðja
nótt vaknaði hann við skothríð í ná-
munda við sig, og varð þess á sama
tíma meðvitandi að hann var særð-
ur í fleirum en einum stað. Hann
vissi strax hvað um var að vera.
Indíánar höfðu ráðist á þá, láu þeir
undir baklcabarðinu fá fet í burtu,
og voru rnargir saman. Kallaði
hann til félaga sinna er í tjaldinu
voru, en fekk ekkert svar, og réði
hann af því, að þeir mundu ekki
lengur vera í tölu hinna lifandi. En
hljóðum hans var svarað úr annari
átt. Indíánarnir létu aðra skot-
hríðina dynja frá árbakkanum, og
særðist hann að nýju. (Hann tjáði
mér að hann hefði 9 kúlur í sér, og
efaðist eg alls ekki um að hann
segði satt, eftir að hann hafði sýnt
mér hálfgróin örin víða um líkam-
ann). Með hörkubrögðum tókst
honum að skríða undan vagninum
og inn í skógarrunnana, er þar voru
rétt hjá; lá hann þar um hríð. Hann
vissi að Indíánarnir voru eftir hest-
unum, og þess vegna þorði hann
ekki að reyna að ná neinum þeirra.
Hann dróg sig áfram, særður eins
og hann var, gegnum skógarrunn-
ana og niður að ánni, þar sem hún
breytti um rás. Þegar hann komst
fyrir bugðuna, fór hann út í ána, og
ýmist óð hann eða synti, þar til liann
var kominn góða vegalengd í burtu
frá stöðvum þeirra félaga.
Hvað maður þessi varð að þola,
mundi örðugt' að gera sér í hugar-
lund, en með frámunalegri þraut-
seigju, tókst honum að komast niö-
ur eftir ánni og langan veg yfir
sléttu, þar til hann náði bökkum
St. Marys árinnar, að minsta kosti
100 rnílur vegar, þá fann Indíáni
hann nær dauöa en lífi og rænulaus-
an, hafði hann þá verið á ferðinni í
13 sólarhringa, með 9 skotsár og að
eins nærst á berjum og jurtarótum.
Indíáninn var hræddur að koma
nærri honum, fanst hann hryllilegur
útlits þannig á sig kominn, en hljóp
til kaupmanna er höfðu stöð skamt
þaðan í burtu, og sagði þeim frá
fund sínum, þeir brugðu óðar við
og sóttu hinn særða mann, og fluttu
til tjalda sinna, og hjúkruðu honum