Morgunblaðið - 01.04.2011, Blaðsíða 31

MINNINGAR 31
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. APRÍL 2011
sinna nánustu mjög fyrir brjósti.
Hans verður sárt saknað í bæj-
arlífinu, enda eftirminnilegur í
meira lagi fyrir að gefa sér tíma í
vini og vandamenn.
Sigmundur Ernir Rúnarsson.
Á barmi hins mikla gljúfurs
sem Jökulsá á Brú hefur grafið
vestan megin Fremri-Kára-
hnjúka sundlaði mann er litið var
niður í hina hrikalegu náttúru-
smíð með jökulsána sem beljaði
fram og flutti framburð sinn út í
Héraðsflóa. Hluti þess gangs
náttúrunnar sem henni hafði
þóknast að skapa um árþúsundir.
Seinna á kolli Sandfells sunnan
Fremri-Kárahnjúka átti maður
erfitt með að ímynda sér fellið
sem litla eyju í gríðarlegu uppi-
stöðulóni.
Við þrír félagar fórum í nokkr-
ar ferðir um Austurland, Vest-
fjarðakjálkann og Snæfellsnes á
síðasta áratug undir öruggri far-
arstjórn og leiðsögn Steindórs.
Þessi ferð var farin í vikunni áður
en framkvæmdir hófust við
Kárahnjúka og við fórum austur
fyrir Snæfell, að Eyjabakkafossi,
á Seyðisfjörð og Neskaupstað og
suður firðina til Djúpavogs.
Þekking Steindórs á landinu,
staðháttum, örnefnum og sögu
var ómetanleg og þar sem minnið
brast hjá honum bað hann um að
flett yrði upp í hinu mikla riti afa
hans og Þorsteins Jósepssonar
Landið þitt og þá á vissum stað.
Ferðirnar um landið með afa í
æsku skiluðu sér.
Á Ströndum gistum við í
kvennabragganum á Djúpuvík,
fórum í Reykjarfjörð og Ingólfs-
fjörð í dýrðlegu veðri og upplifð-
um meira að segja dálitla síldar-
torfu rétt utan við fjöruborðið á
Djúpuvík.
Ísafjarðardjúp, Tyrðilmýri,
Kaldalón, Ögur, Ísafjörður og
firðirnir suður af og seinna Snæ-
fellsnes. Stykkishólmur, Ber-
serkjahraun, Grundarfjörður
með Kirkjufellið í allri sinni dýrð,
Búlandshöfði, Öndverðarnes,
Svalþúfa, Lóndrangar, Hellnar
og Arnarstapi ásamt Snæfells-
jökli voru sú upplifun sem við all-
ir nutum þessa daga sem við
dvöldumst á Snæfellsnesi. Allar
voru ferðir þessar afar vel
heppnaðar og okkur til mikillar
ánægju.
Segja má að við Steindór höf-
um sjaldnast verið sammála um
nokkurn skapaðan hlut þegar
rætt var um þjóðfélagsmál eða
stjórnmál. En árum saman hitt-
umst við félagar um helgar, oft-
ast yfir kaffibolla í Vín eða á
kaffihúsi á Akureyri. Steindór
var alinn upp á heimili jafnaðar-
manna þar sem manngildið réði
og áhrif frá afa hans voru með
sama hætti. Sigbjörn bróðir
hans, sem féll frá fyrir aldur
fram, var einn af liðsoddum Al-
þýðuflokksins í kjördæminu og
var dyggilega studdur af Stein-
dóri og fjölskyldunni allri.
Stjórnmál og stjórnmálaumræð-
ur voru hans líf og yndi. Úrslit
kosninga um miðja síðustu öld
mundi hann jafn vel og niður-
stöðutölur nýlegra skoðanakann-
ana.
Þá var og áhugi hans á knatt-
spyrnu, jafnt íslenskri sem
enskri, ódrepandi og gangur KA
á fótboltavellinum var honum
jafnan ofarlega í huga.
Steindór Gunnarsson var
drengur góður og maður fróður.
Skarð er fyrir skildi við hring-
borð minninganna.
Þessum orðum fylgja samúð-
arkveðjur til fjölskyldunnar.
Pétur Jósefsson
og Þórir Sigurðsson.
