Þjóðlíf - 01.06.1989, Síða 61

UPPELDI
Einbeitt börn við skap-
andi starf. Talið frá
vinstri Arnar Proppé 5
ára, Jón Karl Sigurðs-
son 6 ára, Berglind
Sigurðardóttir 5 ára og
Karen Marteinsdóttir 5
ára.
Og börnin þurfa að fá nægjanlegan tíma til
að kynna sér hlutina og tjá sig um þá. Pað vill
oft á tíðum brenna við í þessu nútímaþjóðfé-
lagi að fólk fái ekki nægilegan tíma til að gera
hlutina. Að skoða hlutina vel er í raun for-
senda þess að maður geti lagt raunsætt mat á
þá. Við erum ekki að búa til einhverja lista-
menn, þó við hlúum vel að sköpunargáfunni,
heldur sjálfstæða einstaklinga sem eru gagn-
rýnir á hlutina og sjá fleiri en eina hlið á
málunum", segir Guðrún Alda um sköpun-
arþáttinn í uppeldisstarfinu.
„Fyrir einu ári fórum við nokkrar fóstrur
héðan ásamt nemendum í Fósturskólanun í
kynnisferð til Ítalíu til að kynna okkur upp-
eldisstofnanir sem starfa í anda Malaguzzi“,
segir Sigurhanna, „og það kom mér sérstak-
lega á óvart hve opnir Italir eru gagnvart
öllu. Ég man sérstaklega
eftir einu heimili þar sem
m.a. var unnið með sjón-
varpið, sem vissulega er
orðið veigamikill þáttur í
lífi flestra. í stað þess að
horfa á það sem óvirkir
áhorfendur var börnun-
um kennt að horfa á það
með gagnrýnum augum.
Hér á landi hefur verið
mikil umræða um hvort
banna eigi börnum að
leika með svokölluð
stríðsleikföng, en á sum-
um þessara heimila á íta-
líu var einnig unnið með
þau. Þeir segja sem svo
að þar sem þessir hlutir séu til í umhverfinu
sé sjálfsagt að vinna með þá eins og aðra
hluti. Pað er mikið til í þessu því við erum
ákveðinn hluti af þeim þjóðfélagsveruleika
sem við lifum í og því getur það verið var-
hugavert að loka augunum fyrir öðrum hlut-
um hans. Hlutverk okkar sem uppalenda
hlýtur að vera að hjálpa börnunum við að
takast á við raunveruleikann".
Undir þessi orð Sigurhönnu tók Guðrún
Alda og bætti því við að lokum að það væri
mikilvægt að kynna fyrir börnunum sem flest
af því sem þau mæta í þjóðfélaginu. „í þessu
sambandi er t.d. hægt að benda á tölvuna,
sem er að verða æ stærri hluti af lífi okkar
flestra. A Italíu voru börnin höfð með þegar
kaupa átti tölvu á eitt barnaheimilið. Og
með því að kynnast tölvunni, starfsemi
hennar og hagnýti komust
þau að þeirri sjálfsögðu nið-
urstöðu, sem vill nú oft
gleymast að tölva starfar
ekki nema hún sé sett í sam-
band. Á þennan hátt skynj-
uðu börnin að það væru þau
sem stjórnuðu tölvunni en
hún ekki þeim“. Og að þess-
um orðum sögðum þakkaði
Þjóðlíf þeim stöllum fyrir
spjallið, enda komið að
„drekkutíma“ eins og krakk-
arnir kalla það, en „nón-
máli“ eins og fóstrurnar eru
að reyna að kenna þeim.
Kristján Ari.
Myndverkið „Hár“ eftir
Guðmund Óla Hauksson 6
ára.
Að sögn þeirra Guðrúnar og Sigurhönnu
byggist starfið á Marbakka mikið á hópvinnu
þar sem unnið er út frá einhverju meginþema
sem er börnunum þekkt. í vetur var megin-
þemað í hópavinnunni „Hvað er ég?“. —
„Við skoðuðum ásamt börnunum
„mannslíkamann" og „hugsunina" út frá
ýmsum hliðum og reyndum síðan að fá börn-
in til að tjá sig um hugmyndir sínar hverju
sinni á margvíslega vegu, t.d. með framsögn,
leikrænni— og myndrænni tjáningu, for-
mmótun og söng. Pað var gífurlega gefandi
fyrir okkur fullorðna fólkið og við urðum vör
við miklar framfarir hjá börnunum. Við
stöldruðum t.d. lengi við heilann, því börnin
sættu sig ekki við að hann væri bara líffæri
því þar væri sálin, sem stjórnaði öllum okkar
gerðum og hugsunum. Út frá þessu spunnust
miklar og fjörugar umræður
og frjóar hugmyndir barn-
anna endurspegluðust bæði í
leik þeirra og starfi. Og það
kom okkur á óvart hve miklir
heimspekingar börnin geta
verið.“
„Við leggjum mikla
áherslu á að börnin tjái sig
með öllum líkamanum en
ekki bara með töluðu máli.
61