Strandapósturinn - 01.06.1982, Qupperneq 164

saman máttlaus, svo að hann nam staðar, og kvaðst ekki geta
gengið lengra. Tók þa fylgdarmaður hans sem Tómas hét hann á
bak sér og bar hann á herðum sér um hríð. Dró þá af presti og
lagði Tómas hann niður, en veður var stillt. Hljóp þá Herdís,
kona Tómasar og systir prests, sem með þeim var, sem harðast
hún kunni heim til Kollafjarðarness og sagði frá hvar komið var.
Fóru menn þá með henni og höfðu með sér voð, lögðu prest þar í
báru hann heim til bæjar á Kollafjarðarnesi. Segja sumir að
hann andaðist á leiðinni til bæjarins, en aðrir meina að hann
væri þá enn með lífsmarki, er til bæjarins kom. En þar dó hann
þann dag.“
Séra Jón Björnsson var skýrleiksmaður og góður prestur, en
drykkfelldur nokkuð að mælt er, og átti ef til vill meðfram þess
vegna jafnan við erfiðan efnahag að stríða, enda ómagamaður.
Séra Jón og kona hans eignuðust 6 börn á þeim fáu árum, sem
hann var aðstoðarprestur föður síns, og var hið yngsta þeirra
aðeins nokkurra vikna gamalt er faðir þess féll frá, svo mjög fyrir
aldur fram. Elzt barnanna var Guðbjörg, fædd á ísafirði árið
1826 og því aðeins tæpra 12 ára að aldri er faðir hennar lézt. I
kringum tvítugsaldur mun hún hafa gifzt Jóni bónda Jónssyni á
Bassastöðum í Steingrímsfirði og eignast með honum 5—6 börn,
sem úr bernsku komust. Annað barn þeirra Bassastaðahjóna var
hinn nafnkunni Jón Strandfjeld, brennivínsberserkur og barna-
fræðari um miðbik ævi sinnar. Varð hann maður fjörgamall og
öðlaðist því fjölbreytta og stundum bitra lífsreynslu. Einn hinna
tilviljanakenndu duttlunga á æviferli hans var, þegar hann á efri
árum lenti í hópi þeirra andríku originala, sem meistari Þór-
bergur leitast við að sviðsetja í bókinni „Islenskur aðall“.
Á yngri árum var Jón mikill myndarmaður og flestum öðrum
betur gefinn til líkama og sálar, orðvís og jafnan nokkuð orðskár.
Um nafnið Strandfjeld, er hann tók sér á fullorðinsárum, kvað
hann svo að orði, að heita Jón Jónsson er ámóta og hundur
hundsson. En sennilega er þó Strandfjelds nafnið aðallega
sprottið af samvistum hans og allnánum kynnum við norska
sjómenn norðanlands. Tiltölulega ungur að árum mun Jón hafa
komizt í helzt til mikinn kunningsskap við „Bakkus“ konung,
162