Strandapósturinn - 01.06.2013, Side 115

113
skammtaður matur og borðaði þá hver á sínu rúmi sinn skammt.
Var þá grautur eða vökvun jafnan borin hverju og einu í sinni skál
er sérhverju okkar var tileinkuð. Þessar skálar tóku 2–3 merkur
hver en til voru fjögurra marka skálar, ætlaðar mestu matmönn-
um. Ég man að sumt af vinnufólkinu átti hornspæni sem það
borðaði vökvunina með en annars voru tinskeiðar notaðar af
flestum en til voru silfurskeiðar og hnífapör er notað var á hátíð-
um og tyllidögum þegar matast var við borð og er gestir voru sem
matur var borinn á borð fyrir. Annars létum við matarílátin oft
standa á rúmfjöl sem við lögðum þvert yfir hnén meðan við borð-
uðum sitjandi á rúmstokkunum. Rík áhersla var á það lögð að
allir gengju vel að mat sínum því að það var talin synd að henda
mat en sérhver gat fengið viðbótarskammt er þess óskaði. Mig
minnir að þessi matarskömmtun hafi verið lögð niður um 1907–
1908 og þá farið að leggja á borð fyrir alla í eldhúsinu og stofunni.
Um svipað leyti eða kannski heldur fyrr held ég að fráfærur hafi
verið niður lagðar. Það sem ég man til þeirra er að minnsta kosti
flest fremur óglöggt og ekki minnist ég þess að ég hafi einsamall
setið hjá kvíám en eitthvað var ég þó að sniglast í hjásetu með
eldri systrum mínum. Eitt er mér þó minnisstætt í sambandi við
fráfærur en það var þegar ég fékk að fara með á sexæringnum
okkar þegar fráfærulömbin voru flutt frá mæðrunum út í svo-
nefndar Urðir sem eru milli Munaðarness og Fells og hrútlömbin
voru gelt áður en þeim var hleypt í land. Þetta fannst mér svo
hryllilegt og finnst það enn þegar ég hugsa til þess. En þetta var
nú venjan þá og öðruvísi gátu sauðir ekki orðið til í þá daga.
Við vorum ekki há í loftinu krakkarnir þegar farið var að láta
okkur hjálpa til við heyskapinn. Ég held mig muna það rétt að ég
hafi verið á níunda árinu þegar pabbi útbjó mér orf og ljá og
Sigríði systur minni litla hrífu. Lét hann okkur svo fara að heyja í
mýrarsundi sem er á milli holta rétt framan við túngarðinn. Átt-
um við að fá 25 aura fyrir hvern heypoka sem við kæmum inn á
túnið. Þetta var því ákvæðisvinna, borguð eftir afköstum. Hann
mun hafa viljað með þessu reyna að koma okkur í skilning um
það að það þyrfti að vinna fyrir aurunum. Við máttum reyndar
kaupa í búðinni á Norðurfirði smávegis dót fyrir hagalagðana
sem við höfðum fundið en það var svo lítið sem fékkst fyrir þá af
öllum þeim girnilegu gripum er þar fengust og augu og munnur