Svava - 01.04.1899, Blaðsíða 31

—463—
þvottaborð, búningsborð, þríi' eða fjórir stólar, lftið borð
sem stóð bjá rúmino, nokkrar bækur og krossmark er
hékk ú veggnum. Sjúklingurinn lá breyfillgarlaus; bún
sá ekki frarnan í bann, en ’ þegar hann talaði, virtist
benni röddiu mjög undarleg.
Það voru tveir læknar viðstaddir; annar þeirra var
sjúkrabúss-Iæknirinn, en hinn þekti húu að var Sir Jaines
Carlingford, bezti læknirinn sem .þá var uppi. Þeir töl-
uðu saman í hálfum hljóðuin og með alvörugefni. Hún
vissi ekki livernig þ/í var varið, en þessi sjón minti
hana á læknana að Colde Fell forðum. Sir James snéri
sér að henui og horfði undrandi á hið forkuunar fríða
andlit, sem virtist ekki eiga skylt við neitt jarðneskt.
’Égþarfað tala fáein orð við yður, systir1, mælti
hann, og fór hún þá með hann afsíðis inn í lítið herbergi.
‘Það verður lítið sem þér þurfið að gera, en verkið verð-
ur þreytandi. Sjúklingurinn vill ómögulega trúa því
að hann sé í nokkurri hættu; sannleikurinn er að hann
þjáist lítið eða ekkert; hryggurinn er brotinn; það er al-
gerloga úti um hann. Það or ekkert annað að gera en
að hofa gætur á lionum, liugga hann og hughreysta, þar
til hann deyr. Þér megið gefa honum vín—brennivín—•
hressandi drykk, en komið honum, eins fljótt og yður
er unt, í skilning um að hann liljóti að deyja. Karl-