Morgunblaðið - 07.11.2009, Side 43

Minningar 43
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 7. NÓVEMBER 2009
✝ Pétur Andersenfæddist í Vest-
mannaeyjum 16. des-
ember 1943. Hann lést
á Heilbrigðisstofnun
Vestmannaeyja 1.
nóvember síðastliðinn.
Foreldrar hans voru
Jónína Rakel Frið-
bjarnardóttir hús-
móðir frá Vest-
mannaeyjum, f. 19.
ágúst 1918, d. 23. maí
1993 og Knud Kristján
Andersen verkstjóri
frá Vestmannaeyjum,
f. 23. mars 1913, d. 13. desember
2000. Systkini Péturs eru: 1) Ingi-
björg Jóhanna Andersen, f. 14. des-
ember 1939, gift Óskari Þórarins-
syni, f. 24. maí 1940. Börn
Ingibjargar og Kjartans Bergsteins-
sonar eru Kristín, f. 23. október
1957 og Knútur, f. 2. október 1961.
Börn Ingibjargar og Óskars eru
Rakel Óskarsdóttir, f. 29. mars 1966
og Sindri Óskarsson, f. 8. október
1972. Sonur Óskars og Erlu Sig-
marsdóttur er Sigmar Þröstur, f. 24.
desember 1961. 2) Hafdís Andersen,
f. 21. desember 1949, d. 11. nóv-
ember 1997, var gift Sigurbirni
Hilmarssyni, f. 3. janúar 1954. Börn
þeirra eru Sædís, f. 21. desember
1976, Dröfn, f. 6. september 1979 og
Sif, f. 22. október 1982.
Pétur hóf sinn starfsferil í Hrað-
frystistöð Vestmannaeyja sem ung-
ur drengur undir verkstjórn föður
síns. Tæplega tvítugur vann hann
sem netagerðarmaður
hjá Netagerð Ingólfs
þar til hann hóf vél-
stjóranám. Pétur tók
vélstjórapróf í Vest-
mannaeyjum árið
1969 og lauk 1. stigi.
Hann vann í vélarrúmi
fraktskipanna Lang-
jökuls og Hofsjökuls
árin 1966 og 1968.
Pétur var vélstjóri hjá
föðurbræðrum sínum,
Jóhanni Júlíusi And-
ersen á Metunni VE
og Emil Marteini And-
ersen á Danska Pétri VE. Hann var
einnig vélstjóri hjá mági sínum Ósk-
ari, fyrst á Öðlingi VE árið 1967, á
Sindra VE árið 1969 og á Frá VE ár-
ið 1971. Pétur var vélstjóri á frakt-
skipum í Noregi frá árinu 1973 til
ársins 1981 en þá flutti hann til Eyja
og hóf störf í versluninni Brimnesi.
Pétur starfaði þar til ársins 2001.
Eftir það vann hann hjá Ingibjörgu
systur sinni og mági í kringum út-
gerð Frás VE og heimili þeirra. Pét-
ur var mikill bókaunnandi, las mikið
og átti mikið safn bóka. Pétur bjó
alla sína barnæsku og fram til loka
ársins 1998 að Hásteinsvegi 27.
Vegna veikinda sinna flutti Pétur til
Ingibjargar systur sinnar í íbúð á
jarðhæð að Hásteinsvegi 49. Frá því
í janúar 2009 bjó Pétur að Dval-
arheimilinu Hraunbúðum.
Útför Péturs fer fram frá Landa-
kirkju í Vestmannaeyjum í dag, 7.
nóvember, og hefst athöfnin kl. 14.
Mig langar að minnast frænda
míns, Péturs með örfáum orðum.
Mér er efst í huga þakklæti. Þakk-
læti fyrir minningar sem ég mun ylja
mér við alla tíð.
Ég á margar minningar um Pétur
og eðlilega eru þær samofnar minn-
ingum um ömmu og afa, en þar bjó
Pétur alla mína tíð. Það var alltaf
gott að koma til ykkar á Hásteins-
veginn. Nærveran var alltaf svo góð
og manni leið alltaf vel hjá ykkur.
Það er svo dýrmætt. Og í seinni tíð
þegar ég hef komið með Hafdísi,
dóttur mína, í heimsókn til Péturs þá
varð hún strax hænd að honum.
Væntumþykjan var augljós.
