Heilbrigðisskýrslur - 01.12.1930, Qupperneq 28

26
14. Rauðir hundar (rubeolae).
Töflur II, III og IV, 14.
Sjúklingfafföldi 1921—1930:
1921 1922 1923 1924 1925 1926 1927 1928 1929 1930
Sjúkl. „ 11 5 4 132 449 52 18 29 102
Faraldúr var að rauðum hundum i Reykdælahéraði og á Austfjörð-
um síðustu mánuði ársins.
Læknar láta þessa getið:
Reijkdæla. Rauðir hundar komu upp í Laugaskóla í nóveinber. Hafa
sennilega borizt þangað með stúlku vestan úr Eyjafirði. Hún veiktist
ekki, varð aðeins vör kregðu á brjósti. Veikin tók alla móttækilega
i skólanum og á næstu bæjum en breiddist ekki frekar út um héraðið.
Veikin var undantekningarlaust væg. Var útdauð fyrir áramót.
Fljótsdals. Rubeolae komu neðan af Reyðarfirði í miðjum desember,
gekk hér fram yfir áramót og tók marga sjúklinga, þó meiri hluti bæja
slyppi ineð samgönguvarúð.
15. Skarlatssótt (scarlatina).
Töflur II, III og IV, 15.
Sjúklingafföldi 1921—1930:
1921 1922 1923 1924 1925 1926 1927 1928 1929 1930
Sjúkl. 303 232 163 26 7 10 5 14 10 204
Dánir 8 1 4 „ ............................. 3
Skarlatssóttin, sem virtist að því komin að deyja út í landinu, gerði
talsvert vart við sig á þessu ári og má heita faraldur að henni á Norð-
urlandi frá Blöndósi til Akureyrar og einnig á Suðurlandi frá Síðu til
Eyrarbakka. Nokkurra tilfella verður einnig vart í Rvík og Hafnarfj.
Læknar telja veikina yfirleitt væga, en þó verður hún 3 að bana.
Læknar Iáta þessa getið:
Sauðárkróks. Skarlatssótt hefir stungið sér niður hér á Sauðárkróki
frá júnímánuði. Hefir hún lítið borizt upp um sveitir, enda verið reynt
að halda henni í skefjum og sóttvörnum beitt, eftir því sem unnt hefir
verið. Það, sem hélt veikinni við, var það, að mörg tilfelli voru svo
væg, að læknis var ekki vitjað. Hefir hún svo breiðst út frá þessum
vægu tilfellum, þar sem engrar varúður hefir verið gætt. Enginn dó úr
veikinni eða afleiðingum hennar.
Sigluff. Skarlatssóttin harst hingað með fjölskyldu frá Akureyri. Hún
kom upp um háannatímann í stóru húsi, þar sem bjuggu 10 eða 12
fjölskyldur. Sjúkrahúsið var fullsett. Sóttvörnum var ómögulegt að
koma við, nema upp á samvizkusemi, heiður og æru fólksins. Það vill
oft verða hrotgjarnt um sóttvarnir, þegar maður stendur sjálfur í
prísundinni. Oftast svo að foreldrar og heimilisfólk í því húsi, er sótt-
in gengur, gefa dauðanum og —< (sit venia verbo) hverjir veikjast hjá
öðru fólki, sem annars er oft og tíðum bezta vinafólk og kaffisystur
hugular um mannorð sitt og allra annara. Þetta er svo einkennilegt
um smitsama sjúkdóma, að æðrast um veikina í öðrum húsum, en