Morgunblaðið - 01.04.2011, Blaðsíða 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. APRÍL 2011
félags lamaðra og fatlaðra og for-
maður Íþróttasambands fatlaðra
á Norðurlöndum, NORD HIF, en
stofnfundur þess var haldinn hér
á landi 1976, enda Sigurður mikill
hvatamaður að stofnun þess.
Hann gegndi formennsku í
NORD HIF árin 1982-1984.
Ég gekk til liðs við stjórn ÍF
1982 og fékk þá að kynnast þess-
um mikla eldmóði og hans hug-
sjónum í þágu fatlaðra. Einnig
átti ég því láni að fagna að starfa
með Sigurði sem ritari NORD
HIF í hans formannstíð og var
það lærdómsríkur tími. Það var
alla tíð gott að leita til hans ef ein-
hverjar spurningar komu upp og
hann mætti á flesta stórviðburði
ÍF þrátt fyrir hrakandi heilsu, nú
síðast í desember, þegar kjör
íþróttamanns ársins fór fram.
En starfsferill hans tengdist
ekki einungis íþróttum og málefn-
um þeim tengdum. Sigurður var
ötull kaupsýslumaður um árabil
og hafði mörg járn í eldinum.
Hann byggði m.a. Melabúðina,
fyrstu einkareknu kjörbúð lands-
ins. Hann byggði ásamt fleirum
Austurver og var framkvæmda-
stjóri og meðeigandi þess um
skeið. Einnig var hann fram-
kvæmdastjóri Kaupmannasam-
takanna 1961-1968 og síðar for-
maður. Þá var hann
framkvæmdastjóri Leikfélags
Reykjavíkur um tveggja ára
skeið. Það má með sanni segja að
Sigurður Magnússon hafi verið
framsýnn og áræðinn, en það seg-
ir sig sjálft að maður sem hann
stendur ekki einn, Sigrún kona
hans stóð ætíð þétt við bakið á
honum og studdi hann til hans
fjölmörgu starfa.
Á kveðjustund er okkur hjá
Íþróttasambandi fatlaðra þakk-
læti efst í huga, þakklæti fyrir
hans mikla og fórnfúsa starf í
þágu íþrótta fatlaðra, hann lagði
grunninn að því góða starfi sem
við nú byggjum á. Eiginkonu
hans Sigrúnu Sigurðardóttur,
sonum þeirra sem og öðrum ást-
vinum sendum við hugheilar sam-
úðarkveðjur.
Blessuð sé minning Sigurðar
Magnússonar.
Sveinn Áki Lúðvíksson,
formaður.
Kveðja frá Kaupmanna-
samtökum Íslands
Fallinn er í valinn drengur góð-
ur og mikill sómamaður, Sigurður
Magnússon, fyrrv. kaupmaður og
formaður og framkvæmdastjóri
Kaupmannasamtaka Íslands.
Hann hafði átt við nokkur veik-
indi að stríða og lést sl. sunnudag.
Með Sigurði er genginn afkasta-
mikill og merkur maður. Hann
gerðist félagi í Kaupmannasam-
tökunum árið 1956, en það ár opn-
ar hann verslunina Melabúðina
við Hagamel. Hana rak hann í
mörg ár. Áður hafði hann komið
að rekstri Versl. Blöndu á Berg-
staðastræti fyrir tengdaföður
sinn Sigurð Pálmason kaupmann
á Hvammstanga og rak líka versl-
un í Skipasundi um tíma. Sigurð-
ur stóð fyrir stofnun Austurvers
við Háaleitisbraut og kom þar
upp verslun í bráðabirgðahús-
næði meðan á byggingu verslun-
armiðstöðvarinnar stóð. Árið
1961 var hann kjörinn formaður
Kaupmannasamtaka Íslands og
gegndi því starfi samhliða kaup-
mennsku til 1968 að hann var ráð-
inn framkvæmdastjóri samtak-
anna og var það til 1970. Þá hófst
annar merkur ferill Sigurðar sem
aðrir kunna betur skil á.
