Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Síða 12

er ekki einu sinni sýnandi sínum besta vini. En ég finn á mér að það er
eitthvað í þessu sem skiptir mig miklu. Síðan þróast hugmyndin í stökkum,
myndbreytingum. Ég rýni af og til í þetta og leita fyrir mér, juða við allskonar
tilraunir ekki síst til að halda undirvitundinni við efnið. Undirvitundin er
einfaldlega svo miklu menntaðri eða þroskaðri en restin af vitsmununum.“
íslenskur kondór
Önnur Ijóðabók þín, Hlýja skugganna, kom útsexárum eftir þá fyrstu ogfékk
mjöggóðar viðtökur jafnt hjá gagnrýnendum sem lesendum. Bjóstu viðþessum
viðtökum?
„Ég hafði aðallega legið í ferðalögum og sjálfsnámi þessi ár, nú og svo að
vinna fýrir hvoru tveggja. Reyndar leit ég líka á ferðalög og geri enn sem hinn
prýðilegasta háskóla. En það er rétt, ég var lengi að dunda við þessa bók og
svo bættist við að hún lá í heilt ár hjá forlaginu þannig að mig skorti ekki
tímann til að fá alla þá bakþanka sem hugsast gat, gera þetta sem sagt eins
vel úr garði og mér var mögulegt enda varð ég á endanum nokkuð öruggur
með hana. Það gerðist hinsvegar ekki annað á meðan. Ég var orðinn ansi
njörvaður í þessari bók þegar hún loks kom út og viðtökurnar komu sér þess
vegna vel, efldu sjálfstraustið og komu mér aftur á fullt. Ég átti mikið efni
sem ekki hafði náð inn í bókina og næstu tvö árin bættist svo við það sem
aldrei fyrr. Það má eiginlega segja að ég hafi ekki haft undan síðan. Að vísu
hendi ég svona 90 prósentum þegar bækurnar raðast endanlega saman en
ég ligg samt alltaf með of mikið. Ég hef heldur aldrei getað séð það sem
sérstakt keppikefli að gefa út. Þessar ljóðabækur mínar eru eins og snið í
gegnum ákveðna þróun. Þegar kaflaskipti verða á þróuninni er hins vegar
bæði hollt og rétt fyrir mig að koma efninu frá mér, losna við það sem ég næ
ekki meiri árangri með. Eftir að búið er að prenta vil ég svo helst ekki þurfa
að opna bókina. Ég fer alltaf aðeins hjá mér. Ég kem þeim fyrir í svo
afmarkaðri deild í höfðinu að ég á meira að segja erfitt með að rifja upp þá
hugsun sem ég var þó með á heilanum allan þennan tíma sem ég vann að
þeim. Bækur eru bara búnar og farnar, verða að standa einar á þeim
forsendum sem þeim voru gefnar.“
Hugmyndasvið bókarinnar er um margt víðara en gekk og gerðist þá með
íslenskar Ijóðabœkur. Það vœri helst að hægt vœri að bera það saman við nafna
þinn Daðason.
10
TMM 1996:4