Tímarit lögfræðinga - 01.10.1954, Qupperneq 36

Frá Félagsdómi.
Félagsréttindi.
Bifreiðarstjórinn R var félagsmaður í Vörubifreiða-
stjórafélaginu Þrótti og naut sem félagsmaður afgreiðslu-
réttinda á stöð félagsins fyrir vörubifreið sína, sem hann
ók sjálfur. 1 febrúarmánuði 1954 varð hann af heilsufars-
ástæðum að hætta akstri. Seldi hann þá bifreiðarstjóran-
um S bifreið sína og fór þess á leit við félagið, að S fengi
afgreiðsluréttindi þau, er hann (R) hafði á stöð félags
síns. S sendi félaginu samtímis samhljóða beiðni. Stjórn
Þróttar taldi, að samkvæmt samþykktum félagsins væri
ekki heimilt að taka beiðnir R og S til greina, og var þeim
synjað. S sótti þá um inngöngu í Þrótt, en inntökubeiðni
hans var ekki heldur tekin til greina.
Þar sem S leit svo á, að hann fullnægði inntökuskil-
yrðum þeim, sem sett væru í samþykktum Þróttar, taldi
hann synjun stjórnarinnar andstæða ákvæðum 2. gr. laga
nr. 80/1938 og krafðist þess, að félaginu yrði dæmt skylt
að veita sér full félagsréttindi, þar með talin afgreiðslu-
réttindi á vörubílastöð félagsins, enda hefði bifreið sú,
sem hann keypti af R, áður notið afgreiðslu þaðan.
Forráðamenn Þróttar töldu aftur á móti, að félaginu
væri óheimilt, vegna ákvæða laga nr. 23 frá 16. febr. 1953
um leigubifreiðar í kaupstöðum, að veita S afgreiðslurétt-
indi, þar sem bæjarstjórn Reykjavíkur hefði samkvæmt
heimild í nefndum lögum ákveðið, að hámarkstala vöru-
bifreiða, sem nota mætti til aksturs fyrir almenning gegn
borgun, skyldu vera 280. Nú væru þegar 280 félagsmenn
í Þrótti, sem allir hefðu afgreiðsluréttindi á vörubílastöð
félagsins. Að vísu væri R talinn með í þeirri tölu, en það
taldi Þróttur heimilt samkvæmt ákvæði í samþykktum
félagsins, sem lét svo mælt, að félagsmaður, sem hætti
162