Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Qupperneq 92

en nokkuð annað i heiminum. Meira en sjálfan þig. Ég veit það vel.
Og ég elska þig einmitt fyrir það. En þú verður að hætta þessu! Þú
verður að sætta þig við, að hún er farin. Þú verður að fara að læra að
lifa þínu eigin lífi.
Indriði:
Þú lætur náttkjólinn vera!
(.Kristín Ólöf er komin fram í stofuna. Hún heldur á náttkjólnum og
brýtur hann samanfyrir augum föður síns).
Kristín Ólöf:
Sjáðu pabbi. Ég held á náttkjólnum hennar mömmu. Og nú brýt ég
hann saman. Og svo set ég hann í skjóðuna mína. Frammi í forstofu.
Og svo hættum við þessu.
Indriði:
(Fastmæltur). Ef þú lætur ekki náttkjólinn vera, þá skaltu fara héðan
strax. Og koma aldrei aftur. Þá vil ég aldrei aftur sjá þig.
Kristín Ólöf:
Pabbi, hættu þessu. Ég set náttkjólinn í skjóðuna mína. Og svo ætla ég
að vaska upp.
Indriði:
Þú átt ekkert með að taka náttkjólinn hennar mömmu þinnar. Láttu
mig fá hann!
Kristín Ólöf:
Nei. Nú hættum við þessari vitleysu.
Indriði:
(Gengur til hennar og tekur afhenni kjólinn). Ég skal segja þér það,
Kristín Ólöf, að ég er ekki einn af óþekku krökkunum þínum. Hér er
það ég sem ræð. Kjólnum held ég og ég læt hann aftur á rúmið hennar
mömmu þinnar. Og þér kemur það ekki við.
Kristín Ólöf:
Æi, pabbi.
Indriði:
Farðu, Kristín Ólöf. Farðu!
90
TMM 1996:4