Morgunblaðið - 01.04.2011, Blaðsíða 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. APRÍL 2011
✝ Steindór Gunn-arsson fæddist
á Akureyri 30.
mars 1947. Hann
varð bráðkvaddur
á Kanaríeyjum 19.
mars 2011.
Steindór var
sonur Gunnars
Steindórssonar
brunaeftirlits-
manns og síðar
kennara á Ak-
ureyri, f. 14. september 1923, d.
27. febrúar 2002, og Guðrúnar
Sigbjörnsdóttur fv. trygginga-
fulltrúa á Akureyri, f. 8. októ-
ber 1925. Systkini Steindórs eru
Sigbjörn, f. 2. maí 1951, d. 15.
febrúar 2009, Kristín, f. 21.
ágúst 1956, og Gunnar, f. 16.
júní 1960.
Steindór lauk
stúdentsprófi frá
Menntaskólanum á
Akureyri 1967 og
prófi í lögfræði frá
Háskóla Íslands
1974. Hann rak um
skeið eigin lög-
fræðistofu og var
síðar meðeigandi
Sporthússins á Ak-
ureyri og fram-
kvæmdastjóri þess
um tíma. Steindór var mikill
áhugamaður um stjórnmál og
knattspyrnu og vann marg-
vísleg trúnaðarstörf fyrir Al-
þýðuflokkinn og Knattspyrnu-
félag Akureyrar.
Útför Steindórs fer fram frá
Akureyrarkirkju í dag, 1. apríl
2011, og hefst athöfnin kl. 10.30.
Ljúfur og góður drengur er
fallinn frá og söknum við hans
mikið. Dorri var stór hluti af okk-
ar daglega lífi, hann var mikið
með börnum okkar og kom líka
oft í kvöldkaffi og sagði okkur
skemmtilegar sögur af sjálfum
sér og öðrum. Nú í vetur hefur
Dorri náð í Hauk okkar í skólann
og þeir brallað ýmislegt saman,
ímyndaður heimur þeirra var
stór og mikill. Síðasta sumar fór-
um við fjölskyldan ásamt Dorra í
hálendisferð og nutum einstakrar
snilli hans og sérvisku, sem kom
svo skemmtilega í ljós undir þess-
um kringumstæðum. Við það
tækifæri rifjuðust upp ýmis atvik
frá fyrri ferðalögum, af nógu er
að taka. Það verður erfitt að
kveðja þig, kæri frændi og vinur,
en við erum þakklát fyrir margar
góðar minningar. Að lokum lang-
ar Hauk og Agnesi að kveðja með
sínum orðum;
Mér fannst svo gaman að vera
með Steindóri, hann var einn
besti vinur minn. Mér þykir svo
vænt um Steindór og ég vildi að
hann hefði ekki dáið.
Katrín, Kristján,
Haukur og Agnes.
Það var á Akureyri síðla sum-
ars árið 1954, eftir fótboltaæfingu
á sundlaugartúninu, að kumpán-
legur strákur gaf sig á tal við mig.
Mér þótti mikið til þess koma,
sérstaklega af því að þetta var
strákurinn sem hafði leikið sam-
eiginlega mótherja okkar grátt
og skorað öll fimm mörkin. En
líka var það, að hann var í alvöru
takkaskóm. Sjálfur var ég bara á
venjulegum gúmmítúttum.
Hvernig byssu áttu, spurði hann.
Hvernig byssu, stamaði ég, ég á
enga byssu, og veigraði mér við
að segja að mamma bannaði öll
skotvopn á heimilinu. Þú getur
fengið gamla riffilinn minn, sagði
hann. Ég á tvo. En hvernig bún-
ing áttu. Áttu káboj-vesti. Nei, ég
á bara . . . Skiptir ekki máli. Þú
getur fengið gömlu fjaðrirnar
mínar, ég er hættur að nota þær.
Þú verður indíáni. Komdu klukk-
an hálf-fjögur. Orustan byrjar
fimm. Ég þorði ekki fyrir mitt
litla líf að segja mömmu hvert ég
væri að fara en hugsaði til þess að
ef ég kæmi til baka liðið lík yrði
mín alla vega minnst sem mikillar
hetju. Steindór bjó í hvítri höll við
Helgamagrastræti og bauð upp á
ríkulegar veitingar hjá mömmu
sinni áður en lagt var af stað út að
Klettaborgum. Það var Ytri-
brekkan sem hafði skorað á
Þorpið og skyldu loks útkljáðar
deilur um óljós landamörk. Or-
ustan stóð í heila eilífð fannst mér
og var mikið mannfall á báða
bóga. Skíthræddur dró ég mig
strax í hlé og tókst sem betur fer
að fela mig niðri við Glerá á með-
an verstu hryðjurnar gengu yfir.
