Strandapósturinn - 01.06.2013, Qupperneq 38

36
Borðeyrar árin 1661 og 1662, eða á Rutefjord eins og staðurinn er
nefndur í Lovsamling for Island. Óvíst er að leyfin hafi verið not-
uð.
Á þessu tímabili voru aðeins tveir verslunarstaðir við Húnaflóa,
Höfðakaupstaður (Skagaströnd) og Kúvíkur í Reykjarfirði en oft
skutu einokunarkaupmenn sér undan því að sigla á Reykjarfjörð.
Mun það að einhverju leyti stafa af því að báðar hafnirnar voru
leigðar saman. Eitt skip var látið sigla á báða staði og sami kaup-
maðurinn gegndi þar verslun. Var Reykjarfjörður skoðaður sem
eins konar úthöfn frá Skagaströnd og látinn mæta afgangi ef
skipin voru í seinna lagi sem oft bar við.
Varð Reykjarfjörður því stundum út undan og þótt skipin
kæmu þangað höfðu þau jafnan skamma viðdvöl. Sjaldnast gátu
því aðrir en þeir sem næst bjuggu fært sér þessar skipakomur í
nyt. Ormur Daðason sýslumaður segir í bréfum til stiftamtmanns
1720–22 að enginn maður úr syðstu þinghánum í sýslunni,
Broddanes – Bæjarsóknum, hafi séð framan í kaupmanninn í
Reykjarfirði. Í sömu bréfum kemur fram að hollenskir duggarar
venji komur sínar á Strandir og reki sumir verslun þrátt fyrir að
slíkt sé stranglega bannað. Sýslumaðurinn kvartar yfir að þeir noti
sér neyð manna, selji dýrt og séu óbilgjarnir.
Úr Hrútafirði var verslun þá einkum sótt til Stykkishólms eða
Búðakaupstaðar og voru á þessum tíma mikil samskipti milli
Hrútfirðinga og hinna ýmsu verstaða á Snæfellsnesi og fólksflutn-
ingar allmiklir á milli héraða. Jafnvel var verslun sótt suður í
Hafnarfjörð og vestur á Ísafjörð af þeim er það gátu.
Fjarlægðirnar voru miklar, verslunarferðir langar og strangar
og Strandamenn því að vonum óánægðir með ástandið. Ormur
Daðason sýslumaður lagði oft til að kaupstaðurinn yrði færður
sunnar í sýsluna og árið 1740 stakk Einar Magnússon sýslumaður
upp á að siglingar á Skagaströnd og Reykjarfjörð yrðu lagðar
niður. Þess í stað yrði settur verslunarstaður á Borðeyri og Hún-
vetningum og Strandamönnum gert að sækja þangað. Þessi til-
laga fékk engan byr frá yfirvöldum.
Í ferðabók sinni frá síðari hluta 18. aldar segir Ólafur Olavius
að íbúum í nærsveitum Borðeyrar hafi verið mikið áhugamál að
siglingar þangað yrðu teknar upp. Hann taldi rök til þess góð,
menn ættu langt að sækja í kaupstað og hafnarskilyrði væru ágæt