Í mínum huga voruð þið, amma og
afi eitt. Samband ykkar var alla tíð
gott og varst þú þeim alltaf mikil stoð
og stytta. Það var mikið tekið af þér á
skömmum tíma þegar þú veiktist, þú
sem alla tíð hafðir verið heilsu-
hraustur. Ég er þakklát því að þú
hafir átt Ingu og Óskar að síðustu ár,
en þau hafa annast þig af mikilli alúð.
Stutt er liðið frá síðustu heimsókn til
Eyja. Þá heimsótti ég þig og vissi að
ég væri að kveðja þig í síðasta skipti.
Slíkar kveðjustundir eru erfiðar, en
það er mikilvægt að kveðja og ég er
þakklát að hafa fengið tækifæri til
þess. Ég veit að þau hafa tekið vel á
móti þér, amma, afi og mamma. Ég
bað þig fyrir kveðju til mömmu sem
ég veit að þú hefur nú skilað.
Ég kveð þig, kæri frændi með
þakklæti.
Sædís.
Sortnar þú, ský,
suðrinu í
og síga brúnir lætur.
Eitthvað að þér
eins og að mér
amar, ég sé þú grætur.
Virðist þó greið
liggja þín leið
um ljósar himinbrautir,
en niðri hér
æ mæta mér
myrkur og vegarþrautir.
(Jón Thoroddsen.)
Elsku Pétur frændi, þú komst eins
nálægt því að vera afi og hægt er án
þess í rauninni að vera það. Enda
varst þú með stækkaðar myndir af
okkur börnunum eins og afi og
amma. Við söknum þess að fá ekki að
heimsækja þig. Mamma og pabbi
munu hjálpa okkur að halda í okkar
góðu minningar um þig, elsku
frændi.
Óskar Alex, Herborg og Teitur.
Pétur frændi hefur kvatt sitt jarð-
neska líf eftir mikil veikindi síðast-
liðin tvö ár en aldrei var bilbug á hon-
um að finna. Nokkur minningarbrot
koma upp í hugann. Pétur vann lengi
í versluninni Brimnesi, sem seldi
ýmsar vörur til viðhalds húsa. Ég
leitaði oft ráða hjá Pétri um hvað
væri best að nota í hin ýmsu verk.
Um tíma bjó ég að Hásteinsvegi 28
og því á móti frændum mínum, feðg-
unum Pétri og Knud. Alltaf var jafn
ánægjulegt að hitta þá og ekki var
æsingnum fyrir að fara. Pétur var
ekki ólíkur föður sínum, jarðbund-
inn, umburðarlyndur, handlaginn og
sérstakt snyrtimenni. Honum var
þetta einfaldlega í blóð borið. Pétri
kynntist ég svo betur þegar ég kom
inn í fjölskylduna.
Einstakur kærleikur var á milli
systkinanna Ingu og Péturs og því
tók ég strax eftir þegar við Sindri
vorum að slá okkur upp árið 2000.
Inga var fjögurra ára þegar Pétur
fæddist og alla sína ævi hittust þau
nánast upp á hvern einasta dag. Má
segja að eina undantekningin hafi
verið þegar Pétur dvaldi erlendis.
Eftirtektarvert er að á mörgum
myndum af þeim systkinum heldur
Inga utan um bróður sinn, sem er
lýsandi fyrir umhyggjusemina og
hlýjuna sem hún bar til hans. Pétur
var mikill tilfinningamaður og varð
ungur fyrir ástarsorg sem ég held að
hafi verið ástæða þess að hann kaus
að vera einn. Samband Óskars og
Péturs, þeirra mága, var einnig náið.
Þeim kom afar vel saman og áttu
margt sameiginlegt. Báðir miklir
lestrarhestar, sjómenn, spjallarar og
höfðu gaman af því að grínast. Pétur
var þægilegur maður og hafði sér-
staklega góða nærveru. Glettnin var
sjaldan langt undan og þannig var
hann allt fram á síðasta dag. Mér er
sérstaklega minnisstætt eitt skiptið
þegar ég kom til hans á spítalann.
Hann horfði á mig með þennan sér-
staka glampa í augum. Eftir að hafa
heilsað honum spurði ég hvað væri
svona sniðugt, þá sagði hann að þau
systkinin hefðu verið að deila um
hvað hann ætti að flytja með sér af
Hraunbúðum og hvað ekki. Þau voru
svo náin að þau gátu vel deilt án þess
að verða ósátt og honum þótti meira
að segja vænt um það.