Sigurður var mikill félagsmála-
maður og afar fylginn sér í öllum
samningum og nutu kaupmenn
þessa eiginleika hans í ríkum
mæli. Í tíð Sigurðar hjá KÍ voru
mikil og mörg framfaramál kaup-
manna afgreidd. Má þar nefna
kaup samtakanna á húsinu að
Marargötu 2 sem var skrifstofa
og félagsaðstaða kaupmanna ár-
um saman, eða þar til KÍ flyst
ásamt öðrum samtökum verslun-
ar í landinu í Hús verslunarinnar
að Kringlunni 7. Kaupmannasam-
tökin eignuðust þar 6. hæðina.
Sigurður sat í fjölmörgum nefnd-
um og ráðum fyrir kaupmenn og
samtök þeirra á hans árum hjá
KÍ. Má þar nefna m.a. for-
mennsku í nefnd sem skipuð var
1967, en þessi nefnd hafði á hendi
eftirlit með einokun, hringa-
myndun og verðlagi og skilaði
hún af sér skýrslu árið 1970. Sig-
urður lét sig mjög varða hag
kaupmanna og kom fram fyrir
þeirra hönd út á við í viðskiptum
við stjórnvöld í landinu hverju
sinni. Mikil átök og samningar við
verðlagsyfirvöld voru algeng á
þessum árum og því var reynsla
hans afar dýrmæt og kaupmönn-
um í hag. Í hans tíð hjá KÍ var
fyrst farið að fjalla um að mat-
vörukaupmenn tækju að sér
mjólkursölu í stað Mjólkursam-
sölunnar sem hafði þá sölu á
hendi. Hvarvetna á landsbyggð-
inni voru í tíð Sigurðar hjá KÍ
stofnuð kaupmannafélög og líka
sérgreinafélög hér í Reykjavík
sem svo urðu aðilar að KÍ. Meðan
Sigurður var formaður samtak-
anna fór fram að hans frumkvæði,
samkeppni um merki samtak-
anna. Margar tillögur bárust.
Fyrir valinu varð tillaga frá Gísla
B. Björnssyni auglýsingateiknara
sem þótti bera af öðrum tillögum.
Merkið er upprunalegt merki
kaupmennsku og viðskipta, stíl-
færður stafur Hermesar, guðs
kaupsýslu í grískri goðafræði.
Þetta merki hefur æ síðan verið
merki Kaupmannasamtakanna
og notað á öll gögn þeirra.
Undirritaður sendir fyrir hönd
stjórnar Kaupmannasamtaka Ís-
lands, Sigrúnu og fjölskyldu inni-
legar samúðarkveðjur. Blessuð sé
minning Sigurðar Magnússonar.
Ólafur Steinar Björnsson.
Látinn er í Reykjavík Sigurður
Magnússon fyrrverandi fram-
kvæmdastjóri Íþróttabandalags
Reykjavíkur.
Haustið 1944 stofnuðu 14
íþróttafélög í höfuðstaðnum til
samtaka í samræmi við íþróttalög
frá 1940. Fjórum árum síðar aug-
lýstu þau eftir framkvæmda-
stjóra og fyrir valinu varð Sigurð-
ur Magnússon, tvítugur að aldri.
Hann hafði stundað fimleika á
heimaslóðum, síðar samhliða
námsdvöl í Verzlunarskólanum
knattspyrnu í KR og að vetrinum
handknattleik í ÍR.