En þegar framvarðasveit Þorp-
ara hafði náð að hrekja Ytri-
brekkuna niður slakkann upp af
ánni og ég skaust úr felum til að
flýja frekari átök, slysaðist ég til
að stökkva eitt augnablik fram
fyrir Steindór þegar kúlnaregnið
dundi sem harðast á honum og,
viti menn, bjargaði þannig lífi
hans. Takk vinur, sagði hann. Ég
launa þér þetta síðar. En það var
þá sem hin raunverulegu átök
hófust, með beittu orðaskaki.
Þorpararnir töldu foringjann fall-
inn, en Ytri-brekkan, með Stein-
dór í fararbroddi, tók það ekki í
mál. Upphófust nú hinar furðu-
legustu röksemdafærslur og
mátti vart á milli sjá hvor aðilinn
stóð hallari fæti. Tekið var fram
nesti, tuggðar sykraðar pönnu-
kökur og skipst á biblíumyndum.
Þú ert dauður, vinur, sagði hann.
Liggðu kyrr í svona korter, þá
geturðu farið heim til þín. Með
það var hann þotinn af stað með
öskrandi Þorparana á hælum sér.
En hvað með fjaðrirnar? hrópaði
ég. Þú mátt eiga þær, sagði hann.
Afi ætlar að gefa mér danskan
indíánabúning í haust. Þetta var
fyrsta orustan okkar Steindórs,
en ekki sú síðasta. Í yfir fimmtíu
ár unnust margar þeirra, aðrar
ekki, en alltaf vorum við strák-
arnir þó í sama liði.
Ef þú hefðir bara sagt mér, fé-
lagi, þegar við kvöddumst í hríð-
arkófinu í Löngulínu um daginn,
að með því að koma með ykkur
mæðginum til Kanarí þetta árið
gæti ég hugsanlega aftur bjargað
lífi þínu á ögurstundu. Ég hefði
sko ekki hugsað mig um tvisvar,
heldur drifið mig í búning, sett á
mig tættan fjaðrahöttinn, reimað
mokkasíurnar og skellt boga um
öxl. Ekki spurning.
Vertu sæll, minn tryggi vinur,
og hafðu þakkir fyrir vináttuna.
Egill Eðvarðsson.
Þegar ég á sínum tíma fór
norður til Akureyrar til fundar
við Steindór Steindórsson, nátt-
úrufræðing, menntaskólakenn-
ara og síðar skólameistara, og fór
þess á leit að hann skrifaði annað
bindi ritverksins Landið þitt, sem
fjalla skyldi um óbyggðir lands-
ins, sá ég ekki fyrir hversu sterk-
um böndum ég myndi bindast
Steindóri og fjölskyldu hans, og
hversu snar þáttur þau kynni
myndu verða í lífi mínu. Ég
þakka forsjóninni fyrir þá ráð-
stöfun.
Tengsl mín við fjölskylduna
rofnuðu ekki þótt Steindór félli
frá. Nafni hans og sonarsonur,
Steindór Gunnarsson, tók upp
merkið og við vorum alla tíð í
nánu sambandi. Steindór yngri
var alinn upp í mikilli nálægð afa
síns og nafna og var mjög mót-
aður af lífsskoðunum hans og
æviferli. Var jafnaðarmaður að
uppeldi og upplagi, þoldi ekki yf-
irgang né óbilgirni og var mál-
svari þeirra sem minna máttu sín.
Stefnufastur en gætinn, lagði
málin vel niður fyrir sér áður en
til framkvæmda kom og fylgdi
þeim fast eftir. Steindór afi hans
var einn mesti bókamaður lands-
ins. Honum nægði ekki að eiga
bækurnar, hann las þær og mat
eftir verðleikum. Bókagagnrýni
hans í tímaritinu Heima er bezt á
sér tæpast nokkra hliðstæðu.
