Strandapósturinn - 01.06.2013, Page 133

131
sjómál er fjarað hafði út af. Tókst mér með herkjum að rífa vopn-
ið úr kjafti kobba og vinna á skepnunni. Höfðum við þá kálað sjö
fullorðnum brimlum í förinni og þótti betur farið en heima setið.
Ég mun hafa verið á 15. ári þegar ég komst í þetta ævintýri.
Það mun hafa verið 1910, á sumardaginn fyrsta, að hafís fyllti
alla firði á Ströndum sem oftar. Þá var norðan hvassviðri með
frosti og snjókomu. Milli nóns og miðaftans, er við sátum að spil-
um í stofunni heima, bar að garði gesti norðan af Ströndum. Þeir
sögðu okkur þær fréttir að þeir hefðu séð allmarga hnýðinga eða
höfrunga í stórri ísvök í svonefndum Kleifarbás sem er lítil vík er
skerst inn í norðanvert Hrúteyjarnes en þangað er um tveggja
tíma gangur heiman frá okkur. Þetta þóttu góð tíðindi og var
þegar farið að huga að tilfæringum til að geta notað sér þetta.
Skutlar, sem pabbi hafði smíðað, voru til á heimilinu en þá þurfti
að fægja, smyrja og liðka í fjaðrahjörum. Einnig þurfti að smíða
tvær skutulsstengur en ein var til frá fyrri tíð. Þær þurfa að vera úr
léttum og góðum efnivið, 5–6 álna langar og aðeins gildari en
hrífusköft. Ífærur, skálmir og hákarladrepur voru til reiðu frá há-
karlaútgerðinni.
Árla næsta dags lögðu fimm menn af stað norður að freista
veiðigæfunnar. Veður var þá enn hvasst af norðri með frosti og
kafaldshraglanda. Sást þá hvergi í auðan sjó fyrir hafís. Var Pétur
fyrirliði flokksins og helsti skutlari. Er á vettvang kom sáu þeir að
dýrin voru í alllangri vök, 12–15 faðma breiðri. Syntu þau með
stuttum köfum fram og aftur milli enda vakarinnar. Að annarri
hlið vakarinnar lá lágur og sléttur jaki og tóku mennirnir sér
stöðu á honum því að þar þótti líklegast að draga mætti veiðina,
ef fengist, upp á ísinn en dýrin eru mjög þung, geta vegið senni-
lega allt að einni lest eða meira.
Skemmst er frá að segja að þarna unnu þeir 18 dýr fyrsta dag-
inn og gátu dregið þau öll eftir ísnum upp í fjöru. Næsta dag fékk
ég að fara með þeim norður, þá komið betra veður. Voru þá með
okkur nokkrir utanbæjarmenn, komnir til að ná sér í hval. Þann
dag náðust einnig 18 hvalir en þegar náðst höfðu 14 dýr í þriðju
ferðinni stungu þau sér undir ísinn sem þá voru eftir í vökinni og
voru þar með horfin. Um hálfum mánuði seinna lónaði ísinn frá
landinu. Fundust þá sjö hvalir á botni víkurinnar skammt þar frá
er vökin hafði verið svo að alls urðu þetta 57 hvalir er þarna komu