Strandapósturinn - 01.06.1982, Blaðsíða 111

fólkið og smiðirnir höfðust við í skúrum og tjöldum en móðir mín
svaf á sönglofti kirkjunnar það sumar. Þess vegna var að ég svaf
þar hjá henni um sumarið er ég kom að heimsækja hana. Hún
sagði mér að sér hafi liðið vel þarna í kirkjunni þetta sumar.
Hvortveggja var að hún var ekki myrkfælin og hitt að hún var
mjög trúuð kona. Hún svaf þarna á því sama lofti sem hún hafði
svo margt oft staðið á og sungið við messu.
Það hef ég fyrir satt að söngurinn í Kollafjarðarneskirkju þótti
mjög góður, þegar þær sungu þar báðar móðir mín og Guðný
kona séra Jóns.
Áfram er haldið, meðan ég rifja þetta upp neðan við bæinn í
„Hlíð“ sem er fyrir löngu komin í eyði.
Forvaðinn þar fyrir utan er mér hliðhollur ekki komin flæði
svo ég kemst klakklaust út Drangavíkina sem liggur meðfram og
suður af skeiðinu. — Vík þessi er sem vin í eyðimörk þá norðan
vindar blása og oft hefur búsmali flúið þangað undan vondum
veðrum. Þama er sléttlendi nokkuð grasi gróið og þess er vel gætt
af tveim skessum, sem urðu eitt sinn of seint fyrir, þá þær stóðu
við mokstur og hugðust aðskilja Vestfjarðarkjálkann frá aðal-
landinu.
Nyrst í víkinni fer ég upp á melinn skeiðið og er þá snerti—
spölur að kirkjunni. Hún stendur á fallegum stað með víðáttu til
allra átta. Tuminn veit í vestur sem siðvenja er og þar framaf
liggur kirkjugarðurinn. Ég svipast þar um litla stund, kannast
við nokkra vini og ættingja en fleiri eru þó sem ég get ekki lesið
nöfn af.
Að síðustu geng ég að kirkjunni, hún er opin. — Minningin
sýnir mér séra Jón Brandsson í fullum skrúða fyrir altarinu
blessandi með uppréttum höndum yfir söfnuðinn. Tónið er
hljómfagurt og það smýgur inn í vitund mína sem eitt það
fegursta helgitákn sem kirkjan hefur yfir að ráða. Það er lof-
söngur til alls þess sem lifsandi dregur. Dýrðaróður frá einum
litlum söfnuði á mörkum þess byggilega heims sem við hrærumst
í til meiri og betri tilveru handan við óþekktan hjúp sjáanlegrar
veraldar. Það síðasta sem ég má heyra, er að kórinn innsiglar
þetta ákall með stóru amen.
109