Þegar Steindór Gunnarsson
er allur rifjast upp minningar um
góðan dreng og sérstæðan mann
um margt. Þótt við værum á önd-
verðum meiði í flokkspólitík fór
alltaf vel á með okkur. Ástæðan
var m.a. sú að við áttum auðvelt
með að finna okkur umræðuefni
utan við það dægurþras, sem við
velktumst annars í. Steindóri var
þannig farið, að hann valdi sér
persónur og persónugerð að
áhugamáli og viðfangsefni og
þekkti ótrúlega margt fólk af
kynnum og afspurn, ekki einung-
is í næstu byggðum, heldur um
land allt. Steindór þekkti landið,
hvern fjörð og vík, inn til dala og
út um nes og skaga og hafði
áhuga á mannlífi og persónum
hvar sem hugsast gat. Og hafi
hann að þessu leyti verið mann-
fræðingur, var það merkilegast
við athuganir hans, að hann sá
ekki betur en allir væru góðir,
a.m.k. alls ekki eins slæmir og af
var látið. Þannig upplifði ég
Steindór fyrst og fremst sem
mannvin og umfram allt vin vina
sinna.
Með þessum orðum er ekki
sagt að Steindór Gunnarsson
hafi verið skoðanalaus sveimhugi
um þjóðmál, félags- og menning-
armál. Öðru nær. Hann var mað-
ur sem tók afstöðu til mála, hann
var eindreginn Alþýðuflokks-
maður og harmaði (fannst mér)
örlög flokksins eins og þau sýn-
ast nú vera. Þekkt er hversu holl-
ur félagsmaður hann var í Knatt-
spyrnufélagi Akureyrar og lagði
félagi sínu lið með ráðum og dáð.
— Hollusta og vinátta, svo var
hans far.
Móður hans og öðrum vanda-
mönnum sendi ég innilega sam-
úðarkveðju.
Ingvar Gíslason.
Steindór Gunnarsson var
traustur vinur okkar og félagi.
Leiðir okkar lágu saman í Al-
þýðuflokknum, fyrst á grósku-
miklum tímum í unghreyfingunni
og áfram í flokksstarfinu þar sem
Steindór var kjölfesta í bak-
varðasveitinni. Og það munaði
svo sannarlega um þátttöku hans
í hreyfingu jafnaðarmanna. Hann
þekkti fólkið í landinu, lífskjörin
og misjafnar aðstæður, var næm-
ur á viðhorf og síbreytilega
strauma í ólgusjó stjórnmálanna
og lét sér annt um þá sem minnst
máttu sín. Jafnaðarstefnan um
réttlæti og jöfnuð, frelsi og
bræðralag var honum í blóð bor-
in. Hann ólst upp við þá hugsjón
þar sem foreldrar stóðu í fylking-
arbrjósti Alþýðuflokksins á Ak-
ureyri um árabil. Steindór tók við
kyndlinum með Sigbirni, bróður
sínum, sem sat á Alþingi fyrir Al-
þýðuflokkinn og reyndist drjúgur
í verkum. Það var gott að starfa
með þeim bræðrum, gegnumheil-
ir, hugmyndaríkir og engin logn-
molla í kringum þá. Það stóðu fáir
þeim á sporði í kosningabaráttu,
en þeir voru vinamargir og áttu
svo auðvelt með að eiga samskipti
við fólk og koma skilaboðum
flokksins á framfæri á manna-
máli. Við nutum traustrar vináttu
þeirra sem var okkur mikils virði.
Um árabil var Steindór fasta-
gestur í kaffinu á milli þrjú og
fjögur á KEA og þegar leiðir okk-
ar lágu um Akureyri, þá var tíma-
setningin ósjálfrátt stillt þannig
að hitta Steindór þar. Það voru
minnisstæðar og hressandi sam-
verur þar sem Steindór var um-
vafinn í stórum vinahópi í fjör-
legri umræðu. Jafnaðarstefnan
var Steindóri hugsjón. Eftir að
Alþýðuflokkurinn sameinaðist í
Samfylkingunni, þá átti hann erf-
itt með að festa þar rætur. En
alltaf traustur í vináttu með sín-
um gömlu félögum og lét ekki sitt
eftir liggja þegar kallað var til
verka. Hann skildi svo vel að póli-
tík fjallar ekki aðeins um sterka
forystumenn, heldur fólk sem
starfar saman og hefur brenn-
andi hugsjón að leiðarljósi. Stein-
dór reyndi sjálfur lífið í blíðu og
stríðu, en alltaf með von í stafni,
engin uppgjöf þar. Þess í stað
tókst hann á við aðstæður af þol-
gæði af því að hann vissi að ekki
ber allt upp á sama daginn í lífinu.