Steindór yngri mótaðist mjög af
afa sínum á þessu sviði og var
með víðlesnustu mönnum. Hann
var einnig mjög víðförull, hér-
lendis og erlendis, og fór út í heim
til að sækja sér fróðleik og
reynslu. Vinfastur var hann með
afbrigðum og sannaðist það fyrir
nokkrum mánuðum þegar hann
lagði leið sína sérstaklega til Ír-
lands til þess að koma að gröf
írsku Murphy-feðganna, sem
voru miklir vinir fjölskyldu Stein-
dórs og minnar.
Þannig var Steindór Gunnars-
son. Vinur út yfir gröf og dauða.
Nú er hann fallinn frá en minning
hans lifir og yljar eftirlifandi um
hjartarætur.
Móður Steindórs og fjölskyldu
votta ég einlæga samúð fjöl-
skyldu minnar.
Sönn vinátta er ómetanleg.
Örlygur Hálfdanarson.
Fyrirvaralaust var góðvinur
minn, Steindór Gunnarsson, hrif-
inn burt er hann dvaldi á Gran
Kanarí. Er ég arkaði út í snjóinn
nokkrum stundum eftir þessa
harmafregn rann upp fyrir mér
hversu miklu meiri vinur þú varst
mér en ég þér. Þú ætíð boðinn og
búinn til hverrar aðstoðar sem
eftir var leitað, hugsaðir meira
um annarra velgengni en þína og
það eru margir sem standa í
þakkarskuld við þig. Það munaði
um þig í mörgum prófkjörs- og
kosningaslagnum. Í samræðum
voru fáir skemmtilegri og þú
naust þín vel í frásögnum um
menn og málefni og þekktir til
margra baksviðsatburða í stjórn-
málunum einkum í Alþýðuflokkn-
um. Tíminn flaug hratt á slíkum
stundum og þú lifðir löngum
hratt og skjót urðu vistaskiptin.
Flest sumur fór ég með fjöl-
skyldunni til Akureyrar. Við hitt-
um þig oft á horninu fyrir framan
sportvöruverslunina þar sem þú
ræddir við vegfarendur. Og dæt-
ur mínar kölluðu þig manninn á
horninu og höfðu á orði hvað þú
tækir þétt í hönd þeirra. Þú varst
með afbrigðum barngóður og átt-
ir gott með að umgangast ung-
menni. Minnisstæð er heimsókn
til foreldra þinna þar sem við
hjónin sátum með þeim í setu-
stofunni að loknum kvöldverði en
þú spjallaðir við 11 ára dóttur
okkar í borðstofunni. Þessi stund
er henni í fersku minni.
Lífið fer ekki alltaf mjúkum
höndum um mennina. Þú fékkst
að reyna erfið heilsuáföll en áttir
góða að til að létta þér róðurinn.
Þú misstir flokkinn þinn – Al-
þýðuflokkinn. Það féll þér afar
þungt og þú sagðist ekki lengur
eiga neinn flokk. Við borð lá að
KA færi sömu sameiningarleið en
í þágu þess félags vannst þú mik-
ið starf um áratugaskeið. Þar er
nú skarð fyrir skildi.
Þegar þú verður lagður til
hinstu hvílu vill svo sérkennilega
til að ég verð á þeim slóðum sem
þú kvaddir. Mér auðnast því ekki
að fylgja þér síðasta spölinn. Far
í friði, kæri vinur, og hafðu þökk
fyrir samfylgdina. Megi minning-
in um góðan dreng sefa sorg og
söknuð aldraðrar móður sem og
systkinanna og þeirra fjöl-
skyldna. Þeim votta ég og fjöl-
skylda mína einlæga samúð.
Sigmundur Stefánsson.
Við Steindór Gunnarsson
kynntumst þegar við áttum báðir
inni á Gamla garði við Hring-
braut á árunum fyrir og eftir
1970 og vorum sagðir stunda
laganám í háskólanum. Við fé-
lagarnir á Garðinum, og þar
komu ýmsir fleiri en við Steindór
við sögu, skildum vel að undir-
búningur lífsins fólst í fleiru en
laganámi. Við reyndum því að
leggja okkur eftir að afla alhliða
lífsreynslu, ekki síst þegar degi
tók að halla og jafnvel um nætur,
þó að kostaði vökur með tilheyr-
andi hvíld fram á næsta dag.
Þessi samstaða þá í undirbún-
ingnum fyrir lífið leiddi til vináttu
sem hefur staðið síðan.
