Strandapósturinn - 01.06.2013, Blaðsíða 82

80
Þegar hún er komin á nákvæmlega sama blettinn og hin fyrri var
á er hún hvarf mér ríður skotið af hjá mér en því miður tókst mér
ekki að hitta sem skyldi. Eitthvað hafði veslingurinn þó særst því
blóð sást í slóð hennar sem ég rakti hátt upp í fjallshlíð eða svo
hátt sem ég komst fyrir bratta og hálku án þess þó að sjá hana
framar.
Þetta sem hér hefur verið frá greint mun varla þykja í frásögur
færandi, svo mikið hefur verið rætt og ritað um þessi mál af mér
vitrari og fróðari mönnum. En því er ég að segja frá þessu að
þetta eru bernskuminningar mínar og ekki þær auðgleymanleg-
ustu. Ég var alinn upp við mikla heimilisguðrækni þar sem hús-
lestrar með viðeigandi sálmasöng voru lesnir á hverjum helgidegi
árið út og á vetrum hugvekjur á hverju kvöldi og passíusálmar
sungnir um föstuna. Þrátt fyrir allt þetta guðrækilega uppeldi og
eigin reynslu í dulrænum efnum var það svo með mig að ég gat
aldrei orðið neinn trúmaður á sannkristilega vísu. Hefi alltaf verið
efagjarn í þeim efnum, jafnvel um framhaldslíf eftir dauðann þar
eð mér finnst það ekki samræmast vel lögmálum náttúrunnar,
einnig varla æskilegt þar eð ég tel að lífi muni ávallt fylgja þjáning
og sorg og því fremur sem það þroskast til meiri skilnings á hörm-
ungum lífsins, bæði manna og dýra. Það eitt að skilja þetta lögmál
lífsins hlýtur alltaf að verða hverri þroskaðri hugsun sífellt harms-
efni hvort sem hún hefur aðsetur hér á þessari jörð eða annars
staðar í tilverunni. Þetta táknar þó ekki það að ég neiti afdráttar-
laust nokkrum möguleikum í þessum efnum enda væri það þá
trú, aðeins með öfugu formerki. En fullkomnar sannanir eða af-
sannanir framhaldslífs held ég að hafi enn ekki fram komið enda
kannski best framvindu lífsins vegna að slíkar komi ekki. Ég hefi
skráð þessar hugrenningar mínar vegna þess sem fyrr var ritað
um dulsýnir mínar.
Fólkið heima
Alltaf var nokkuð margt fólk í heimili okkar, sjaldan færra en
20 manns og stundum fleira, einkum á vorin og sumrin er
mest var umleikis. Við börnin vorum þá átta heima. Elst var
hálfsystir okkar, Jensína Guðrún, f. 25. nóvember 1875, en hún
hafði mestan veg og vanda af uppeldi okkar og námi undir
fermingu enda hafði hún verið á kvennaskóla í Ytri-Ey og á hús-