Guð blessi minningu Steindórs
Gunnarssonar og við flytjum
stórfjölskyldunni okkar einlægar
samúðarkveðjur.
Gunnlaugur og
Guðmundur Árni.
Eitt sinn sagði Ólafur heitinn
Sigurðsson yfirlæknir, sá vitri og
málhagi maður, við mig um sam-
eiginlegan vin okkar, Jón G. Sól-
nes, að hann hefði svo mikla vin-
argáfu að það gerði hann
einstakan í sínum huga. Ég hafði
aldrei heyrt orðið en skildi það
umsvifalaust og hef oft tengt það
síðustu árin og ekki sízt undan-
farna daga við annan góðan vin
minn og mikinn Akureyring –
Steindór Gunarsson lögfræðing
sem nú hefur kvatt okkur skyndi-
lega og allt of skjótt.
Vinátta okkar hófst í desem-
ber 1968 og hefur síðan aldrei
rofnað og segir það meira um
Steindór en mig, því að hann var
fáum mönnum líkur að vinfestu
og tryggð við sitt fólk hvort sem
var við hina einstaklega sam-
hentu fjölskyldu sína, sem hefur
á skömmum tíma orðið fyrir
þyngri og meiri höggum en títt er
eða stóran og mikinn vinahóp
sinn, félaga í KA eða í Alþýðu-
flokknum, sem hann leit alla tíð á
sem sinn flokk þótt hann legðist í
tímabundinn dvala. Það var sam-
eiginleg von okkar að tækist ein-
hvern tíma að leysa hann úr her-
leiðingunni og koma honum aftur
til manndómsverka.
Steindór var afskaplega per-
sónufróður. Hann þekkti mjög
vel til manna og málefna í um-
hverfi sínu, fylgdist alla tíð vel
með stjórnmálum og var áhrifa-
maður meiri á þeim vettvangi
heldur en margir gerðu sér grein
fyrir, því að hann var ekki funda-
maður og hélt sjaldan ræður á
mannþingum en í litlum hópi
vógu orð hans oft þungt, því að
hann hafði fastmótaðar skoðanir,
var fylginn sér og í kringum hann
voru engin óljós landamæri –
menn velktust ekki í vafa um
hvar þeir höfðu hann. Mér hafa
stundum komið í hug þau orð, að
hann hafi ekki lifað sjálfum sér
heldur öðrum. Hann kvæntist
aldrei, en ræktarsemi hans og
umhyggja með fjölskyldu sinni
var einstök, Það var ógleyman-
legt öllum sem til sáu hversu góð-
ur Steindór var afa sínum og
nafna – Steindóri frá Hlöðum – í
elli hans og hversu einlæg ást og
vinátta þeirra nafna var. Guðrún
móðir hans hefur nú á skömmum
tíma þurft að sjá á eftir tveimur
sonum sínum, en ég álít, að enga
manneskju hafi Steindór haft í
meiri metum heldur en móður
sína og það veit ég að var að verð-
leikum. Hennar missir er sár. Við
Álfhildur þökkum fyrir langa og
einlæga vináttu og sendum ást-
vinum hans okkar innilegustu
samúðarkveðjur og biðjum hon-
um Guðs blessunar á þeirri leið
sem hann á nú fyrir höndum.
Bárður G. Halldórsson.
„Mikill harmur er að oss kveð-
inn“, mér flugu í hug þessi orð
Ketils úr Mörk eftir Njálsbrennu
er ég frétti lát hins góða drengs
Steindórs Gunnarssonar. Stein-
dór var hvers manns hugljúfi sem
allra vanda vildi leysa. Ég átti því
láni að fagna að hrærast í sömu
kreðsum og Steindór í MA og
löngum síðar. Hann var oftast
miðdepill glens og gamans, en
líka hjálpsamur og ólatur til að-
stoðar við skólasystkini sín. Hann
hafði bíl til umráða sem fátítt var
á þeim árum og var duglegur við
að skutla mönnum eða bara rúnta
sér og vinum til ánægju.