Á þessum árum veiktist hann
af berklum og hlaut hann af þeim
varanlegan skaða á mjöðm. Hann
lagði niður íþróttaiðkun en sneri
sér af krafti að félagsstörfum og
var kosinn formaður Handknatt-
leiksráðs Reykjavíkur. Í krafti
þeirrar stöðu stóð hann fyrir
fyrstu landsleikjum í handknatt-
leik en karlaliðið fór til Norður-
landa 1950 og lék gegn Dönum og
Svíum. Sigurður var þjálfari og
fararstjóri í þeirri ferð. Hann var
einnig í tvö ár formaður Hnefa-
leikaráðs Reykjavíkur og 1954-
1955 formaður Knattspyrnuráðs
Reykjavíkur. Hann kom föstu
skipulagi á skrifstofuhald ÍBR en
lét þar af störfum vorið 1954 og
sneri sér að kaupmennsku. Hann
sagði þó ekki alveg skilið við
bandalagið því frá 1955-1958 sá
hann um rekstur veitingasölu
bandalagsins á Laugardalsvelli
og Melavelli, sat í byggingar-
nefnd Laugardalshallar fyrir
hönd ÍBR, svo og nokkrum sinn-
um í þjóðhátíðarnefnd Reykjavík-
ur. Sigurður var vel máli farinn,
röggsamur og átti stóran þátt í að
skapa tiltrú og traust á bandalag-
inu og naut hann þar Gísla Hall-
dórssonar sem var formaður ÍBR
allan starfstíma Sigurðar þar.
ÍBR þakkar Sigurði gott og
farsælt samstarf og sendir fjöl-
skyldu hans samúðarkveðjur.
F.h. Íþróttabandalags
Reykjavíkur,
Sigurgeir Guðmannsson.
Kveðja.
Staðurinn sennilega London,
sumarið 1973. Alþjóðaráðstefna
um almenningsíþróttir og hreyf-
ingu. Undirbúningur að trimm-
herferð í Evrópu. Margur fyrir-
lesari og áhugavert.
Undir lokin kveður sér hljóðs
Sir Ludwig Gudmann og gagn-
rýnir fundarmenn fyrir rangar
áherslur. Nær væri að sinna
íþróttum og uppbyggingu fatl-
aðra. Daginn eftir er Sigurður
Magnússon mættur til fundar við
Sir Ludwig.
Staðurinn Sjálfsbjargarhúsið í
nóvember 1973. Sigurður Magn-
ússon er búinn að safna saman
fólki til að kynna og undirbúa
stofnun fyrsta íþróttafélags fatl-
aðra á Íslandi. Svona vann Sig-
urður ávallt, einhenti sér í verkin,
fann fólk til að vinna með og kom
hlutunum í framkvæmd.
Sigurður var einstaklega dug-
legur og framkvæmdasamur. Eitt
sinn sagði hann mér að sér liði
best þegar hann hefði sem flest
verkefni að vinna að. Sigurður var
ákveðinn og fylginn sér, en gaf
sér samt alltaf tíma til að hlusta
og skiptast á skoðunum við fólk
og gaf öllum tækifæri til að koma
sínu á framfæri. Hann var fljótur
að greina aðalatriðin og koma
þeim í verk. Hann var hjálpsam-
ur, ráðagóður, vinamargur og
traustur vinur.
Fyrsta íþróttafélag fatlaðra
var stofnað 30. maí 1974. Aðeins
ári eftir ráðstefnuna góðu. Það
lýsir vel dugnaði og fram-
kvæmdasemi Sigurðar hvað fljótt
og vel þetta gekk og tókst til.
Sigðurður varð síðan fyrsti for-
maður Íþróttasambands fatlaðra
sem var stofnað 17. maí 1978.
Fyrir frumkvæði og dugnað hans
eru í dag starfandi 24 íþróttafélög
fatlaðra um allt land með þúsund-
um iðkenda. Fatlaðir íþrótta-
menn og fjölskyldur þeirra geta
aldrei fullþakkað frumkvæði og
dugnað Sigurðar við að koma
hreyfingunni á legg. Minning
hans mun lifa í starfi hreyfingar-
innar um ókomin ár.