Hann Steindór vinur minn var
merkilegur náungi. Hann var
ekki mikið upp á námsbókina, þó
að honum tækist allt að einu að
ljúka lögfræðiprófi eftir að hafa
gengið í gegnum nokkrar raunir
sem því tengdust. Hann var samt
vel greindur og hafsjór af fróðleik
um alls konar málefni og fólk,
bæði samferðamenn og aðra, sem
fjær stóðu í tíma og rúmi. Þegar
hann kom í heimsókn til okkar
hjóna og við snæddum saman
fiskbollur með lauk, var margt
skrafað. Dóri fór þá yfir það nýj-
asta í pólitíkinni og sagði tíðindi
af fólki. Hann hafði lúmska
kímnigáfu. Ég „heyri“ í huganum
hlátur vinar míns þegar góðar
sögur af vinum og fjandmönnum
flugu á milli.
Steindór var mannblendinn og
hafði einstakt lag á að rækta vin-
áttu við aðra. Það var stundum
eins og hann lifði framar öðru
fyrir að umgangast annað fólk og
eiga það að vinum. Þegar við
hjónin giftum okkur fyrir nokkr-
um áratugum fengum við veglega
brúðargjöf frá Dóra án þess að
slíkt væri venjulegt í samskiptum
efnalítilla ungmenna á þeim tíma.
Það var þó ekki gjöfin sem að-
allega gladdi heldur vinarþelið
sem henni fylgdi. Það var alveg
falslaust. Og þó að við Steindór
fylgdum ekki sama stjórnmála-
flokki lengst af vorum við samt
með sérstökum hætti samherjar í
pólitíkinni. Ég held að það hafi
stafað af því að hvorugur okkar
vildi umgangast stjórnmála-
flokka eins og trúfélög, eins og
allt of margir gera. Við hikuðum
því ekkert við að gagnrýna þá
flokka, sem við sögðumst sjálfir
styðja, þegar svo bar undir. Sam-
staða okkar fólst ekki síst í því.
Steindór kvæntist aldrei og
eignaðist ekki börn. Hann var
samt mikill fjölskyldumaður.
Hann bjó alla tíð með móður
sinni, sem nú missir annan son
sinn, en Sigbjörn bróðir Dóra dó
fyrir nokkrum árum. Það er
vandséð réttlætið í því að þurfa
að lifa börnin sín. Við hjónin
sendum Guðrúnu og öðrum í fjöl-
skyldunni innilegar samúðar-
kveðjur.
Jón Steinar Gunnlaugsson.
Fyrir nærri aldarfjórðungi
kom maður til mín á bæjarskrif-
stofuna á Akureyri, nýfluttur í
bæinn. Hann hafði verið mikið að
erindast í miðbænum undanfarna
daga. Maðurinn sagðist vera far-
inn að þekkja deili á helstu mönn-
um sem settu svip sinn á göngu-
götuna og nefndi nokkur kunnug
nöfn, en það væri þó einn maður
sem hann sæi þar á ferli daglega
sem hann þekkti ekki. Hann er
oft djúpt hugsi, stoppar gjarnan
og talar við ýmsa þá sem um göt-
una fara; það þekkja hann allir.
Hann gengur stundum inn og út
úr húsi sem er syðst í göngugöt-
unni og ég held að heiti Ham-
borg. Um daginn sá ég hann leiða
Steindór gamla skólameistara út
úr húsinu. Þegar ég fór í morg-
unkaffi á teríunni sá ég hann sitja
við hringborð með félögum sín-
um. Þeir voru að ræða bæjarmál-
in og um pólitík. Ég heyrði ekki
orðaskil en heyrði þó að maður-
inn talaði mikið um Alþýðuflokk-
inn.
Í gærkvöldi fór ég á völlinn og
sá KA og Þór vera að spila. Þar
gekk maðurinn fram og aftur
með áhyggjusvip því Þór vann
leikinn. Hann er greinilega KA-
maður. Í morgun var ég í bank-
anum að tala við bankastjórann.
Þegar ég gekk út frá honum sá ég
manninn sitja á bið-stofunni með
víxilblað í hendi. Hann bauð mér
góðan daginn og ég tók undir.
Sigfús, hver er þessi maður?
