Eimreiðin - 01.10.1959, Qupperneq 47

EIMREIÐIN
285
hann þegar við, fann drenginn og kornst með hann og nautið
hlakklaust heim.
Frekar mun hafa verið fáförult á Hávarðsstöðum að jafn-
aði. í göngunum var þar þó gestkvæmt. Voru þau Jón og
Olöf leitarmönnum haukar í horni, enda létu þeir þau njóta
þess á ýmsan liátt.
Jón hafði ákaflega gaman af gestakomum. Er Jóhanni syni
hans minnistætt, hve gestum varð skrafdrjúgt við Jón á Há-
varðsstöðum. Hann ætlaði aldrei að sleppa þeim, ef þeir voru
honum að skapi. Hlýleika Jóns í garð Friðriks Guðmundsson-
ar má ráða af vísum þeim, sem áður voru birtar um hann.
Annar mikill vinur Jóns var Sigurður Jónsson, fyrr á Brim-
nesi, síðar í Hlíð. Hann var og hagmæltur. Skiptust þeir á
hvæðum og vísum og báru hvor undir annan. Sigurður sat
stundum vikutíma eða svo hjá Jóni, sér og honum til skemmt-
Unar. Enn má nefna Einar Gudjohnsen, lækni á Vopnafirði,
en þeir Jón voru tryggðavinir. Þegar Einar lézt, orti Jón um
hann hlýleg erfiljóð.
Afesti lærdóms- og gáfumaður, sem lieimsótti Jón, var án
eha dr. Helgi Pjeturss, er kom einu sinni í Hávarðsstaði, Jreg-
ai Jón bjó Jiar. á'arö dr. Helgi mjög hrifinn af þessum sjálf-
menntaða bónda. í bréfi, sem dr. Helgi skrifaði séra Páli
hfjaltalín á Svalbarði, fórust lionum orð um Jón eitthvað á
ha leið, að liann hefði óvíða fyrir liitt jafnskýran mann á öll-
Urn sínum ferðum, og það svo langt inni í afdal. Einnig skrif-
f1 dr- Helgi grein um Jón, þar sem hann gerir samanburð á
avarðsstaðaljóndanum og Stephani G- í henni segir m. a.
'^Vo: „Það Jrurfti ekki lengi að tala við Jón til að finna, að
ann er skáld, mælskan mikil, og undraðist ég, hvaðan þess-
Urn heiðabónda, sem lengst af hefur barizt áfram vinnumanns-
aus a erfiðri jörð, kæmi slík orðgnótt.“
Einu sinni sem oftar kom Jón í Ytra-Áland til Hjartar
ePpstjóra, föður séra Hermanns á Skútustöðum og þeirra
systkina. Þar var Jóni sagt frá því, að blað á Akureyri Jiefði
heðið
um botna við Jrennan vísulielming:
Þráfalt báran þrauta rís,
þjakar mínu lyndi.