Sigurður var fyrsti og eini
heiðursfélagi Íþróttafélags fatl-
aðra í Reykjavík. Stjórn og fé-
lagsmenn ÍFR þakka þér frum-
kvæðið og dugnaðinn.
Samúðarkveðjur sendi ég til Sig-
rúnar, barna, ættingja og vina.
Hafðu þökk fyrir vináttuna og
allt sem þú kenndir mér.
Arnór Pétursson og Íþrótta-
félag fatlaðra í Reykjavík.
Við Sigurður Magnússon störf-
uðum saman að málefnum íþrótta
í um það bil 40 ár og betri sam-
starfsmaður var vandfundinn.
Það þótti nokkuð djarflegt af okk-
ur sem stjórnuðum ÍBR að ráða
Sigurð sem fyrsta framkvæmda-
stjóra bandalagsins árið 1948 að-
eins tvítugan að aldri. Við fundum
það fljótt að vel hafði tekist til því
Sigurður var vinnusamur og mik-
ill áhugamaður um íþróttir. Það
var ómetanlegt fyrir félögin sem
ekki höfðu átt slíku að venjast að
fá Sigurð sér til aðstoðar þau sex
ár sem hann starfaði hjá ÍBR.
Sigurður var alltaf reiðubúinn að
hlaupa í skarðið ef vantaði mann
til setu í sérráðum og um tíma var
hann formaður tveggja slíkra og
sat í nokkrum öðrum.
Þrátt fyrir mikil umsvif hjá
ÍBR þótti Sigurði þetta fullmikið
rólegheitastarf og sneri sér að
viðskiptum. Þar hélt samstarf
okkar áfram. Hann hugðist reisa
verslunarhús með nýju sniði, svo-
kallaða kjörbúð með sjálfsaf-
greiðslu sem þá var óþekkt hér-
lendis. Sigurður kom til mín og
bað mig að teikna húsið sem síðar
varð Melabúðin. Melabúðin var
stórkostlegt nýmæli á sinni tíð,
hún sló í gegn og Sigurður stjórn-
aði henni af röggsemi árin 1956 til
1968. Hin góða reynsla af Mela-
búðinni varð til þess að Sigurður
vildi stækka við sig og enn kom
hann til mín og bað um teikning-
ar.
Sem fyrr var Sigurður í farar-
broddi sem hugmyndaríkur
frumkvöðull. Hann vildi reisa
2000 fermetra stórmarkað með
mörgum verslunum undir einu
þaki sem var algjör nýjung. Út-
koman varð verslunarmiðstöðin
Austurver við Háaleitisbraut sem
hefur síðan verið fyrirmynd slíkra
stórmarkaða hérlendis. Sigurður
var einn af eigendunum og fyrr en
varði var hann kominn í fram-
varðasveit kaupmanna og var
framkvæmdastjóri Kaupmanna-
samtakanna 1968 til 1970.
Þá söðlaði hann um og kom til
ÍSÍ þar sem ég var forseti. Þar
var hann útbreiðslustjóri og skrif-
stofustjóri í heilan áratug. Það
var ákaflega þægilegt að vinna
með Sigurði. Hann lét fötlun á
fæti aldrei hindra sig en var snar í
snúningum og léttur í spori. Hann
kom mikið að málefnum fatlaðra
íþróttamanna og undirbjó stofn-
un íþróttasambands þeirra. Á
stofnfundinum var hann kjörinn
fyrsti formaður ÍF og gegndi því
starfi í 5 ár.
Sigurður vann þrekvirki í mál-
efnum fatlaðra og tók frumkvæð-
ið þegar kom að stofnun Íþrótta-
sambands fatlaðra á
Norðurlöndum. Þetta var mikið
áhugamál Sigurðar og okkar hér
á Íslandi en hin löndin voru lengi
vel hikandi. Sigurður sló vopnin
úr höndum þeirra þegar hann
mætti á fund um málið í Stokk-
hólmi 1975 og bauð öllum við-
stöddum til stofnfundar á Íslandi
árið eftir. Þetta hreif og sam-
bandið var stofnað í Reykjavík
haustið 1976. Þarna sem víðar
kom Sigurður fram sem ötull og
skeleggur forystumaður.