Maðurinn var að sjálfsögðu
Steindór Gunnarsson sem setti
svip sinn á mannlíf miðbæjar Ak-
ureyrar áratugum saman.
Steindór var skemmtilegur,
einlægur, mikill vinur vina sinna
og hugsaði vel um fjölskylduna,
þótt hann væri einhleypur og
barnlaus. Hann var ætíð til þjón-
ustu reiðubúinn þegar fjölskyld-
an og vinir áttu í hlut. Hans áhugi
var pólitík og þegar prófkjör eða
kosningar voru í nánd, eða
flokksþing, komst ekkert annað
að. Pólitískar leikfléttur, söfnun
atkvæða, einkum í prófkjörum,
og mat á pólitískri stöðu voru
hans sérsvið og gaman að heyra
af innsæi hans þegar mikið lá við í
pólitíkinni. Á flokksþingum og
stjórnmálafundum hélt Steindór
sig yfirleitt frammi á gangi, í hlið-
arherbergjum eða á kaffistof-
unni. Þar ræddi hann við alla og
tók púlsinn á stöðu mála. Hann
vissi að það sem fram fór í ræðu-
stól var bara leikrit; það var
tímasóun að hlusta á slíkt. Hann
fór sjálfur ekki í ræðustól og sótt-
ist ekki eftir pólitískum ábyrgð-
arstörfum.
Steindór var einhver sá besti
pólitíski hitamælir sem sögur
fara af og fljótur að átta sig á
breyttri stöðu. Þegar Steindór
þurfti að ræða við bæjarfulltrúa á
Akureyri hafði hann þann hátt á
að bjóða þeim í bíltúr, gjarnan
einn hring fram í fjörð. Þar voru
málin rædd og Steindór tók að
sér að koma skilaboðum til sinna
manna. Þannig liðkaði hann fyrir
lausn ýmissa mála sem voru póli-
tískt erfið í bænum. Steindór var
mikill Akureyringur og bar hag
bæjarins mjög fyrir brjósti.
Steindór kvaddi á hljóðlátan hátt
fjarri heimahögunum án nokkurs
aðdraganda. Hans er nú sárt
saknað eftir áratuga vináttu. Eft-
irlifandi móður, systkinum og
öðrum fjölskyldumeðlimum eru
sendar innilegar samúðarkveðj-
ur. Blessuð sé minning Steindórs
Gunnarssonar.
Sigfús Jónsson.
Kveðja frá Knattspyrnu-
félagi Akureyrar
Góður vinur og félagi er látinn
langt fyrir aldur fram. Steindór
Gunnarsson varð bráðkvaddur
laugardaginn 19. mars síðastlið-
inn. Í okkar hóp er rofið stórt
skarð og minnumst við KA-menn
hans með hlýhug og virðingu.
Steindór var ötull félagsmað-
ur, einstaklega trúr sínu félagi og
vann af dugnaði öll þau störf er
hann tók að sér. Hann var ein-
staklega þægilegur og ljúfur í
viðmóti. Hann bar hag félagsins
mjög fyrir brjósti og þegar við
hittumst, ýmist á förnum vegi eða
uppi í KA-húsi ræddum við
löngum um félagið og sér í lagi
var honum knattspyrnudeildin
hjartfólgin og bar hann hag leik-
manna sérstaklega fyrir brjósti.
Fyrir tæpum fjörutíu árum,
þegar ég var nokkra mánuði í
Reykjavík, kynntist ég Steindóri
í gegnum Guggu vinkonu mína,
sem var við nám í Reykjavík þá
en hún var trúlofuð Bjössa heitn-
um bróður Steindórs. Ég var
einnig trúlofuð þá. Bjössi var á
Akureyri og minn kærasti í Sví-
þjóð og fannst mér stundum að
Steindór, sem þá var við
lögfræðinám við HÍ, væri þarna í
hlutverki stóra bróður að passa
okkur. Þegar illa lá á okkur,
sennilega vegna þess að við sökn-
uðum þeirra, kærastanna okkar,
reyndi Steindór að hressa okkur
og kæta eins og stórum bróður
sæmir. Ég veit ekki hvort þeir
Magnús Gauti og Sigbjörn, kær-
astar okkar og svo eiginmenn,
hafa nokkru sinni þakkað Stein-
dóri. Kunningsskapur okkar
Steindórs og síðar vinátta hélst
alla tíð.
