Strandapósturinn - 01.06.1982, Blaðsíða 74

unum ósköp rólegar og bíða meðan egg og dúnn var tekið fara síðan
aftur á hreiðrið ánægjulegar á svip og fasi, sumar kollurnar voru svo
spakar að það var hægt að taka þær af hreiðrunum og hafa þær í kjöltu
sinni meðan egg og dúnn voru tekin en aðrar ruku upp með argi og
gargi og flugu út á sjó áreiðanlega reiðar yfir ónæðinu.
Þegar fór að líða á varptímann var hætt að taka egg og leið þá ekki á
löngu að fyrstu ungamir fóru að skríða úr eggjunum, þegar þeir voru
orðnir vel þurrir fóru þeir strax að fara úr hreiðrinu og móðirin með
allan hópinn á eftir sér út á sjó í matar leit þegar margar kollur voru
komnar saman á sjóinn vildu þær hafa sem flesta unga með sér og hirtu
ekki um þótt þær tækju frá öðrum kollum. Svona er lífið og tilveran.
Þegar fuglinn var farinn að leita út sem svo var kallað var fyrir alvöru
farið að taka dúninn, væri útlitið fyrir rigningu eða vont veður var farið
frá í eyjar, hólma og sker og tekinn eins mikill dúnn og hægt var því
dúnninn mátti ekki blotna þá varð hann verri vara.
Alltaf var dúnninn breiddur út til þerris þegar logn var og sólskin
hrist úr honum ruslið eins og hægt var, tekið ofan af dúnbreiðunni það
besta og látið i poka en það sem lakara var þurrkað enn betur og hrist
þannig haldið áfram að hrista og sóla dúninn þar til hægt var að búa
hann undir aðal hreinsunina, en hún fór þannig fram. Grind var búin
til, á hana voru boruð göt á gaflana snæri dregið í götin og strengt á
milli gaflanna síðan var hæfilega stór viska af dún sett á strenginn og
strokið upp og niður með höndunum og rusl hrist úr ennfremur týndar
úr fjaðrir og strá, uns kominn var nógu mikill hálfhreinsaður dúnn svo
hægt væri að byrja á aðal hreinsuninni.
Venjulega voru tvær stúlkur að hreinsa en sú þriðja hitaði fyrir þær
báðar, eldavél var sett upp í útihús, járnplata var lögð á vélina, eldur
var lagður í, dúnninn hitaður þar til stráin voru orðin svo þurr að þau
molnuðu undir höndunum þegar viskin var kreist og hrist.
Dúngrindurnar voru eins og undirbúnings — grindurnar nema
snæri voru strengd svo fast sem mögulegt var, stúlkurnar settust i sæti
sín og tóku hver sína grind efri hlið grindarinnar var reist á ská upp við
vegg en neðri hliðina höfðu þær í kjöltu sinni, þegar dúnviskin var
orðin mátulega heit skipti hitunarstúlkan dúnviskunum og rétti
hreinsunarstúlkunum sína viskina hvorri, þær tóku við og hristu af
miklu kappi var það bæði erfitt og leiðinlegt verk og alltaf langur
72