Eftir önnur störf um tíma kom
hann aftur til ÍSÍ og var þar fram-
kvæmdastjóri frá 1985 til starfs-
loka tíu árum síðar. Þar var hann
sem fyrr ötull starfsmaður, gekk
að hverju verki með fullri atorku
og lauk þeim undrafljótt. Slíkra
manna er gott að minnast. Fjöl-
skyldu Sigurðar sendi ég samúð-
arkveðjur og þakka samstarfið
við góðan dreng.
Gísli Halldórsson.
✝ Karl Helgasonfæddist í Tjarn-
arkoti,V-Hún., 3.
janúar 1914. Hann
lést á Hrafnistu í
Hafnarfirði 25.
mars 2011. For-
eldrar hans voru
Helgi Guðmunds-
son, f. í Tjarnarkoti
9.11. 1881, d. 21.4.
1944, og Þóra Jens-
ína Sæmundsd., f.
25.6. 1880 í Ófeigsfirði, Strand.,
d. 1.4. 1924. Þau skildu 1920 og
fluttist Þóra til Reykjarfjarðar
og svo Finnbogastaða, Strand,
þar sem hún hafði alist upp hjá
afa sínum og ömmu en börnin
fóru flest í fóstur. Systkini Karls:
Svava, f. 31.3. 1907, d. 15.6. 1989
í Ytri-Njarðvík, ólst upp í Reykj-
arfirði, Strand, Sæmundur, f.
23.4. 1908, d. 26.7. 1955 í V-Hún.,
ólst upp að Búrfelli, V-Hún.,
Gyða, f. 22.1. 1910, d. 26.11. 2000
í Keflavík, ólst upp á Stóra-Ósi,
V-Hún., Álfur, f. 14.8. 1911, d.
9.5. 1960 í Reykjavík, ólst upp í
Reykjarfirði og Finnbogastöð-
um, Strand., Eiður Bergmann, f.
22.11. 1915, d. 3.2. 1999 í Reykja-
vík, ólst upp á Króksstöðum, V-
Hún., Benedikt Sæmunds, f.
17.2. 1918, d. 22.11. 1961 á Akra-
nesi, ólst upp á Kjörvogi, Strand.
Karl fór sex ára að Hegg-
arvatni 1935 og próf frá Kenn-
araskóla Íslands 1942. Ungur fór
hann í síld til Siglufjarðar og bjó
fyrstu sumrin hjá föður sínum,
sem hafði sest þar að. Honum
tókst að komast yfir vörubifreið
sem hann hafði atvinnu af. Hann
kenndi víða íþróttir 1935-1939,
var kennari á Sauðárkróki 1943-
1944 en á Akranesi lengstan sinn
starfsferil, 1944-1979. Lengi
kenndi hann til helminga íþróttir
og bókleg fræði og hafði einnig
atvinnu af leigubílaakstri og
ökukennslu allt fram til 1986
þegar hann fluttist í Kópavog.
Jafnframt akstrinum sá hann um
bókhald og fjármál Fólks-
bílastövar Akraness. Karl sinnti
m.a. stjórnarstörfum fyrir Taflé-
lag Akraness, Knattspyrnufélag
Akraness og Bindindisfélag öku-
manna. Hann sat í barnavernd-
arnefnd Akraness í tólf ár, þar af
formaður í sex ár. Golfpútt
stundaði hann fram á sl. sumar. Í
Kópavogi hafði Karl kynnst Sól-
veigu Kristjánsdóttur, f. 4.5.