Eftir að Pétur flutti inn á Há-
steinsveg 49 og við Sindri komum
með börnin okkar til ömmu og afa,
leið ekki á löngu þar til Pétur var
kominn upp og sagðist hafa heyrt í
litlum fótum. Börnunum okkar var
hlýtt til Péturs, þeim þótti gott að
sitja í fangi hans og spjalla í róleg-
heitum. Óskari Alex þótti gaman að
fá að aðstoða Pétur í garðinum hjá
ömmu og afa, fara með rusl í sorpu,
taka til í krónni ofl. Þeim þótti líka
gott að koma í heimsókn á Hraun-
búðir og Heilbrigðisstofnun Vest-
mannaeyja. Þá læddi hann iðulega
tópas, súkkulaðirúsínum eða öðru
góðgæti í lófa þeirra sem féll alltaf í
góðan jarðveg. Þegar yngsta barn
okkar, Teitur, var skírður báðum við
Pétur um að vera skírnarvott. Pétur
var stoltur af því enda endurgalt
Teitur honum greiðann með því að
senda honum sitt fyrsta bros og það
yljaði Pétri um hjartarætur. Minn-
ingu Péturs munum við ætíð halda á
lofti.
Elsku Inga og Óskar, Guð veiti
ykkur og okkur öllum styrk í sorg-
inni.
Ragnheiður.
Í fáeinum orðum langar mig að
minnast Péturs Andersen, þess
ágæta samferðamanns, sem lést í
Vestmannaeyjum hinn 1. nóvember.
Ég kynntist Pétri þegar við Jó-
hanna frænka hans fluttum að Há-
steinsvegi 28 gegnt tvíbýli þeirra
Rakelar og Knuds, foreldra Péturs,
og Njáls og Dóru, tengdaforeldra
minna. Þá kynntist ég einnig því sér-
staka og góða sambandi og vináttu
sem ætíð ríkti í milli fjölskyldna
bræðranna Njáls og Knuds.
Pétur var ákaflega þægilegur
maður í umgengni, heiðarlegur, glað-
legur og sérstaklega hjálpsamur við
sitt fólk. Hann vann öll sín störf af
kostgæfni og þeir sem kynntust hon-
um vegna starfa hans gátu undan-
tekningarlaust borið honum gott orð.
Pétur var menntaður vélstjóri og á
yngri árum stundaði hann sjó-
mennsku og þá gjarnan á erlendum
vöruflutningaskipum. Þannig kynnt-
ist hann vel hinum stóra heimi og
hafði frá ýmsu að segja frá reynslu-
árum sínum á sjónum.
Eftir að Pétur kom í land stundaði
hann meðal annars verslunarstörf og
í þeim störfum minnumst við hans
flest. Þar var hann ávallt boðinn og
búinn til að leysa hvers manns vanda
og þar komu vel í ljós margir þeir
góðu kostir sem Pétur bjó yfir. Eftir
að hann hætti verslunarstörfunum
vann hann við útgerð Ingu systur
sinnar og Óskars mágs síns á Frá
VE. Enn sýndi Pétur hve fjölhæfur
hann var til starfa og skilaði vel þeim
verkum sem hann þar tók að sér.
Pétur kvæntist ekki og eignaðist
ekki afkomendur. Hann bjó með for-
eldrum sínum meðan þeir lifðu og
var þeim mikil stoð og stytta, eink-
anlega eftir að þau tóku að eldast.
Hann var þeim afar góður og hjálp-
samur og umgekkst þau af mikilli
virðingu og umhyggju. Þeim leið vel
að hafa Pétur sér við hlið og honum
leið einnig vel hjá þeim enda voru
þau Rakel og Knud ákaflega þægi-
legt og gott fólk.
Garðurinn hjá Rakel, Knud og
Pétri á Hásteinsvegi 27 var einstak-
ur. Þar unnu þau öll saman og höfðu
næmt auga fyrir blómum og trjám
enda gerðu þau garðinn þannig að í
hann var hrein unun að koma, eink-
anlega á fallegum sumardegi. Pétur
naut þessa alls og í garðinum fór
hann um höndum sem sannur kunn-
áttumaður. Garðurinn hlaut reyndar
viðurkenningar vegna snyrti-
mennsku og glæsileika. Seinna átti
Pétur eftir að veita Ingu systur sinni
og Óskari mági sínum ómetanlega
hjálp við að gera þeirra garð sem
smekklegastan.
Um nokkurt skeið hafði Pétur átt
við erfiðan hjartasjúkdóm að stríða
og eins og oftast er um þann sjúkdóm
gefur hann engin grið. Svo fór einnig
nú og lést Pétur á sjúkrahúsinu 1.
nóvember eftir nokkra legu þar.
