Eimreiðin - 01.10.1959, Blaðsíða 34

272
EIMREIÐIN
unn og lagði þunga áherzlu á orðin. Þær eru þá ekki allar af
lakara tæinu, sem lízt á liann. Það er ekki nema rúm vika,
síðan læknisfrúin dró liann inn til sín. Hvað þá hefur gerzt,
veit ég ekki. En svo mikið er víst, að læknirinn var ekki
heima. Frúin var alein í húsinu.“
„Hver sagði þér, ekki þó Þorgeir sjálfur?“ spurði Ragna.
„Auðvitað veit ég þetta beint frá honum. Ekki lýgur hann
á sjálfan sig.“
„Jú, hann lýgur, bæði á mig og læknisfrúna. En livers vegna
liann er að telja þér trú um þetta og gera þig æsta og afbrýði-
sama, það skil ég ekki. Trúðu mér. Þetta er helber lygi og
uppspuni. Ég er viss um, að hann hefur aldrei komið inn fyrh'
dyr í húsi læknisins, aldrei drukkið þar kaffi og aldrei talað
orð við frúna. Mér þætti gaman að því, að þú talaðir við
hana.“
„Ég þekki hana ekkert og á ekkert erindi. Svo trúi ég Þor-
geiri,“ sagði Jórunn dauflegá. Henni var ekki farið að lítast
á. Ragna var óþarflega bituryrt í garð Þorgeirs.
„Hérna, farðu með fuglana til frúarinnar. Það er nóg erindi-
Frúin er bezta kona og vinsamleg við alla. En í öllum bænum
talaðu varlegar við hana en mig. Berðu engan ósóma á hana,
sagði Ragna og rétti Jórunni kippuna, sem hún hafði þakk-
samlega þegið að gjöf rétt áðan.
„Ég get náttúrlega gefið þér aðra,“ sagði Jórunn og tók
kippuna í hönd sér.
„Það gerir ekkert til með fuglana. En sannleikann verðu1
þú að vita,“ sagði Ragna.
Jórunn var miður sín, er hún fór frá Rögnu. Hún hafð'1
aldrei ætlað sér að ganga um þorpið og njósna um manniu11
sinn. í raun og veru fannst lienni það ekki sæma sér, en nauð-
syn brýtur lög, eins og máltækið segir. Rögnu hafði tekizt að
varpa grun inn í hug hennar, grun, sem mundi sitja kyrr innst
inni og jafnvel magnast því lengur sem liði. Henni fannst
hún lrafa nóg að bera, þótt ekki bættist á. Það var eiginlega sví-
virðilegt af henni að leggja eyrun að rógburði um mann sinn-
Hún hafði aldrei reynt hann að ósannsögli. Þegar alls var g^d;
mátti telja hann mjög heiðarlegan og umtalsfróman. Hen111