Tímarit lögfræðinga - 01.10.1954, Blaðsíða 4

lands og sjávar eins og forfeður hans höfðu verið, en þeir
höfðu setið Hraun með miklum myndarskap í nokkra ætt-
liði. Baldvin Einarsson var afabróðir Páls. Kristín móðir
Páls var dóttir séra Páls Jónssonar, síðast prests í Viðvík,
merkisprests og eins hins bezta sálmaskálds vors á 19. öld.
Páll var settur til mennta og varð stúdent frá Lærða
skólanum í Reykjavík með 1. einkunn árið 1886, aðeins
18 ára, en það var þá mjög óvenjulega lágur stúdentsaldur.
Embættispróf í lögfræði tók hann við Kaupmannahafnar-
háskóla í júnímánuði 1891. Sama ár var hann settur mál-
flutningsmaður við landsyfirréttinn og gegndi því starfi
fram til ársins 1893, er hann var skipaður sýslumaður í
Barðastrandarsýslu. Síðar varð hann sýslumaður í Gull-
bringu- og Kjósarsýslu fram til árins 1908, en þá var hann
kjörinn hinn fyrsti borgarstjóri í Reykjavík. Borgarstjóra-
embættinu gegndi hann eitt kjörtímabil, til 1914, en þá
var hann skipaður sýslumaður í Eyjafjarðarsýslu og bæj-
arfógeti á Akureyri. Loks var hann skipaður dómari í
hæstarétti 1919 og fékk lausn frá því embætti 1935.
Páll Einarsson var tvíkvæntur. Fyrri kona hans, Sig-
ríður, dóttir Árna Thorsteinsens, landfógeta, andaðist ár-
ið 1905, en síðari konan, Sigríður, dóttir Franz Siemsens,
sýslumanns, lifir mann sinn.
Páll Einarsson lauk ungur að árum undirbúningi undir
lífsstarf sitt, og átti óvenjulega langan starfsferil að baki
sér, 42 ár, en hann lét af embætti 1935. Embætti þau, er
hann gegndi, voru h'vert öðru mikilvægara og er það ljós
vottur um álit það, er hann naut, að honum voru falin þau
öll. Það mun og vera mál manna, er kynnzt hafa embættis-
ferli hans, að hann hafi verið fyrirmyndar embættismað-
ur. Reglusemi hans og samvizkusemi var frábær og
hann var maður ríkur að góðfýsi og löngun til að snúa
hverju máli til hins bezta vegar. Mér voru kunnugust dóm-
störf hans, því að atvik höguðu því svo, að við áttum oft
sæti saman í dómum. Á áttræðisafmæli-hans, 1948,ritaði ég
stutta grein um hann í Morgunblaðið og mig langar til
að endurtaka nú það, sem ég þá sagði um kynni mín af
130