Strandapósturinn - 01.06.2013, Blaðsíða 119

117
lífið í marga daga með spenvolgri mjólk og í túninu var hann lát-
inn ganga tvö síðustu sumurin sem hann lifði. Mig minnir að hann
hafi verið 18 ára þegar hann lést og var grafinn með húð og hári.
Hross voru tíðast 8–9 og 1–2 folöld. Allir voru þessir hestar not-
aðir til áburðar og reiðar nema reiðhestur pabba sem hét Fálki,
hann var aldrei notaður undir klyfjar. Fálki var mjög skynsamur
og kostagripur að mörgu leyti þótt ekki væri hann neitt sérstakt
hlaupaljón né frábær gæðingur, skeiðaði þó væri honum til þess
haldið. Svo virtist sem hann skynjaði mál manna eða hugsanir því
að ekki brást, væri hann látinn sjálfráður þegar úr hlaði var hald-
ið, að hann tæki stefnu til réttrar áttar, suðurs, vesturs eða norður,
og þegar að krossgötum kom vissi hann ávallt hvaða götu bæri að
velja eins og honum hefði verið tilkynnt hvert ferðinni væri heit-
ið. Það sögðu eldri systur mínar að eitt sinn, er þær voru að eltast
við skjarrar kindur uppi á Sýrárdal sem þær áttu að koma til
heimaréttar, hefði Fálki tekið sig út úr hestahópnum er var þar í
haga ekki allfjærri, komið brokkandi þeim til hjálpar, hlaupið
fyrir óþægustu skjáturnar er höfðu tekið strikið til fjalls og ekki
skilið við þær fyrr en þær voru komnar í réttina. Þetta þótti ein-
stakt fyrirbæri með hest og sýna að hann skildi vel hvað var að
gerast og hvers þurfti með. Annars var oft erfitt að handsama
Fálka nema þegar pabbi var við, þá gat hann jafnan gengið að
honum grafkyrrum, hefur sennilega talið sig eitthvað skuld-
bundnari húsbóndanum en okkur hinum sem sýndum honum
þó alltaf fyllstu virðingu eins og til var ætlast að við gerðum. Fálki
var 27 ára gamall þegar lífi hans lauk, þá orðinn allellihrumur.
Var hann þá leiddur út úr hesthúsinu með þykkt bindi fyrir aug-
um því að byssuna mátti hann ekki sjá, honum hafði alltaf staðið
nokkur ógn af því verkfæri. En nú hafði hann fengið síðustu
haframáltíðina og var skotinn rétt utan hesthúsdyranna og jarð-
aður þar skammt frá. Ég man að ég hamraði saman af eigin
hvötum trékross og festi á leiðið.
Venjulega voru tveir hundar, tveir kettir og 7–10 hænur auk
hana á heimilinu. Þegar tík eða læða gaut var venja að lofa móð-
urinni að halda einu afkvæminu eftir en hinum var drekkt í svo-
nefndum Hundavogi en það er djúpur klettavogur fremst í nes-
odda er skagar lítið eitt fram í fjörðinn nyrst úr túninu en nesið
heitir Túnnes.