MA árin liðu undrafljótt og áð-
ur en við vissum af vorum við
orðnir óbreyttir dátar undir regi-
menti þess virðulega ráðuneytis-
manns Runólfs heitins Þórarins-
sonar frá Æðey á Gamla-Garði.
Sem fyrr snerist flest um Stein-
dór sem var allt í öllu þar. Stein-
dór hafði ótrúleg sambönd og
mest í Kratapartíinu og var óspar
á að segja okkur saklausar gam-
ansögur af ráðherrum og þing-
mönnum kratanna. Steindór var
hafsjór af fróðleik um menn og
málefni og ekki síður í ættfræði.
Af þessum brunni var gott að
ausa.
Tempus fugit og Steindór lauk
lögfræðiprófi og fluttist aftur til
Akureyrar þar sem hann brasaði
í mörgu, t.d. varð skrifstofa hans
miðstöð baráttu séra Jóns Aðal-
steins, skólabróður okkar þegar
hann sótti um Akureyrarpresta-
kall. Þar drógu menn ekki af sér í
baráttunni, en því miður töpuð-
um við með einu marki.
Steindór var harður KA-mað-
ur og vann félaginu allt sem hann
mátti og mest síðustu árin.
Steindóri var sumt mótdrægt
eftir að hann kom norður en alltaf
var hann sami glaði, góði og
hjálpsami drengurinn sem alla
vildi aðstoða eftir mætti.
Steindór gerðist ungur Frí-
múrari og starfaði í Reglunni
með hléum. Hann sagði mér ekki
fyrir löngu að starfið þar hefði
verið mjög þroskandi og það
hefði gefið honum mikið.
Mér finnst orð Virgils úr
Eneasarkviðu eiga vel við Stein-
dór. Tu ne cede malis sed contra
audentior ito. (Þol ei órétt, gakk
gegn því). Það var gott að eiga
Steindór Gunnarsson að vini.
Mestur er missir fjölskyldunn-
ar, sem ég votta mína dýpstu
samúð.
Sigurður Eggert Davíðsson.
Við Steindór Gunnarsson höf-
um lengi verið góðir vinir. Leiðir
okkar lágu fyrst saman á Gamla
Garði 1968 er hann gerðist topp-
maður, en svo nefndum við okkur
sem bjuggum þar á efstu hæð,
hafandi upphaflega búið í kjall-
aranum við fremur þröngan kost,
Einkenni toppmanna var
órjúfanleg samstaða, menn lögðu
sig fram við námið í hvaða fagi
sem var, einnig héldum við hóp-
inn og skemmtum okkur saman.
Hafa þessi bönd haldist til þessa.
Í þessum félagsskap var Stein-
dór góður og vinsæll félagi. Allir
lukum við toppmenn okkar há-
skólaprófum.
Steindór var af góðu fólki
kominn og hafði fengið gott upp-
eldi í foreldrahúsum, elstur sinna
systkina og var heitinn eftir afa
sínum Steindóri Steindórssyni
frá Hlöðum, en foreldrar frú
Guðrún Sigbjörnsdóttir og
Gunnar Steindórsson. Ekki síst
held ég að Steindór hafi mótast
af nafna sínum og afa, þeim
merka vísinda- og skólamanni
Steindóri Steindórssyni, síðast
skólameistara M.A. Með þeim
nöfnum var afar kært og er vafa-
lítið að hin mikla þekking Stein-
dórs á landi, sögu og þjóð og þá
ekki síst persónusögu, var að
mestu leyti frá afa hans komin.
Það er ógleymanleg upplyfting
og geðbót að hafa ferðast með
þeim nöfnum um landið, þá fékk
allt líf og sögu.
Að loknu laganámi settist ég
að hér á Akureyri, enda Dalvík-
ingur, í heimabyggð Steindórs og
hefur aldrei skugga borið á vin-
áttu okkar né hans góðu fjöl-
skyldu. Steindór var ötull félags-
málamaður, vinamargur og
hjálpsamur svo af bar. Hann
gerðist ungur frímúrari og fé-
lagsmaður í ýmsum félögum og
var árangur hans í prófkjörum
oft með þjóðsagnakenndum blæ
en hug hans allan átti KA og
vann hann að hag þess félags af
mikilli óeigingirni. Steindór var
sá eini fótboltaáhugamaður er
gat skýrt fyrir mér af skynsam-
legu viti listir fótboltans.