1917, d. 19.2. 2005. Þau héldu
heimili saman frá 1992 til 2002
en þá fluttist Sólveig á hjúkr-
unarheimilið Sunnuhlíð í Kópa-
vogi. Fyrir ári fluttist Karl á
Hrafnistu þar sem honum auðn-
aðist að taka þátt í félagslífi allt
fram undir það síðasta.
Útför Karls fer fram frá
Lágafellskirkju í Mosfellsbæ í
dag, 1. apríl 2011, og hefst at-
höfnin kl. 13. Jarðsett verður á
Mosfelli.
stöðum, V-Hún.
þegar heimilið
leystist upp. Kom
svo til föður síns
sem vildi byrja að
búa aftur einn með
Karl hjá sér þrátt
fyrir veikindi en
varð að gefast upp
ári seinna og fór
Karl þá í fóstur að
Ytri-Völlum, V-
Hún. til Gunnars
Kristóferssonar og sambýlis-
konu hans Guðrúnar Gríms-
dóttur. Karl átti síðar heim-
ilisfesti hjá Guðmundi syni
Gunnars, kaupmanni á Hvamms-
tanga, og konu hans Jónínu
Ólafsdóttur.
Karl kvæntist 5.11. 1944 Jón-
ínu (Nínu) Björnsdóttur frá
Blönduósi, f. 16. júlí 1922 í Stóra-
Dal, A-Hún., d. 18.5. 2003, en þau
höfðu sett saman bú á Akranesi
þá um haustið. Þau skildu árið
1979. Synir þeirra eru: 1) Már, f.
27.9. 1947, kvæntur Fanneyju
Leósdóttur. Börn þeirra eru:
Anna Lára, Birna Björg, Karl
Kári. 2) Þröstur, f. 6.7. 1951,
kona hans er Anna H. Gísladótt-
ir.
Karl var í Héraðsskólanum á
Reykjum 1931-1932 og Reyk-
holti 1932-1934. Hann tók
íþróttakennarapróf frá Laug-
Í dag er til moldar borinn
heiðursmaðurinn Karl Helga-
son. Hann var fæddur 3. janúar
1914 og var því 97 ára þegar
hann lést. Hann mundi tímana
tvenna. Ólst upp í Húnaþingi
við sveitastörf og braust síðan
til mennta af eigin rammleik,
meðal annars með vinnu á
Siglufirði á síldarárunum.
Brautskráðist frá Kennaraskól-
anum í Reykjavík og einnig
Íþróttakennaraskólanum á
Laugarvatni. Lengst starfaði
hann sem kennari á Akranesi.
Um lífshlaup Karls eru ef-
laust aðrir fróðari en við sem
þetta ritum, en við kynntumst
Karli ekki fyrr en hann var
kominn um sjötugt. Þá höfðu
tekist kynni með honum og
móður okkar, Sólveigu Krist-
jánsdóttur, og fór svo að þau
rugluðu saman reytum og áttu
mörg góð ár saman á sínum efri
árum, ferðuðust mikið og
studdu hvort annað með ráðum
og dáð. Þakka má að leiðarlok-
um alla þá ást og umhyggju
sem Kalli bar fyrir móður okk-
ar í veikindum hennar síðustu
árin sem hún lifði, en hún lést
árið 2005.
Karl var félagsmálamaður og
mikill keppnismaður. Hann
stundaði íþróttir allt fram á síð-
asta ár. Pútt var helsta íþrótta-
greinin síðustu árin, að
ógleymdum dansinum. Meðan
kraftar leyfðu fór hann daglega
út í göngu- eða hjólatúr og
sund.
Okkur börnum Sólveigar og
barnabörnum sýndi hann mikla
velvild og hlýju og hélst það
góða samband allt til loka.
Minningin um góðan og grand-
varan mann mun lifa áfram í
hugum okkar.
Erna Jóna og Auður Lilja.