Nú er Pétur látinn, reyndar allt of
fljótt. Við sem kynntumst honum
minnumst hans sem góðs drengs
sem við vorum afar heppin að fá að
kynnast. Í minningunni lifir myndin
af glöðum, skemmtilegum en um-
fram allt vönduðum samferðamanni.
Ég votta Ingu og Óskari og öllum
ættingjum Péturs dýpstu samúð
okkar hjóna. Megi minningin um
góðan dreng lifa meðal okkar allra.
Blessuð sé minning Péturs Ander-
sen.
Ragnar Óskarsson.
Pétur Andersen
✝ Haukur Þorleifs-son fæddist á
Hofsá í Svarfaðardal
18. desember 1931.
Hann lést á dval-
arheimilinu Dalbæ
föstudaginn 30. októ-
ber sl. Foreldrar hans
voru Þorleifur Bergs-
son frá Hofsá í Svarf-
aðardal, f. 6. júní.
1900, d. 1995, og Dóró-
þea Gísladóttir frá
Kjarnholtum í Bisk-
upstungum, f. 23 októ-
ber 1896, d. 1954.
Bræður Hauks eru Gísli, f. 1928,
Rögnvaldur, f. 1930, Óskar, f. 1933,
Reimar, f. 1937, og Rúnar, f. 1937.
Haukur kvæntist árið 1967 Þór-
eyju Baldursdóttur frá Sléttu í Reyð-
arfirði árið 1967, þau bjuggu lengi
vel á Árgötu 1, Reyðarfirði, þau
skildu 2001. Börn þeirra eru 1) Bald-
ur, f. 24. mars 1973. 2) Sveinborg L.,
f. 15. febrúar 1975, sambýlismaður
Stefán Arinbjarnarson, f. 11. ágúst
1974. Börn þeirra eru: Bjartur Fann-
ar Stefánsson, f. 2. júní 1995, og þrí-
burarnir Vaka Ösp Stefánsdóttir,
Valur Snær Stefánsson og Vera
Dögg Stefánsdóttir, f. 15. júlí 2005. 3)
Þóra Kristín, f. 24. júlí 1985, sam-
býlismaður Davíð Jóhannsson, f. 17.
desember 1983. Sonur þeirra er
Bjarki Freyr Davíðsson, f. 19. apríl
2009.
Haukur fæddist á Hofsá í Svarf-
aðardal og ólst þar
upp í stórum bræðra-
hóp. Hann var við nám
við Kennaraskólann
einn vetur en hóf svo
nám í Iðnskólanum og
lauk þaðan námi í bif-
vélavirkjun. Haukur
fluttist til Reyð-
arfjarðar árið 1964 og
starfaði framan af sem
sjómaður en stærstan
hluta starfsævinnar
starfaði hann hjá
Kaupfélagi Héraðsbúa
á Reyðarfirði. Haukur
var mikill baráttumaður fyrir bætt-
um kjörum verkafólks og sinnti for-
mennsku Verkalýðsfélags Reyð-
arfjarðar af mikilli elju og dugnaði
frá 1983 til 1995. Haukur hafði mik-
inn áhuga á ferðalögum bæði innan-
lands og erlendis. Hann var fróður
og víðlesinn, hafði gaman af ólíkum
menningarheimum, trúarbrögðum
og var vel að sér í mannkynsögunni.
Hálendi Íslands var honum einnig
hugleikið og var hann vel að sér um
alla staðhætti og örnefni.
Síðustu 6 árin dvaldi Haukur á
æskuslóðum sínum í góðu yfirlæti á
Dvalarheimilinu Dalbæ á Dalvík.
Útför Hauks verður gerð frá Dal-
víkurkirkju í dag, 7. nóvember, og
hefst athöfnin kl. 13.30.
Jarðsett verður í Garða-
kirkjugarði í Garðabæ mánudaginn
9. nóvember.
Elsku pabbi, kveðjustundin er kom-
in og upp rifjast margar minningar frá
því að ég var lítill patti á Reyðarfirði.
Ég hafði alltaf mikinn áhuga á öllu sem
tengdist vinnunni þinni, fannst allar
vélarnar svo spennandi. Ég fékk
stundum að vera í vélasalnum með þér
og stilla vélarnar að ógleymdri rútunni
sem þú keyrðir starfsfólkið í úr og í
mat. Ég var alltaf mættur rétt fyrir há-
degi til að keyra með þér fólkið heim.