Hann var með eindæmum
hjálpsamur og eru því margir
sem standa í þakkarskuld við
þennan góða dreng. Í þeim hópi
er undirritaður, en sl. þrjú ár,
eftir að ég lét af störfum sem
dómstjóri Héraðsdóms Norður-
lands eystra 2008 og eftir að post
polio herti á mér tökin, hefur
hann reynst mér ómetanleg stoð
og stytta og aðstoð hans gert mér
kleift að búa í mínu nýja og góða
húsi áhyggjulaus. Fyrir þetta get
ég aldrei þakkað honum sem
skyldi, en geri nú er leiðir skilur.
Mikill harmur er nú kveðinn
að frú Guðrúnu, er sjá hefur mátt
eftir tveim sonum sínum með
skömmu millibili, þeim Sigbirni
fyrrv. alþingismanni og nú Stein-
dóri lögfræðingi, svo og eigin-
manni. Votta ég henni dýpstu
samúð, svo og systkinum Stein-
dórs, þeim Gunnari og Kristínu,
ættingjum og venslafólki öllu.
Far þú í friði, góði vinur.
Ásgeir Pétur Ásgeirsson.
Elsku besta
Hrönn mín. Nú þeg-
ar þú ert farin frá
okkur þá langar mig til að kveðja
þig með nokkrum orðum. Ég vil
þakka þér fyrir allt það góða sem
þú hefur gert fyrir mig og mín
börn. Þú reyndist mér mjög góð
tengdamóðir og náinn vinur. Við
spjölluðum oft saman um heima
og geima og þú varst vel að þér í
svo mörgu enda víðlesin og
áhugasöm um flest. Þegar ég kom
fyrst í heimsókn á Miðbrautina þá
tókst þú alltaf einstaklega vel á
móti mér og ég fékk strax að
kynnast myndarskap þínum. Það
Hrönn
Thorarensen
✝ Hrönn Thor-arensen fædd-
ist í Reykjavík 13.
september 1933.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu Eir
23. janúar 2011.
Útför Hrannar
fór fram í kyrrþey.
skipti engu máli
hvaða dagur var eða
hvað klukkan var,
maður gat alltaf bú-
ist við heimabökuðu
ljúfmeti með fun-
heitum kaffibollan-
um.
Við náðum alltaf
vel saman og ég
fann fljótt fyrir
væntumþykju þinni
í minn garð. Þér var
alls ekki sama um þennan unga
tengdason og þú komst því alla tíð
vandlega til skila með orðum þín-
um og athöfnum. Ekki minnkaði
væntumþykjan þegar stelpurnar
okkar Vilmu komu í heiminn ein
af annarri og þeim varstu alveg
einstaklega góð amma. Þú sást
ekki sólina fyrir þeim og ekkert
var nógu gott fyrir þessar litlu
prinsessur. Væntumþykjan var
svo sannarlega endurgoldin en
hjá ömmu sinni vildu stelpurnar
okkar helst vera. Besta dæmið
um þetta var þegar Hildur, þá 7
ára, valdi frekar viku gistingu hjá
þér fram yfir Lundúnaferð með
okkur foreldrunum án þess að
hika. Með þér varð heimurinn svo
skemmtilegur. Þú spilaðir fyrir
þær á gítarinn eða orgelið, þú last
mikið fyrir þær, lékst við þær,
teiknaðir með þeim og einhverra
hluta vegna, töfrum líkast, þá
unnu þær þig alltaf í spilum. Hjá
þér lifðu þær eins og blóm í eggi.
Það er svo merkilegt hve fljótt
þessi tími hefur liðið og auðvitað
hefði maður viljað fá miklu lengri
tíma með þér. Árin eftir að Alli
fór frá okkur hafa verið þér erfið
og undanfarna mánuði höfðu
veikindi þín tekið frá þér svo
margt.
Þakka þér, elsku Hrönn, fyrir
allt það góða. Ég mun varðveita
allar góðu minningarnar um þig
um ókomin ár.
Þinn tengdasonur,
Ingimar Þór Friðriksson.
„Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.“
(Bubbi Morthens)
Sólin skín og ég finn ilm af sjó
og sumri. Grænir hagar og
bóndabæir blasa við norðan meg-
in vegarins en sunnan megin er
ein fegursta fjara landsins. Leiðin
liggur fram hjá Knarrarósvita og
Rjómabúinu á Baugsstöðum. Ég
heyri steinana skoppa á veginum
þegar við keyrum eftir malarveg-
inum. Ég hef farið þessa leið á
hverju sumri frá því að ég man
eftir mér, fyrst með foreldrum
mínum, síðan föðursystur minni
en nú keyrði ég sjálf. Ég var á
leiðinni að heimsækja ömmu
mína sem vann á bóndabæ á
sumrin sem ráðskona. Veðrið var
sérstaklega fallegt þennan dag.
Ég keyrði upp að bænum og
amma tók á móti mér eins og allt-
af. Hún var glöð að sjá mig og ég
hana. Það var alltaf dálítið sér-
stakt að koma inn í húsið en þar
var mikið af gömlum munum sem
höfðu varðveist frá tímum gamla
burstabæjarins sem var nú að
hruni kominn og stóð fyrir fram-
an nýrra húsið. Ilmur af nýbök-
uðum kökum tók á móti mér þeg-
ar ég steig inn um dyrnar. Amma
var að vinna eitthvað í eldhúsinu.
Ég settist á kollinn hjá gluggan-
um og spjallaði við hana á meðan.
Ég þáði hurðarbakskaffi hjá
henni eins og svo oft áður. Eftir
síðdegishressinguna gengum við
út í fjósið og litum á kálfana sem
ég hafði alltaf svo mikla ánægju
af áður en við náðum í beljurnar.
Þannig leið dagurinn hjá ömmu í
sveitinni. Ég á ótal minningar um
Hrönn ömmu mína, bæði frá
sveitinni og svo heima hjá henni
og afa. Alltaf tók hún vel á móti
manni og ég man varla eftir henni
annars staðar en í eldhúsinu.
Amma hafði mikla ánægju af
tónlist, söng í kórum og spilaði á
píanó, gítar og orgel. Stundum
spilaði hún fyrir okkur eða reyndi
að kenna mér á gítar eða píanó.
Það var alltaf gott að tala við
ömmu og við gátum talað saman
tímunum saman.
Elsku amma mín, ég vil þakka
þér fyrir allar þær góðu minning-
ar sem ég á um þig. Guð geymi
þig.
Þín
Hrönn.
Ég á margar góðar minningar
sem tengjast Hrönn, móður
Vilmu vinkonu minnar. Þessar
minningar eru mér afar kærar og
ylja mér um hjartarætur. Við
Vilma kynntumst á fyrsta ári
okkar í Hagaskóla. Heimili henn-
ar var á Hjarðarhaga, rétt hjá
skólanum. Fljótlega varð ég því
daglegur gestur á heimili þeirra
Hrannar og Aðalsteins. Þegar ég
hugsa um eldhúsið á Hjarðarhag-
anum þá var það einmitt eins og
eldhús á að vera, hjarta heimilis-
ins, þar sem fjölskyldan kom
saman, borðaði og spjallaði sam-
an. Hrönn hafði þau áhrif að and-
rúmsloftið var mjög hlýtt og af-
slappað. Hún naut þess að vera
með fjölskylduna í kringum sig og
búa til góðan mat og kökur. Í
hennar augum voru allir jafnir og
ávallt pláss við eldhúsborðið
hennar. Heimili hennar var mjög
snyrtilegt og fallegt, húsgögnum
og hlutum var komið fyrir af natni
og smekkvísi. En mestu alúð lagði
hún í það að öllum liði þar vel.
Hrönn var góð og falleg. Ég
minnist þess hversu barngóð hún
var, hversu ánægð hún var með
barnabörnin sín og hlakkaði til að
hitta þau. Það var ákveðin ró í
kringum hana en hún hafði líka
góða kímnigáfu, hafði gaman af
því að taka þátt í líflegum um-
ræðum og hlæja á góðum stund-
um. Mér sýndi hún alltaf hlýju og
velvild. Minninguna um Hrönn
mun ég varðveita í huga mínum.
Hvíl í friði.
Valgerður (Vala).