Heilbrigðisskýrslur - 01.12.1930, Qupperneq 124

122
Surair hafa viljað draga gildi Schickprófsins í efa, talið ónæmið
meira koraið undir arfgengi en smitun og iítið viljað leggja upp úr
Schickprófinu, Rannsóknir Heinbeckers og Irving-Jones1) í Grænlandi
voru líka af mörgura taldar benda í þá átt. Þeir fundu nl. 37 af 49
raanns á ýmsum aldri Schick -f-, og' var þó ekki kunnugt um neinn
faraldur af barnaveiki. Þessi útkoma hjá Eskiraóunum þótti styrkja
þá skoðun, að næraleikinn fyrir barnaveikinni væri meira kominn und-
ir disposition en smitun. Dudleij hefir bent á, að öll börnin sem voru
innan 12 ára aldurs í þessum Eskimóahóp, hafi verið Schick -þ, og
gæti það hent til, að barnaveikisalda hafi gengið yfir þá, sem eldri
voru.
Þeir sein reyndastir eru í þessura efnum, eru sanit sannfærðir ura
jiað, að Schickprófið er alláreiðanlegur raælikvarði á næmleikann
fyrir barnaveiki. Park í New York, sein raun hafa allra nianna mesta
leynslu á jiessu sviði, segist t. d. aldrei vita til, að barn, sera hafi veriö
greinilega Schick hafi fengið barnaveiki. Þær rannsóknir, sem hór
hefir verið gerð grein fyrir, benda líka eindregið í þá átt, að útkoman
á Schickprófinu sé engan veginn undir arfgengri disposition komin,
heldur miklu fremur undir því, hvort viðkomandi hefir smitazt af
harnaveiki eða ekki.
Barnaveiki og kgnferöi. Það er ekki einungis hér, heldur allsstaðar
annarsstaðar, þar sem Schickpróf hafa verið gerð, sein kvenkynið
reynist næmara fyrir barnaveikinni heldur en karlkynið. Sjúkratöl-
nrnar sýna líka það sama. í yfirliti yfir barnaveiki á 10 ára tímabili í
Blegdams Hosj)ital (Khöfn) sést, að af 12700 sjl. voru 5923 karlkyns
og 0837 kvenkyns. í Berlín hefir Seligmann gefið yfirlit yfir barna-
veikissjúklinga þar, og kemur þar líka greinileg'a í ljós, að kvenkynið
er i meirihluta. Gúnther kemst að þeirri niðurstöðu, að meðal barna-
veikissjk sé drengir í meirihluta fram að 4 ára aldri, en nieð aldrin-
uin koraist kvenfólkið í yfirgnæfandi raeirihluta.
Saraa er útkoinan í línuriti i bæklingi, sem Med. Research Council
hefir gefið út ura 20000 barnaveikissjl. 1910—1912.
Niðurstaða. Schickpróf á 814 börnum á aldrinum 8—14 ára í Rvík
sýna, að ónærai fyrir barnaveiki er rajög lítið útbreitt á þessum aldri.
Þó að yngri börn hafi ekki verið prófuð, má ganga að því vísu, að hjá
þeim sé ónæmið síst meira né útbreiddara (að undanteknum brjóst-
börnum). Svo má heita, að ekki hafi bólað á barnaveiki í Rvík síðustu
0 árin og yfirleitt lítið borið á veikinni um langt skeið. Er það vafa-
laust orsökin til þess, hve ónæraið fyrir veikinni er nú lítið útbreitt.
En barnaveikin er einn af þeira sjúkdómura, seui gengur í öldum með
niargra ára millibili, og er engin ástæða lil að ætla, að við sleppum lil
langframa við hana. Er því full ástæða íil að athuga, hvort ekki sé ráð
að taka upp ahnenna bólusetningu gegn veikinni í tíraa, þar seni þétl-
býlast er, sérstaklega i Reykjavík. Því að þó að mikið gagn sé að
barnaveikis-serum, þá er það ekki einhlítt ef um svæsna barnaveiki
er að ræða og ávinningur fyrir þjóðfélagið að koraa seni raest í veg
fyrir sjúkdórainn. Það er því frekari ástæða til að athuga þessa leið
1) J. Immunol. 15, 395.