Ég minnist þessa góðhjartaða,
ljúfa manns með söknuði og hlý-
hug.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama.
Eg veit einn
að aldrei deyr:
dómur um dauðan hvern.
(Úr Hávamálum)
Fyrir hönd Knattspyrnufélags
Akureyrar votta ég Guðrúnu,
móður Steindórs, systkinum og
öðrum fjölskyldumeðlimum mína
innilegustu samúð.
Hrefna Gunnhildur
Torfadóttir, formaður KA.
Steindór Gunnarsson var vak-
inn og sofinn yfir velferð KA.
Hann var KA-maðurinn,sem var
alltaf boðinn og búinn að leggja
hönd á plóg. Einkum naut knatt-
spyrnan hans stuðnings og
starfsorku. Knattspyrnudeild
KA hefur misst einn af sínum
dyggustu stuðningsmönnum og
velunnurum.
Dorri lagði KA með einum eða
öðrum hætti lið í áratugi. Alltaf
tilbúinn til að skjótast með strák-
unum í útileiki, hvert á land sem
var. Og alltaf tilbúinn að afla fjár
fyrir félagið. Enginn fór í fötin
hans í þeim efnum. Dorri var vel
tengdur, eins og sagt er. Þekkti
annan hvern mann og ríflega það.
Þessi tengsl nýttust honum vel í
fjáröflun fyrir KA. Inn á ófáar
forstjóraskrifstofurnar fór hann
og sagðist ekki fara út fyrr en
tryggt væri að viðkomandi fyrir-
tæki styrkti fótboltann í KA um
nokkrar krónur. Og jafnan snar-
virkaði þessi herfræði Dorra. Að
afla fjárstyrkja, selja ársmiða eða
auglýsingar í blöð eða síma-
skrána. Þar var Dorri á heima-
velli.
Dorri þekkti vel til víða um
land. Og ófáum fróðleiksmolun-
um um sveitir landsins gaukaði
hann að KA-strákunum í ferðum
þeirra í útileiki. Hann var sagna-
maður. Sögurnar eftirminnilegar
og tilsvörin óborganleg. Stein-
dórssögur myndu fylla veglega
bók og nú þegar Dorri hefur lokið
þessari jarðvist lifir minning
hans í gegnum allar sögurnar
sem af honum hafa varðveist og
Dorri var reyndar sjálfur dugleg-
ur að rifja upp.
Knattspyrnan í KA á Dorra
svo óendanlega mikið að þakka.
Hann var lítt gefinn fyrir að vera
í fremstu víglínu. Hann var mað-
urinn á bak við tjöldin. Einn af
þessum ómissandi hlekkjum í
keðjunni. Skarð hans verður
vandfyllt, en eftir sem áður verð-
ur flautað til leiks og gulbláir KA-
menn skokka inn á völlinn og
glíma við verðuga andstæðinga.
Boltinn mun áfram rúlla og lífið
heldur áfram.
Aldraðri móður Dorra, Guð-
rúnu Sigbjörnsdóttur, systkinum
hans, Kristínu og Gunnari og öðr-
um ástvinum sendum við okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Hvíl í friði, góði vinur. Takk
fyrir alla eljuna og dugnaðinn í
þágu okkar allra í Knattspyrnu-
félagi Akureyrar.
F.h. knattspyrnudeildar KA,
Bjarni Áskelsson
og Óskar Þór Halldórsson.
Steindór Gunnarsson var eitt
kennileita Akureyrar. Það var
vart til það götuhorn í miðbænum
þar sem maður rakst ekki á hann
í erli sinna sagna. Hann var eig-
inlega fjölmiðill, sagnaþulur og
djúpvitur á pólitíska strauma.
Það var nautn að tala við hann –
enda stórkratinn ósínkur á öll sín
ráð. Við þekktumst lengi, enda
bjuggum við í sömu götunni uppi
á Syðri-Brekku fram á fullorðins-
ár. Þar var tekið til hendinni á
næstu grösum; KA-svæðið mótað
með skóflum og hrífum og völl-
urinn markaður með kalki úr
KEA. Þá strax vissi Dorri að
hann yrði betri stuðningsmaður
en íþróttamaður. Hann var sér-
stakur á marga vegu. Og í honum
bjuggu þversagnir. Hann var fé-
lagslyndur einfari, en umfram
allt drengur góður og bar hag
Steindór
Gunnarsson