Ég sat fremstur eins og herforingi og
opnaði hurðina fyrir öllu fólkinu sem
brosti og klappaði mér fyrir. Eins rifj-
ast upp öll ferðalögin sem við fjölskyld-
an fórum í, yfirleitt á Lödu Sport. Það
var ótrúlegt hvað þessi Lada komst yf-
ir margar ár og ófærur þegar þú varst
við stýrið, pabbi minn.
Sveitin þín var Svarfaðardalur og
bærinn þinn var Hofsá. Þú varst alltaf
stoltur af upprunanum og vildir helst
hvergi annarsstaðar vera á sumrin en
niðri í á að moka upp fiski. Þetta fannst
mér líka einn af hápunktum sumranna
að fara í sveitina þína og fá að taka þátt
í sveitastörfunum á Hofsá.
Nú síðustu ár dvaldir þú á Dalbæ og
síðastliðið sumar heimsóttum við
mamma þig og keyrðum með þig um
Svarfaðardal og inn í Skíðadal. Þótt að
minnið hafi verið farið að gefa sig
mundir þú samt öll bæjarnöfnin og
gast þulið upp helstu örnefnin í sveit-
inni.
Elsku pabbi, kallið er komið og ég
veit að þér líður vel á þeim stað sem þú
ert kominn á.
Hvíl í friði, þinn sonur
Baldur Hauksson
Elsku pabbi.
Hin langa þraut er liðin,
nú loksins hlauztu friðinn,
og allt er orðið rótt,
(V. Briem.)
Þegar kveðjustundin er komin rifj-
ast upp gamlar og góðar minningar frá
barnæsku. Sem barn minnist ég þín
fyrir endalausa eljusemi, þú varst allt-
af eitthvað að dunda, aðallega úti í bíl-
skúr. Það voru margir klukkutímarnir
sem ég gleymdi mér hjá þér í bílskúrn-
um, ýmist við að laga hjólið mitt eða
raða verkfærunum á sinn stað. Í minn-
ingunni hvorki skammaðir þú mig né
neitaðir mér um neitt. Ég fór ósjaldan í
vinnuna til þín og bað um pening fyrir
einhverju góðgæti í Kaupfélaginu, þú
spurðir alltaf, hvað viltu mikið, elskan
mín? Þú varst mjög barngóður og það
voru ófá börnin sem kölluðu þig afa. Þú
varst mjög nýtinn á alla hluti og ósjald-
an fór ég með þér undir Melshorn og
við náðum í hjól sem aðrir töldu ónýt.
Þú lagaðir þau og gerðir sem ný, enda
átti ég alltaf nokkur hjól til skiptanna.
Þegar afadrengurinn þinn Bjartur
fæddist fannst þér hann líka þurfa að
eiga hjól hjá afa. Þótt á unglinsárum
hafi mér fundist nóg um þessa nýtni
þína og aðhald í peningamálum hefur
þessi fyrirhyggja þín bæði nýst mér á
seinni árum og verið mér gott vega-
nesti í lífinu. Áhugi þinn á ferðalögum
bæði erlendis og innan lands var mikill.
Þegar ég hafði þroska til var gaman að
sitja og tala við þig um alla þá staði
sem þú hafðir ferðast til. Þú vildir ekki
kaupa þér pakkatilboð frá ferðaskrif-
stofum heldur frekar ferðast sjálfur,
ráða þér sjálfur og kynnast fólkinu og
menningunni. Þú sagðist alltaf ætla að
eyða efri árunum í að ferðast og nota
aurana sem þú varst búinn að safna til
að skoða heiminn, en því miður komu
veikindi þín í veg fyrir það. Síðustu ár-
in voru veikindi þín mér og okkur öll-
um þungbær. Óhjákvæmilega leiðir
maður hugann að því hvað hefði orðið
ef veikindi þín hefðu ekki verið til stað-
ar síðasta áratuginn og hvernig líf þitt
hefði þá orðið, því þú varst svo hæfi-
leikaríkur á mörgum sviðum. Elsku
pabbi, ég veit að þú varst tilbúinn að
kveðja þennan heim, hvíldu í friði.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem.)
Þín dóttir
Sveinborg L. Hauksdóttir.
Haukur Þorleifsson
Steinsmiðjan MOSAIK
Hamarshöfða 4 • 110 Reykjavík • sími 587 1960 • www.mosaik.is
MIKIÐ ÚRVAL AF LEGSTEINUM
OG FYLGIHLUTUM
Sendum myndalista
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800