Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 60

FLÖSKU PÚKÍNN.
Adam Þorgrímsson, þýdd.
(Framhald).
um, heyröi hann söng- og gleöilæti
húsbónda síns ofan af loftinu. Þeg-
ar vatniö var oröiö heitt, kallaöi
hann á húsbónda sinn, og Kífi gekk
inn í baÖklefann. Kínverjinn heyröi
hann syngja í sífellu, meðan hann
var aö klæöa sig úr og fylla mar-
marakeriö, en svo hætti söngurinn
alt í elnu. Hann hlustaöi vandlega
og kallaÖi svo til hans, og spurÖi
hann, hvort nokkuö gengi aö hon-
um. Hinn hvaö nei viö því, og gaf
þjóninum leyfi til þess að hátta aft-
ur. En það heyröist enginn söngur
framar í geislahúsinu, og Kínverj-
inn heyröi, aÖ Kífi gekk um gólf
uppi á svölumum alla nóttina.
Orsök þessarar breytingar á Kífa,
var sú, aö þegar hann var að klæöa
sig úr, haföi hann oröiö var viö of-
urlítinn blett á húöinni innan klæöa,
sem líktist mosaskóf á kletti. Hann
haföi áður séð samskonar bletti á
mönnum, og vissi að þaö var ein-
kenni holdsveikinnar. Þá hætti
hann aö syngja.
Þaö er hryggilegt fyrir mann aö
vita til þess aö hann er holdsveikur.
Það var ömurlegt aö hugsa til
þess að veröa aö fara frá svo fögr-
um bústaö, skilja viö vini sína og
vandamenn, og flytjast yfir á norö-
strönd Málokseyjar og veraþarkví-
aöur milli hamrabeltisins og brim-
garösins. En hvaö voru allar þær
hörmungar hjá þeim ástæöum, sem
hér var um að ræða? Daginn áöur
haföi Kífi fyrst fundiö þá stúlku, ,
sem hann elskaði, og um morgun-
inn, þennan sama dag, hafði hann
unniö ást hennar. En nú voru all-
ar vonir lians að engu orönar, voru
allar fallnar á einu augnabliki, —
allar eins og brotið gler.
Hann sat langa stund á kerbarm-
inum, rak svo upp hljóö og þaut út
í dauöans ofboöi. Eftir það gekk
hann um gólf upp á svölunum alla
nóttina.
,,Eg myndi glaöur geta. yfirgefið
Hafey, heimkynni forfeðra minna“.
hugsaöi Kífi með sér. ,,Mér myndi
ekki veita erfitt aö fara úr bjarta,
fallega húsinu mínu, hérna uppi á
fjallinu; og eg myndi taka því meö
þolinmæöi, að vera fiuttur til Mó-
lokseyjar, og vera skilinn þar eftir
til þess aö lifa þar lííi mínu alla æfi
með holdsveiku sjúklingunum, og
bera þar beinin, langt frá grafreit-
um ættmanna minna.
En hvaö hefi eg gert? hvaða
synd hefi eg drýgt, svo aö eg skyldi
þurfa aö hitta Kókúa, þegar hún
var búin aö kæla sig og hressa á
baöinu um kveldið?
Kókúa, sálnaneiðir ! Kókúa. ljós
lífs míns ! Aldrei skal eg giftast
þér, og aldrei sjá þig framar, né
sýna þér nokUur atlot. Þaö er þín