Kynni okkar Karls Helgason-
ar hófust á haustdögum 1934 er
við mættumst á Laugarvatni,
ég sem nemandi í Héraðsskól-
anum, en hann sem nemandi í
Íþróttakennaraskóla Björns
Jakobssonar sem var nátengd-
ur Héraðsskólanum. Það var
stórmerk stofnun sem hafði þá
starfað í tvö ár og gjörbreytti á
næstu árum öllu viðhorfi lands-
manna til íþróttamála. Nem-
endur skólans urðu frumkvöðl-
ar og forystumenn skipulagðrar
íþróttakennslu vítt og breitt um
landið og lögðu grunninn að
þeirri íþróttamenningu sem við
búum að í dag. Karl var í þess-
um frumkvöðlahópi og hófst
handa á því sviði strax að loknu
prófi. Hann á því bæði heiður
og þökk fyrir sitt framlag.
Hann tók svo almennt kenn-
arapróf 1942 og varð þar með
jafnvígur á bæði íþrótta- og al-
menna kennslu. Þarna á Laug-
arvatni varð ég í hópi fyrstu
nemenda Karls, því nemendur
íþróttakennaraskólans fengu
sína starfsþjálfun við að kenna
okkur. Mér er minnisstætt
hvað hann var rólegur og yf-
irvegaður og hvað hann var
kattliðugur, gerði mörg „flikk
flökk“ í röð, sem þótti mjög
flott þá.
Vorið 1935 skildust leiðir að
sjálfsögðu en lágu aftur saman
haustið 1947 þegar ég kenndi
vetrarlangt við Barnaskóla
Akraness en þar hafði Karl
verið kennari í þrjú ár. Þennan
vetur bundumst við Karl vin-
áttuböndum sem aldrei hafa
rofnað síðan. Ég leigði í næsta
húsi við Karl og varð fljótt
hálfgildings heimagangur á
hinu fallega heimili þeirra
Nínu. Már var þá fæddur og
strax orðinn það ágæta prúð-
menni sem hann er í dag.
Þröstur fæddist 5 árum síðar
og varð mikill vinur yngri
barna minna. Hann er líka ljúf-
lingur.
Frá 1954, þegar við Inga
flutum til Akraness, vorum við
Karl samkennarar þar til ég
hætti 1978 og hann ári síðar.
Ég þarf ekki að hafa mörg orð
um samstarf okkar Karls í 25
ár. Þar bar aldrei skugga á.
Auk þess dáðum við báðir hér-
aðsskólaframtak Jónasar frá
Hriflu eins og flestir fátækir
unglingar á 4. tug 20. aldar,
sem fengu þá möguleika til
nokkurrar menntunar. Karl var
Reykhyltingur, ég Laugvetn-
ingur, báðir stoltir af okkar
skólum. Ég held að ég hafi
aldrei á mínum 39 ára kenn-
araferli kynnst jafnlyndari og
dagfarsprúðari manni en Karli.
Ekki svo að skilja að hann væri
skaplaus maður, síður en svo.
En hann kunni þá list að hemja
skap sitt, virtist alltaf í góðu
jafnvægi. Ávarpsgóður og hlýr,
glaður með glöðum, jákvæður
og tillögugóður um allt er varð-
aði skólastarfið, rökfastur og
vel máli farinn, röddin þægileg,
enda mikilvægasta kennslutæki
okkar kennarakynslóðar. Er
þetta ekki uppskrift að góðum
kennara? Mér var það ákaflega
mikils virði að eiga vináttu
hans, ekki síst eftir að ég kom
að stjórnunarstörfum við skól-
ann. Kærar þakkir, vinur Karl.
Önnur störf og áhugamál
ræði ég ekki rúmsins vegna en
flyt sonum hans og fjölskyldum
alúðar samúðar- og vinakveðjur
frá fjölskyldunni á Háholti 7,
Akranesi.
Þorgils V. Stefánsson.
Karl Helgason