Íþróttablaðið - 01.11.1979, Side 19

Hinum megin
við borðið
— Og tjvermg líkar þér svo
„hinum megin við borðið“, ef
hægt er að orða það svo, sem
íþróttafréttamaður? Nú skilst
mér að íþróttamenn hafi sjaldn-
ast nema illan bifur á slíkum
mönnum?
„Jú, mér líkar vel hjá útvarp-
inu. Þetta er starf alveg við mitt
hæfi, og félagarnir á fréttastof-
unni eru stórkostlegir. Satt er
það, íþróttafólk hefur óft litið
fréttamenn hornauga. Sjálfur
gerði ég það, ég leit íþróttafrétta-
menn mjög misjöfnum augum
meðan ég var í keppni. En auð-
vitað eru íþróttamenn hégómleg-
ir eins og aðrir. Hólið kitlar, en
gagnrýni eiga menn erfitt með að
taka. Reyndar er ég í þeirri að-
stöðu vegna reglna sem gilda um
fréttaflutning í útvarpinu, að ekki
er ætlast til þess að ég hafi miklar
skoðanir á einu eða neinu. Mér
líkar þetta stórlega illa. Ég vil
einmitt að útvarpið hafi skoðun í
þessum málum. Ef einhverjar
skoðanir eiga að koma fram í
fréttum hjá mér, þá verða
einhverjir aðrir að hafa þær og
koma þeim á framfæri.
Annað sem ég skil ekki hjá
ríkisútvarpinu, það er þetta
mannaleysi. Við erum tveir hjá
ríkinu sem sinnum fréttum af
íþróttum, Bjarni Fel. hjá sjón-
varpinu og ég hjá útvarpinu.
Þetta er allt of lítið. Við ættum
allavega að geta gripið til ann-
arra, þegar mest er um að vera.
íþróttagreinum er sífellt að fjölga
og öllu þarf að sinna. Þetta er
varla lengur á færi eins manns“.
— Hvernig fannst þér svo að
setjast niður við hljóðnemann og
lýsa íþróttakeppni fyrir áheyr-
endum?
— Ég þurfti að gera það mán-
uði eftir að ég byrjaði hjá út-
varpinu. Ég var taugaóstyrkur,
það var á hreinu. Síðan leið það
hjá, og ég hef aldrei síðan haft
nein ónot af því. Það hafa verið
Snúið á Ingólf
Dæmigerð mynd af Hermanni í handknattleiknum. Hann hefur þarna
ruglað Ingólf Óskarsson í ríminu, komist framhjá honum og reynir
markskot af línunni.
ntjög hæfir menn á undan mér í
þessu starfi, og einn félagi minn á
fréttastofunni er einmitt Sigurður
Sigurðsson. Hann hefur gefið
mér mörg og góð ráð í sambandi
við starfið. Ég hef verið ánægður
með undirtektirnar sem þessar
lýsingar hafa fengið. Þó er
stundunr hringt meðan á lýsingu
stendur og kvartað yfir því að ég
sé að tala um veðrið eða eitthvað
annað, sem fólk telur ekki í
sambandi við leikinn. Hinsvegar
hef ég enn ekki verið vændur um
hlutdrægni. Þó álpaðist út úr mér
upp á Skaga, þegar heimamenn
léku við Val: Æ,æ,æ ..., þegar
Valsmenn misnotuðu tækifæri.
Ég áttaði mig ekki fyrr en of seint
að ég var ekki Valsmaður að
fylgjast með mínum mönnum. Ég
gat svo jafnað þetta upp skömmu
síðar, þegar Skagamenn
misnotuðu álíka tækifæri.
Erfiðast er það þó, þegar lýst er
leiðinlegum leik. Maður reynir
að gera hann skemmtilegri en
hann er. Það kostar mikla
áreynslu fyrir þann sem rembist
við að lýsa slíkum leikjum. Það
eru kannski 70 innköst í leiknum,
boltinn berst næstum aldrei inn í
vítateigana. Þetta hefur gerst í
knattspyrnunni. Hinsvegarhef ég
lýst einum 30—40 handbolta-
leikjum, og þar hef ég verið
19