Strandapósturinn - 01.06.2013, Qupperneq 136

134
sjá þyngd innihaldsins er fulla tunnan var vegin en tunnur þessar
tóku um 180 lítra. Vanalega fékkst um tunna af lýsi úr tveimur af
lifur. Þó gat þetta verið breytilegt eftir fitu lifrarinnar.
Þegar bræðslu var lokið var lýsið flutt á Ófeigi til Norðurfjarðar
til útflutnings. Venjulega var það ekki fyrri en rúning fjárins var
um garð gengin og þvottur og þurrkun ullar einnig lokið svo að
hún gæti þá orðið samferða lýsinu í kaupstaðinn. Heim voru svo
fluttar ársbirgðir af alls konar matvöru, kaffi, sykri og áfengi, auk
járns og annarra nauðsynja til heimilisins er úr kaupstað þurfti að
fá.
Faðir okkar bræddi lifrina alltaf sjálfur og eftir að ég var kom-
inn það á legg að ég gæti orðið honum að einhverju liði til smá
snúninga hafði hann mig gjarnan hjá sér við bræðsluna. Lét hann
mig bera að eldiviðarsprek, hræra í pottunum o.s.frv. Tjald hafði
hann í túninu skammt frá pottunum en brætt var allan sólar-
hringinn þegar veður var sæmilegt. Lagði hann sig oft í tjaldinu
stund og stund, einkum á nóttunni, og lét mig þá gæta eldanna
og pottanna og sagði mér að láta sig strax vita ef ég héldi að eitt-
hvað ætlaði að ganga úrskeiðis við bræðsluna, annars eftir ákveð-
inn tíma er hann tiltók.
Mér þótti alltaf gaman að vera með pabba við bræðsluna, sér-
staklega þegar veður var gott, logn og sólskin. Þetta var jafnan á
þeim tíma þegar sól var hæst á lofti, fyrir og um sólstöður. Ekki
spillti það heldur ánægju minni þarna að pabbi hafði alltaf hjá sér
brjóstsykur í boxi og einnig útlent sætabrauð sem við kölluðum
„biskuit“ en það voru litlar kökur með allavega litum og löguðum
sykurhnúðum á. Hafði hann þetta góðgæti til að hygla með okkur
smáfólkinu því ekki bragðaði hann mikið á þessu sjálfur. Nóttin
var dásamleg þegar sólin skreið með hafsbrúninni, næturkyrrðin
grúfði yfir öllu og geislar miðnætursólarinnar skrýddu fjöll og
hlíðar umhverfisins en hljóð engin nema kannski úið í einum og
einum æðarfugli úti við flúðirnar að viðbættu suði Húsárfossins
með sínum síbreytilega tón og hljómstyrk. Þarna var hin full-
komna hljóðláta og hljómþýða náttúrusinfónía í töfraleik sínum.
Smiðjuhús var nokkra faðma frá bænum. Stórt hjól var í húsinu
er nam við ræfur þess báðum megin. Þegar blásið var að aflinum
var hjólið stigið áfram en af því lágu snúrur á trissu sem var áföst
fjórum spöðum er blésu lofti í leiðslu er lá að eldinum. Þarna